Τι Φεστιβάλ θέλουμε ή τι Φεστιβάλ μπορούμε;

Πως θέλουμε άραγε να είναι αυτό το φεστιβάλ σε δέκα χρόνια, μετά από εμάς;

Αργυρώ Μποζώνη
ΓΡΑΦΕΙ: ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Τι Φεστιβάλ θέλουμε ή τι Φεστιβάλ μπορούμε;

Υπάρχει κάποιος που δε θέλει ένα Φεστιβάλ που να δημιουργεί συζητήσεις, συγκινήσεις, αμφιβολίες και αντιδράσεις; Υπάρχει κάποιος που δεν επιθυμεί ένα φεστιβάλ πλούσιο, ποικίλο και καινοτόμο; Κανείς. Και στη συνάντηση που έγινε στο πλαίσιο του φεστιβάλ Αθηνών με θέμα «Τι Φεστιβάλ θέλουμε;», μόνο οι καλές προθέσεις δεν έλειψαν. Ούτε οι καλές προτάσεις σε ένα ερώτημα αρκετά γενικόλογο, αναγκαίο όμως να μπει στο τραπέζι ακόμα και με καθυστέρηση πολλών ετών. Για ιστορικούς λόγους θα αναφέρω ότι δεν είναι η πρώτη φορά που έχει τεθεί το ερώτημα. Για την ακρίβεια το ερώτημα απασχολεί όλο και περισσότερο τους ανθρώπους που ασχολούνται με την τέχνη μέσα στο άναρχο τοπίο της σύγχρονης δημιουργίας μέσα σε μια πόλη με πλούσια και δυναμική πολιτιστική ζωή.

Στη συζήτηση που συντόνισε ο διευθυντής του Φεστιβάλ Αθηνών, Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, τοποθετήθηκαν μετά την εναρκτήρια εισήγηση του Σάββα Πατσαλίδη, Καθηγητή Θεατρολογίας στο ΑΠΘ, οι Matthias von Hartz, Καλλιτεχνικός διευθυντής του θερινού φεστιβάλ του Βερολίνου «Foreign Affairs » & Σύμβουλος του ελληνικού φεστιβάλ για τις διεθνείς παραγωγές, η Sally Hobson, Διευθύντρια εκπαιδευτικών δράσεων Διεθνούς Φεστιβάλ Εδιμβούργου, η Κατερίνα Κοσκινά, Διευθύντρια του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, Βίκυ Μαραγκοπούλου, πρώην Καλλιτεχνική διευθύντρια Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, η Αφροδίτη Παναγιωτάκου, Αναπληρώτρια Γενική Διευθύντρια Στέγης Γραμμάτων & Τεχνών Ιδρύματος Ωνάση, ο Γιάννης Σβώλος, Μουσικοκριτικός (Εφημερίδα των Συντακτών), η Όλγα Ταξίδου, Καθηγήτρια θεατρολογίας στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου και της Νέας Υόρκης και Συνεργάτης του Φεστιβάλ Εδιμβούργου.

Περισσότερο ή λιγότερο αισιόδοξοι οι ομιλητές μίλησαν για αυτό που λίγο ως πολύ θεωρούμε ιδανικό: ένα φεστιβάλ με κύρος, με ανεξάρτητο διευθυντή, που να συγκεντρώνει όλο και περισσότερους θεατές και να προκαλεί συζητήσεις δημιουργώντας καλλιτεχνικά γεγονότα σε ένα εξαιρετικά δύσκολο κοινωνικό πολιτικό και οικονομικό τοπίο.

Πριν από αυτό μπαίνει το ερώτημα: τι φεστιβάλ μπορούμε να κάνουμε σήμερα; Τα δέκα χρόνια του Γιώργου Λούκου στο φεστιβάλ Αθηνών δημιούργησαν μια νέα δυναμική, μια νέα πλατφόρμα. Σήμερα μπορούμε να μιλάμε για νέους χώρους και νέους καλλιτέχνες που πρωτομπήκαν στο φεστιβάλ, πράγμα αφάνταστο πριν από τη θητεία του. Μας ενδιαφέρει να χρησιμοποιήσουμε αυτή τη γνώση και την εμπειρία ή θα ξεκινήσουμε να χαράξουμε κάτι εντελώς διαφορετικό;

Συζητάμε για το φεστιβάλ που θέλουμε, ενώ θα έπρεπε να συζητήσουμε πρώτα από όλα για τον διευθυντή που έχει ανάγκη ένα Φεστιβάλ. Θα είναι αληθινά ανεξάρτητος ή θα κινδυνεύει από κάθε υπουργό; Παγκοσμίως, το όραμα και η ευθύνη ενός φεστιβάλ είναι στα δικά του χέρια. Είμαστε έτοιμοι να πιστέψουμε μαζί του και να τολμήσουμε; Ή θα θέλουμε μέσα σε δυο μήνες να ικανοποιήσουμε τα πάντα και τους πάντες, και την συντεχνία και το κλασικό και το σύγχρονο και τους παλιούς και τους νέους αναζητώντας συγχρόνως και την ασφάλεια των παραστάσεων μέσα στον τόπο και τη στιγμή, με ένταση μεν αλλά όχι και τόση ώστε να σπάσουμε τα αυγά.

Το ερώτημα είναι για μένα τι θέλουμε να γίνει αυτό το Φεστιβάλ σε δέκα χρόνια, μετά από εμάς και χωρίς εμάς. Αλλά αυτό που εγώ επιθυμώ μοιάζει με αστείο. Αστείο στη χώρα που ο καλλιτεχνικός διευθυντής κάθε θεσμού μαθαίνει αν θα συνεχίσει ή όχι την επόμενη της λήξης της θητείας του. Αστείο σε μια χώρα που δεν διαθέτει τα βασικά. Διαβάθμιση των μουσικών σπουδών, μια σχολή ή μια Ακαδημία σκηνοθεσίας. Είμαστε μια χώρα που παράγει 500 ηθοποιούς το χρόνο και σαν να μη του έφταναν οι ιδιωτικές σχολές ήρθε και το Πανεπιστήμιο να αυξήσει αυτό τον αριθμό. Είμαστε η χώρα που διέλυσε το χορό, τον καταδίκασε σχεδόν σε ανυπαρξία με τα ταλέντα της να φεύγουν τρέχοντας.

Θα μπορούσαμε να είμαστε πολύ διαφορετικά. Αν σχεδιάζαμε εγκαίρως. Αν ξέραμε τι θα συμβεί στο φεστιβάλ, τις Κρατικές σκηνές, στις ορχήστρες και τα μουσεία για τα επόμενα δυο χρόνια. Στο άκουσμα και μόνο αυτής της πρότασης στη χώρα «που δεν ξέρει τι μέρα της ξημερώνει», αυτά μόνο χαμόγελα προκαλούν για να αποφύγουμε τα δάκρυα.

Έχουμε καταφέρει και το φεστιβάλ είναι μια μεγάλη γιορτή, αυτό δε το αμφισβητεί κανείς. Μπορεί να γίνει μεγαλύτερη, να αφορά πιο πολλούς και αυτό δε σημαίνει θεάματα που χαϊδεύουν το γούστο του κοινού ή γούστο που καθορίζει τη στρατηγική του φεστιβάλ και τους άξονές του. Αν για άλλη μια φορά δε «θέλουμε να τα αλλάξουμε όλα», ας ξεκινήσουμε και μια άλλη συζήτηση που λέγεται «Ποιά πράγματα δούλεψαν μέχρι τώρα και θέλουμε να κρατήσουμε». Το αποτέλεσμα θα δείξει αν θα έχουμε πάντα μια καλοκαιρινή γιορτή ή θα δημιουργήσουμε συγχρόνως και ένα εργοτάξιο.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr

`
05 Δεκ 2020 | 10:20

Τσουρέκια Τερκενλή

Το ερώτημα που τίθεται βεβαίως είναι μήπως η εξήγηση για τον ΣΥΡΙΖΑ και την αντιπολίτευση που ασκεί είναι οι παραισθήσεις.

04 Δεκ 2020 | 10:07

Ο καπιταλισμός σώζει και όχι οι λιτανείες...

Η επιστημονική και τεχνολογική πρόοδος χρειάζεται κεφάλαια για να προχωρήσει.

03 Δεκ 2020 | 08:44

Πεταμένα λεφτά...

Τα ΕΛΤΑ ως επιχείρηση απασχολούν τη δημοσιότητα κατά τακτά διαστήματα όταν ζητούν κρατικές επιδοτήσεις προκειμένου να μην κατεβάσουν ρολά.

02 Δεκ 2020 | 08:24

Μάλλον δεν μετράμε σωστά...

Μια σύντομη ματιά στα στοιχεία δείχνει ότι τα κρούσματα στην Ελλάδα εμφανώς υποκαταγράφονται.

02 Δεκ 2020 | 08:15

"Μερσεντές" ή "Ντάτσουν";

Αν και το κλίμα εναντίον της Τουρκίας έχει επιβαρυνθεί περαιτέρω στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες δεν πρέπει να περιμένουμε δραστική αλλαγή της στάσης απέναντι στην Τουρκία.

02 Δεκ 2020 | 08:13

Από το "φιάσκο, φιάσκο" στη βόλτα στην Πάρνηθα

Η αρχή ήταν όντως δύσκολη, αλλά δεν θα μπορούσε ίσως να γίνει και διαφορετικά.

01 Δεκ 2020 | 08:52

Δυστυχώς η χώρα δεν έχει αλλάξει πορεία...

Αυτό που δεν κατάφερε η Ελλάδα τη δεκαετία που πέρασε μετά τη χρεοκοπία του 2010 είναι να εξασφαλίσει τη βιωσιμότητα της δημοσιονομικής εξυγίανσης.

30 Νοε 2020 | 08:36

Μην κοιτάς τα μαύρα χέρια, κοιτά τα άσπρα στα κεμέρια

Το να σε αποκαλούν "μάστορα" λογιζόταν κάποτε η μεγαλύτερη φιλοφρόνηση. Είθε να ξαναγίνει.

30 Νοε 2020 | 08:33

Κυριάκο, δεν επιστρέφω...

Η απουσία κάθε είδους και έννοιας αξιολόγησης και ανταμοιβής της προσπάθειας έχει οδηγήσει στον αφελληνισμό της χώρας.

29 Νοε 2020 | 20:05
27 Νοε 2020 | 08:31

Εμαθα με το ζόρι τι σημαίνει αναμονή

Τα ακμάζοντα νιάτα και τα τιμημένα, μεσόκοπα, με τσαγανό, παιδαρέλια αλλά και οι σοφότεροι βράζουν στο ζουμί τους. Όλοι. Κι η ζωή περνά.

27 Νοε 2020 | 08:16

Πού πας, καημένε Πισσαρίδη!

Στην έκθεση τονίζεται ότι η υπέρμετρη επιβάρυνση της μισθωτής εργασίας από φόρους και εισφορές, ειδικά στη μεσαία εισοδηματική κλίμακα, έχει αρνητικές συνέπειες.

25 Νοε 2020 | 08:45

Πότε τελείωσε η χούντα;

Η προσπάθεια όμως του ΣΥΡΙΖΑ να συνδέσει τη Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη με τη χούντα, δεν αποκαλύπτει πολλά για τη Νέα Δημοκρατία και τον Κυριάκο Μητσοτάκη.