Τα λάβαρα του Βυζαντίου

Μια μόνιμη επωδός του ελληνικού πολιτικού συστήματος τα τελευταία χρόνια είναι οι λεγόμενες "προκλήσεις" της Τουρκίας. "Νέα τουρκική πρόκληση", "αδιανόητη δήλωση Ερντογάν", "προκαλεί πάλι η Άγκυρα".

Επαναλαμβανόμενες κοινοτοπίες πολιτικών και ΜΜΕ, ενδεικτικό της αμηχανίας μπροστά σε μια σταθερή, διακηρυγμένη και επιθετική στρατηγική του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Ο προ 20ετίας μεταρρυθμιστής και φιλοευρωπαϊστής Ερντογάν έχει εξελιχθεί πλέον σε έναν απρόβλεπτο εθνικιστή ισλαμιστή ηγέτη που διεκδικεί μερίδιο στις ενεργειακές πηγές της ανατολικής Μεσογείου, αγνοώντας το Διεθνές Δίκαιο ή τους όρους καλής γειτονίας. Δυσανασχετεί με τις γεωτρήσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας, αγνοεί το Καστελόριζο και την υφαλοκρηπίδα του, προχωρά σε μια αμφισβητούμενη συμφωνία με ένα κράτος σε εμφύλιο (Λιβύη) και χαράσσει παρανόμως θαλάσσια οικόπεδα δυτικά της Κρήτης και της Ρόδου, στα οποία προαναγγέλλει έρευνες.

Και αυτά δεν είναι διακήρυξη προθέσεων ούτε απλά μια "πρόκληση". Διαφορετικά δεν θα αγόραζε τρία πλωτά γεωτρύπανα, τα οποία βάφτισε μάλιστα με ονόματα σουλτάνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Κοντά σε αυτά και η νέα αυταπάτη για τις Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής. Τον 19ο αιώνα και στις αρχές του 21ου επί Μνημονίου περιμέναμε το "Ξανθό Γένος" και ακόμη το περιμένουμε. Δυστυχώς και η Ευρωπαϊκή Ένωση αποδεικνύεται επί των ελληνοτουρκικών ένας άβουλος γίγαντας, ενώ οι ΗΠΑ σε κάθε παρέμβασή τους ζητούν από Ελλάδα και Τουρκία περίπου το ίδιο: "Βρείτε τα".

Εμείς βέβαια ανακαλύπτουμε "ηχηρά μηνύματα" ΗΠΑ προς την Τουρκία, αλλά για όσους δεν διαβάζουν μόνο τίτλους, οι δηλώσεις είναι σαφείς. Ακόμη και η Αγιά Σοφιά για τις ΗΠΑ είναι σύμβολο συνύπαρξης και πολυθρησκευτικότητας.

Δεδομένων όλων αυτών, το ζήτημα είναι τι κάνει η Ελλάδα. Έχει σχέδιο δικό της και στρατηγική ακύρωσης των σχεδίων Ερντογάν ή κινείται, όπως πάντα, σε λογική "βλέποντας και κάνοντας";

Πάντως, τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει βήματα στην εξωτερική πολιτική. Το 2018 έκλεισε το μέτωπο με τη Βόρεια Μακεδονία και πλέον ελληνικά μαχητικά –και όχι τουρκικά- περιπολούν τον εναέριο χώρο της. Φέτος υπογράφτηκε η συμφωνία για την ΑΟΖ με τη γειτονική Ιταλία, ακόμη ένα σημαντικό βήμα. Εκκρεμεί η συμφωνία με την Αλβανία σε κείμενο που είναι έτοιμο από καιρό ή/και με την Αίγυπτο, η οποία είναι φιλική χώρα που όμως δεν θέλει εντάσεις με την Τουρκία.

Στην εσωτερική πολιτική σκηνή όλοι πλέον φαίνεται να αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητα των ελληνοτουρκικών και διακρίνεται μια οριζόντια συναίνεση πάνω στα στοιχειώδη, πλην σποραδικών κρουσμάτων αντιπολιτευτικού λαϊκισμού και έλλειψης ενημέρωσης από πλευράς κυβέρνησης.

Δεν λείπουν βέβαια και οι γραφικότητες, ανάλογες με τα κακόγουστα τηλεοπτικά σόου Ερντογάν έξω από την Αγιά Σοφιά την επέτειο της Άλωσης, τα οποία χλευάζουμε δικαίως. Ο περιφερειάρχης της μεγαλύτερης περιφέρειας της χώρας έκανε …μνημόσυνο στον αυτοκράτορα του Βυζαντίου Κωνσταντίνο Παλαιολόγο. Η Μητρόπολη Πειραιά έστησε αδριάντα του Παλαιολόγου, όπου κατέθεσε στεφάνι εν ενεργεία υπουργός της κυβέρνησης.

Και από κοντά οι δηλώσεις για τον "μαρμαρωμένο βασιλιά" που κανονικά θα έπρεπε να καταλήγουν "και διηγώντας τα να κλαις".

Ευτυχώς δεν ακούσαμε για το πώς "θα πάρουμε την Πόλη" των 15 εκατ. κατοίκων σήμερα, εκ των οποίων μόλις 1.500 Έλληνες.

Εύκολοι και ανέξοδοι οι λαϊκισμοί με τα λάβαρα του Βυζαντίου. Σίγουρα πιο εύκολο από το να απαντάς σε δύσκολα ερωτήματα, όπως π.χ. αν η Τουρκία έχει –και πού- δικαιώματα στην ανατολική Μεσόγειο ή τι θα συμβεί αν ένα πλωτό γεωτρύπανο συνοδεύεται από τουρκική φρεγάτα σε ελληνική υφαλοκρηπίδα.

Για το λόγο αυτό, απέναντι στην Τουρκία απαιτείται σήμερα μια σύγχρονη, διακομματική και αποτελεσματική εθνική στρατηγική με σωστή ανάγνωση των διεθνών συσχετισμών και ορθολογική πολιτική συμμαχιών. Εκτός αν προτιμάμε τα μνημόσυνα, όπως π.χ. για την βυζαντινή αυτοκρατορία…

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr