Πώς περιγράφεται το πολιτικό αδιέξοδο ή για να χρησιμοποιήσουμε τη γλώσσα του Ευάγγελου Βενιζέλου, η ελληνική "μη κυβερνησιμότητα"; Ας το περιγράψουμε ως εξής: οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι υπάρχει από τη μία μεριά ένα εκλογικό σώμα που ψηφίζει σταθερότητα και οικονομική ανάπτυξη, είναι αυτοί που "έχουν να χάσουν" όπως λένε οι εκλογολόγοι, οι "νοικοκυραίοι" που έλεγε ο Αβέρωφ (και λοιδορούν οι παραδοσιακοί αριστεροί). Ενα εκλογικό σώμα της τάξης του 40% στις καλές εποχές, αλλά που τώρα οι έρευνες το δείχνουν να έχει συρρικνωθεί στο 30% και αν, αφού η κυβέρνηση δεν πείθει και δεν αρέσει. Και ένα εκλογικό σώμα που είναι το υπόλοιπο 60% και το οποίο είναι θυμωμένο και στην κάλπη θέλει να εκφράσει τον θυμό του. Τι θυμό. Την αγανάκτησή του.
Η πρώτη ομάδα, όχι απλώς έχει να χάσει από τυχόν αβεβαιότητα και ανωμαλία, αλλά προσδοκά και οικονομική βελτίωση ή τουλάχιστον κάποιες ενέσεις στο εισόδημα και στο μέλλον, συνεπώς έχει έναν ακόμα λόγο παραπάνω να μην θέλει περιπέτειες.
Βάζω στοίχημα, χωρίς να έχω δει στοιχεία, αλλά βάζω στοίχημα, ότι διαθέτει και ακίνητη περιουσία. Ακίνητη περιουσία, την αξία της οποίας είδε να αυξάνεται θεαματικά τα τελευταία χρόνια, ενισχύοντας το αίσθημα ασφάλειας και τη βούληση για σταθερότητα.
Το δεύτερο γκρουπ είπαμε είναι θυμωμένο. Είναι θυμωμένο για την ακρίβεια, για τον γάμο των γκέι, για το ύφος του Μητσοτάκη, για τις τσιρίδες του Άδωνι, ακόμα και με τη Μαρέβα και με τη Σοφία στο Dubai. Είναι θυμωμένο λέει και με τις υποκλοπές- αλλά μην το δέσετε κι όλας, αυτό απαντάει στις δημοσκοπήσεις, άλλο το ένα, άλλο το άλλο…- είναι σίγουρα θυμωμένο με τις λαμογιές των γαλάζιων με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, είχε σοκαριστεί με την ανεπάρκεια και την αλαζονεία των κυβερνητικών στα Τέμπη. Εχει θυμώσει κυρίως με την ατιμωρησία του Κώστα Καραμανλή.
Είναι θυμωμένο, γι΄ αυτό και πίστεψε διάφορες ανοησίες για ξυλόλια που κυκλοφορούσαν στο παρελθόν και που τώρα υιοθετούνται μόνο από τη Μαρία Καρυστιανού και τον αγρότη- ποιητή. Αν ναι και από τον Αντώνη Σαμαρά, όπως διαπίστωσα διαβάζοντας την ομιλία του στη Βουλή. Ποια είναι η άποψη της Μόσχας επί του θέματος δεν γνωρίζω, θα ρωτήσω τον Θανάση. Κάτι θα ξέρει.
Κυρίως όμως αυτή η ομάδα ψηφοφόρων θέλει μια μεγάλη αλλαγή, θέλει ανατροπή. Και θέλει αλλαγή και ανατροπή, γιατί έχει θυμώσει είπαμε, και έχει θυμώσει κυρίως γιατί η βελτίωση των οικονομικών του είναι πολύ αργή σε σχέση με τις υποσχέσεις για επιστροφή στην κανονικότητα. Πιθανώς υπάρχει και ένα υπόστρωμα θυμού από τη διάψευση της ελπίδας που αποτέλεσε γι΄αυτό το κοινό το αντιμνημονιακό κίνημα και το δημοψήφισμα. (Εδώ θυμίζω κλαίει και η Μπέτυ).
Αίτημά του λοιπόν να φύγει ο Μητσοτάκης. Κι ας έρθει όποιος θέλει.
Το μόνο κόμμα που επικοινωνεί με το πρώτο γκρουπ, είναι η Νέα Δημοκρατία, που είναι και η μόνη που παρουσιάζει μια αξιόπιστη κυβερνητική πρόταση. Είναι το μόνο κόμμα που διεκδικεί την ψήφο αυτών των ψηφοφόρων, με τη διαφορά ότι δεν φθάνουν τα κουκιά. Η αυτοδυναμία, η μόνη σοβαρή πρόταση που διατυπώνει η κυβερνητική παράταξη, είναι εξαιρετικά δύσκολη, αν όχι αδύνατη. Η μοναδική εναλλακτική θα ήταν μια συνεργασία με το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, όπως συμβαίνει και στην υπόλοιπη Ευρώπη, πλην όμως η παρούσα ηγεσία του ΠΑΣΟΚ έχει αποφασίσει, με δική της πρωτοβουλία, να το θέσει στο περιθώριο των εξελίξεων.
Το δεύτερο γκρουπ ψηφοφόρων, το διεκδικούν πολλά κόμματα, είτε του δεξιού λαϊκισμού είτε του αριστερού, είτε του θρησκευτικού ανορθολογισμού, κανένα όμως από αυτά τα κόμματα δεν παρουσιάζει δυναμική εξουσίας και κανένα δεν παρουσιάζει μια αξιόπιστη πρόταση διακυβέρνησης, είτε αυτόνομα είτε σε συνεργασία με άλλα κόμματα.
Το αδιέξοδο προκύπτει επειδή οι δυο ομάδες είναι σχεδόν στεγανές. Θέλω να πω ότι η Νέα Δημοκρατία δεν έχει καμία επαφή με το κοινό του 60% που θέλει αλλαγή, όπως επίσης κανένα σχεδόν κόμμα της αντιπολίτευσης δεν έχει δυνατότητα διεμβολισμού στο 30-40% του κοινού που θέλει σταθερότητα. Το επιχειρεί ο Αλέξης Τσίπρας αλλά μάλλον είναι εξαιρετικά δύσκολο. Ακόμα και τα χρυσόψαρα θυμούνται τι έκανε το 2015. Θα μπορούσε να το επιχειρήσει ο Ανδρουλάκης, αλλά ούτε τα φόντα είχε και προτίμησε να διαφυλάξει τα νώτα του.
Δεν ξέρω πώς θα λυθεί το αδιέξοδο, η περίφημη μη κυβερνησιμότητα που πασπαλίζεται με ορισμένες υποτίθεται εμβριθείς αναλύσεις για την κρίση αξιοπιστίας των θεσμών- που σίγουρα δοκιμάζονται από τις κυβερνητικές προσπάθειες να αποφύγει πάση θυσία τη λογοδοσία, αλλά να θυμόμαστε ότι στην Ελλάδα, για πολλούς λόγους, η εμπιστοσύνη στους θεσμούς ήταν πάντα εξαιρετικά χαμηλή, κλείνει η παρένθεση- δεν ξέρω λοιπόν πώς θα λυθεί το αδιέξοδο, και αν είναι λύση οι αλλεπάλληλες εκλογές, αλλά έχω να σημειώσω κάτι για τον τρόπο με τον οποίο ψηφίζουν οι δυο ομάδες.
Η πρώτη ομάδα αγωνιά για το μέλλον και ψηφίζει αναλόγως. Η δεύτερη όμως, δεν είναι αλήθεια ότι δεν έχει τίποτα να χάσει. Όλοι θα χάσουν αν η Ελλάδα βρεθεί στη δίνη της ακυβερνησίας. Πολλοί ψηφοφόροι της δεύτερης ομάδας ψηφίζουν δηλαδή όπως ψηφίζουν, επειδή ξέρουν ότι οι άλλοι θα πάνε στις κάλπες και θα ψηφίσουν με γνώμονα την επόμενη ημέρα της χώρας. Ψηφίζουν με τη βεβαιότητα ότι δεν θα υπάρξει πρόβλημα, γιατί θα φροντίσουν οι συμπολίτες τους. Εκείνοι θέλουν να κάνουν ένα statement με την ψήφο τους, μέσα στην ασφάλεια του συνολικού εκλογικού σώματος όμως, που υποθέτουν ότι θα ψηφίσει ορθολογικά.
Γι΄αυτό πριν τεθούν τα διλλήματα των εκλογών και δούμε τη δύναμη ενός εκάστου κόμματος σε σοβαρές μετρήσεις, ας μην βιαστούμε να βγάλουμε συμπεράσματα.
Πηγή: capital