Σόιμπλε υπέρ Τσίπρα

Οταν ο Τσίπρας έχει εχθρούς όπως ο Σόιμπλε δεν του χρειάζονται οι φίλοι

SHARE THIS
0
SHARES

Το περιεχόμενο της συνέντευξης του Γερμανού υπουργού Οικονομικών στην «Καθημερινή» είναι από τα πράγματα που δεν θα θέλαμε να μας συμβαίνουν. Το ύφος του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και οι υποδείξεις του καταργούν τα προσχήματα που, αν μη τι άλλο, πρέπει να τηρεί ο πολιτικός μιας χώρας όταν αναφέρεται στους πολίτες μιας άλλης. Ταυτόχρονα, υποδηλώνουν την προσήλωση του στους αριθμούς και την υποβάθμιση της αρνητικής επίδρασης που μπορεί να έχει στους ανθρώπους η βελτίωσή τους.  Αρκούν δυο παραδείγματα  για να αποκτήσουν νόημα αυτές οι παρατηρήσεις. 

Το ύφος του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και οι υποδείξεις του καταργούν τα προσχήματα που, αν μη τι άλλο, πρέπει να τηρεί ο πολιτικός μιας χώρας όταν αναφέρεται στους πολίτες μιας άλλη

Σε ένα σημείο ο Γερμανός υπουργός λέει επί λέξει: «Ελπίζω ότι ο κ. Σαμαράς θα συνεχίσει να πείθει την πλειοψηφία των Ελλήνων ότι αυτός είναι ο σωστός και ο καλύτερος δρόμος για την Ελλάδα». Σε προεκλογική περίοδο αυτή η δήλωση συνιστά παρέμβαση υπέρ της ΝΔ και συμπληρώνει την επίσκεψη της Μέρκελ που ήλθε στην Αθήνα ως κομματάρχης και όχι ως καγκελάριος: στήριξε τον πρωθυπουργό και το κόμμα του και αγνόησε όχι μόνο την αξιωματική αντιπολίτευση αλλά και το δεύτερο κυβερνητικό κόμμα.

Φυσικά οι Ελληνες ψηφοφόροι δεν χρειάζονται έξωθεν πατερναλιστικές υποδείξεις.  Αλλά από τη στιγμή που γίνονται κατ' αυτόν τον τρόπο απλώς προσβάλουν τον δεύτερο κυβερνητικό εταίρο. Αν η πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση είναι σωστή και ακόμη πιο σωστός ο Σαμαράς που την ακολουθεί, ο Σόιμπλε θα όφειλε να  αναγνωρίσει ότι ο προστατευόμενός του ήλθε δεύτερος: όταν ανακοινώθηκε αυτή η πολιτική,  έτρεχε στο Ζάππειο για να την καταγγείλει. Και επιπλέον αν έχει πετύχει αυτή η πολιτική-όπως πιστεύει-δεν οφείλεται μόνο στον Σαμαρά και τη ΝΔ αλλά και στον Βενιζέλο και το ΠΑΣΟΚ. 

Ανάμεσα στους συμπράττοντες μιας συμμαχικής κυβέρνησης ο Σόιμπλε επιλέγει τον έναν. Από αυτή την άποψη η παρέμβαση δεν βλάπτει την αξιωματική αντιπολίτευση, όπως φαίνεται να επιδιώκει. Στρέφεται κατά του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και των εκλογικών του επιδιώξεων. Γιατί εφόσον τα δυο κόμματα που συγκυβερνούν οδεύουν ξεχωριστά προς τις κάλπες, έχουν ανταγωνιστικά εκλογικά συμφέροντα (και αν δεν έχουν τόσο γιατί κατεβαίνουν ξεχωριστά;), η αναφορά στον Σαμαρά ως Πρωθυπουργό δεν συμπεριλαμβάνει και τον Βενιζέλο. Στις εκλογές  μετέχουν ως επικεφαλής δυο ξεχωριστών κομμάτων. 

Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών βρήκε επίσης των ελληνικό τουρισμό ως παράδειγμα καλής πορείας της Ελλάδας, αλλά ιδού πως το εννοεί: «Πριν από δύο χρόνια η χώρα ήταν πολύ ακριβή και όσοι πήγαιναν προς την Ανατολική Μεσόγειο κατέληγαν στην Τουρκία. Κι, όμως, πέρυσι, και αφού είχαν προηγηθεί οι περικοπές των μισθών, ήρθε η καλύτερη τουριστική χρονιά της Ελλάδας εδώ και δεκαετίες».

Η παρέμβαση Σόιμπλε δεν βλάπτει την αξιωματική αντιπολίτευση. Στρέφεται κατά του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και των εκλογικών του επιδιώξεων

Κατά τον  Γερμανό υπουργό - και πρώην βιομήχανο - η καλύτερη μέθοδος για να πάει καλά ο τουρισμός μιας χώρας είναι η περικοπή στων μισθών. Και αφού αφού αυτό ισχύει στο τουρισμό, γιατί να μην ισχύει παντού. Θα έλεγε κάνεις μάλιστα ότι όσο κόβονται οι μισθοί τόσο καλύτερα πάει η οικονομία-αν τα πάρουμε τις μετρητοίς αυτά.  Οπότε αν υποθέσουμε ότι οι μισθοί καταργούνται εντελώς η οικονομία θα θριαμβεύσει.

Δεν είναι  μόνο ο Σόιμπλε που αντιμετωπίζει μ' αυτόν τον τρόπο την  Ελλάδα. Ενας κύκλος πολιτικών στην Ευρώπη με συντηρητικές απόψεις και μονοσήμαντες αντιλήψεις θεωρούν ότι αυτό που προέχει στην Ελλάδα είναι η βελτίωση των δημοσιονομικών στοιχείων, χωρίς να υπολογίζουν τι συνέπειες έχει αυτό στη ζωή των ανθρώπων.  

Από τα επιχειρήματα του μπορεί να συμπεράνει κάνεις τι εννοούν όταν λένε ότι κάποια στιγμή θα έλθει και η ανάπτυξη: θα υπάρχουν μόνιμοι μισθοί που θα συμπιέζονται προς τα κάτω. Και θα παραμείνουν εκεί φυσικά όταν έλθει, γιατί τότε θα προβάλλεται το επιχείρημα ότι αν αυξηθούν θα κινδυνεύει η ανάπτυξη. Ποιοι κερδίζουν και ποιοί χάνουν από αυτή την προσέγγιση είναι προφανές.

Το συμπέρασμα από όλα αυτά και άλλα παρεμφερή που συμβαίνουν αυτή την περίοδο είναι ότι με τέτοιες παρεμβάσεις ο Γερμανός υπουργός τείνει καταστεί ο καλύτερος σύμμαχος του Αλέξη Τσίπρα.   Καλύτερη δικαίωση  δεν θα μπορούσε να βρει το σύνθημα του «Η με την Μέρκελ ή με τον  ΣΥΡΙΖΑ». Πιο αποτελεσματικό επιχείρημα δεν θα μπορούσαν να βρουν στην Κουμουνδούρου από τη συγκεκριμένη συνέντευξη.  Μάλιστα είναι εντυπωσιακό ότι ο Σόιμπλε, η Λαγκάρντ και άλλοι, δεν θυμούνται τη βοήθεια που προσέφεραν στο 2012 στον Τσίπρα, όταν συνιστούσαν τους Ελληνες να μην τον ψηφίσουν. Οταν έχει τέτοιους εχθρούς, δεν του χρειάζονται οι φίλοι.

 

* Ο Ανδρέας Δεληγιάννης είναι δημοσιογράφος

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ακολούθησε το theTOC.gr στο Facebook