Ντομινικ Μοϊσι
Ντομινικ Μοϊσι

Οι Βρυξέλλες δεν σώζουν την ΕΕ

Η Ευρώπη χρειάζεται μια Γαλλία η οποία να μπορεί να ανταγωνιστεί τη Γερμανία.

SHARE THIS
0
SHARES

«Ο ήλιος κρύβεται. Σίγουρα γιατί ντρέπεται για εμάς!». Εβρεχε το πρωί της Δευτέρας στο Παρίσι όταν το ποιητικό σχόλιο του Πορτογάλου θυρωρού μου συνόψισε τα αισθήματα τόσων πολλών Γάλλων συμπατριωτών μου.

Εστω και αν η νίκη του Εθνικού Μετώπου της Γαλλίας, στις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, δεν ήταν έκπληξη, έχει αφήσει πολλούς Γάλλους και Ευρωπαίους σε κατάσταση σοκ. Το Εθνικό Μέτωπο έχει γίνει το πρώτο κόμμα της Γαλλίας, ένα από τα κορυφαία ιδρυτικά κράτη της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι η νίκη του Εθνικού Μετώπου ήταν ένα αναπόφευκτο ατύχημα

Μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι η νίκη του Εθνικού Μετώπου ήταν ένα αναπόφευκτο ατύχημα. Ηταν σίγουρα ένα γεγονός. Αλλά πάνω απ 'όλα ήταν το αποτέλεσμα μιας διαδικασίας η οποία είχε επιταχυνθεί και εμβαθυνθεί λόγω της σοβαρότητας της οικονομικής και χρηματοπιστωτικής κρίσης καθώς και της μετριότητας και ανευθυνότητας της γαλλικής πολιτικής ελίτ που βρίσκεται στην εξουσία ή στην αντιπολίτευση.

Η Γαλλία - από τη στιγμή που συνειδητοποίησε ότι η Ευρώπη δεν θα γίνει ένα διευρυμένο όραμα του εαυτού της - δεν έπαψε ποτέ να αποστασιοποιείται από το ευρωπαϊκό εγχείρημα. Η Συνθήκη του Μάαστριχτ μετά δυσκολίας επικυρώθηκε το 1992 και η συνταγματική συνθήκη της ΕΕ απορρίφθηκε το 2005.

Το 2014, με την ανεργία συνεχώς υψηλή και την ανάπτυξη πολύ-πολύ χαμηλή (σε πλήρη αντίθεση με τη Γερμανία), η «συνεύρεση» στην πολιτική αρένα μεταξύ μιας πολύ έξυπνης γυναίκας, της Μαρίν Λεπέν – η οποία είναι πολύ πιο έξυπνη και ως εκ τούτου πολιτικά πολύ πιο επικίνδυνη από τον πατέρα της - και των μετρίων «παραδοσιακών» πολιτικών, είτε λέγεται Φρανσουά Ολάντ, πρόεδρος της Γαλλίας, είτε Ζαν-Φρανσουά Κοπέ, αρχηγός της κεντροδεξιάς αντιπολίτευσης, η μάχη αποδείχθηκε μονόπλευρη.

Η απόρριψη αυτής της με περιορισμένες δυνατοτήτες ελίτ έχει καταστεί ακόμη πιο σημαντική από το γεγονός ότι οι νεότερες γενιές της Γαλλίας έχουν σαφώς βρει ελκυστικό το μήνυμα του Εθνικού Μετώπου: «Δεν έχετε βρει τρόπο για να δημιουργήσετε θέσεις εργασίας για μας. Εμείς, όμως, έχουμε βρει έναν τρόπο για να σας πούμε πόσο πολύ αηδιασμένοι είμαστε με εσάς, με την ανοχή σας, με τα σκάνδαλα σας, την έλλειψη συμπάθειας για τα δεινά και τον εξευτελισμό μας. Δεν θελήσατε να μας ακούσετε. Τώρα όμως φωνάζουμε και καλά κάνετε να μας ακούσετε».

Η Γερμανία είναι τώρα, περισσότερο από ποτέ, ο «καλός μαθητής», ενώ η Γαλλία, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, ο «μεγάλος ασθενής» της Ευρώπης

Πέραν από τη Γαλλία, η Ευρώπη έφτασε να συμβολίζει για τόσους πολλούς από τους πιο συντηρητικούς πολίτες της, όχι μόνο αυτό που γίνεται αντιληπτό ως η απόλυτη ηθική παρακμή - σκεφτείτε τη νίκη του γενειοφόρου τραβεστί από την Αυστρία στο τελευταίο διαγωνισμό της Eurovision - αλλά και ένα συνδυασμό αυταρχισμού, ανωνυμίας και, στο τέλος της ημέρας, την απόσταση ακόμα και την απροκάλυπτη περιφρόνηση.

Αντί να μεταφράσει την ανάγκη για τους Ευρωπαίους να είναι μαζί σε έναν κόσμο όπου ατομικά θα ήταν απλά μονάδα, η Ευρώπη έχει γίνει ένας καθρέφτης που αντικατοπτρίζει την σχετική παρακμή των διαφόρων κρατών-μελών της.

Καθώς θα γιορτάσουμε την επόμενη εβδομάδα την 70η επέτειο της Απόβασης στη Νορμανδία, και τις θυσίες τόσων πολλών Αμερικανών στρατιωτών για την ελευθερία και τη δημοκρατί, είναι ένα μικρό συναισθηματικό τραύμα να συνειδητοποιούμε το 2014 ότι η δημοκρατία στην Ευρώπη, και στη Γαλλία ιδιαίτερα, δεν απειλείται από το εξωτερικό, αλλά από το εσωτερικό.

Είναι συγκλονιστικό να συνειδητοποιούμε, απλά περπατώντας στους δρόμους, ότι αναπόφευκτα γνωρίζουμε ανθρώπους που ψήφισαν για το Εθνικό Μέτωπο, ένα κόμμα που, σε αντίθεση με το Κόμμα Ανεξαρτησίας της Μεγάλης Βρετανίας, είναι πραγματικά άσχημο, παρά το νέο χαμογελαστό και γυαλισμένο πρόσωπο.

Ως Γάλλος μπορώ να είμαι λυπημένος μόνο για τη χώρα μου καθώς και για την Ευρώπη. Δεδομένου ότι η Γερμανία είναι τώρα, περισσότερο από ποτέ, ο «καλός μαθητής», ενώ η Γαλλία, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, ο «μεγάλος ασθενής» της Ευρώπης. Για να λειτουργήσει αποτελεσματικά, η Ευρώπη χρειάζεται μια Γαλλία που είναι ανταγωνιστική με τη Γερμανία σε οικονομική δύναμη και όχι με τη Μεγάλη Βρετανία στην απόρριψη της Ευρώπης.

Οσοι πιστεύουν στην Ευρώπη και είναι πεπεισμένοι ότι δεν υπάρχει εναλλακτική πρόταση εκτός από την Ευρώπη, εξακολουθούν να αποτελούν την πλειοψηφία

Ωστόσο, είναι σημαντικό να διαχωρίσουμε το συναισθηματικό βάρος του τι συνέβη κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου και την αντικειμενική πολιτική του βαρύτητα. Η Ευρώπη δεν καταρρέει μπροστά στα μάτια μας, και η κυρία Λεπέν δεν είναι έτοιμη να γίνει η επόμενη πρόεδρος της Γαλλίας. Ολοι όσοι εξακολουθούν να πιστεύουν στην Ευρώπη, και είναι πεπεισμένοι ότι δεν υπάρχει εναλλακτική πρόταση εκτός από την Ευρώπη, εξακολουθούν να αποτελούν την πλειοψηφία.

Θα πρέπει να συσπειρωθούν με την απόλυτη πεποίθηση ότι ο καλός αγώνας είναι ακόμα μπροστά και αξίζει να γίνει. Η φύση απεχθάνεται το κενό. Από την παρούσα θάλασσα της μετριότητας θα προκύψουν πολιτικοί «σωτήρες».

Ο Ματέο Ρέντσι έχει κάνει μια τεράστια διαφορά στην Ιταλία προλαβαίνοντας τους λαϊκιστές έτσι ώστε να μην προσελκύσουν πάρα πολλούς ψηφοφόρους και η Ανγκελα Μέρκελ στη Γερμανία επιβεβαίωσε την αντοχή της. Οσο για τη Γαλλία, ακόμα ψάχνει για το σωστό ηγέτη. Σίγουρα κάπου θα υπάρχει. Διότι, εν τέλει, η Ευρώπη μπορεί να σωθεί μόνο από τις πρωτεύουσες της και όχι από τις Βρυξέλλες.

*Ο Ντομινίκ Μοϊσί είναι συγγραφέας, επισκέπτης καθηγητής στο King's College του Λονδίνου, ανώτερος σύμβουλος του Γαλλικoύ Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (IFRI) και καθηγητής στo L'Institut d’études politiques de Paris (Sciences Po).

ΠΗΓΗ: Financial Times

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ακολούθησε το theTOC.gr στο Facebook