Υπάρχουν εκκρεμότητες με την Τουρκία;

Υποθέτω τώρα που η Τουρκία μας απειλεί καθημερινά με πόλεμο, οι σούπερ σκληροί στα εξωτερικά, αυτοί δηλαδή που θεωρούν ότι δεν έχουμε τίποτα να συζητήσουμε με τους Τούρκους, αφού εκείνοι θέλουν ντε και καλά πόλεμο, έχουν αυτοκρατορικές φαντασιώσεις και διατυπώνουν απίστευτες αξιώσεις -ενώ εμείς υπερασπιζόμαστε το status quo και το διεθνές δίκαιο- πιστεύουν έχουν δικαιωθεί.

Πώς να συζητήσουμε με την Τουρκία, με την απειλή του πολέμου να επικρέμαται; Θα προσέλθουμε στον διάλογο υπό το κράτος του φόβου; Τι να συζητήσουμε; Το αν η κυριαρχία της Ελλάδας επί των ελληνικών νησιών είναι υπό αμφισβήτηση; Το αν έχει ΑΟΖ η Κρήτη; Αν υπάρχουν γκρίζες ζώνες; Ή για το πόσοι σκοτώθηκαν στις σφαγές στην Τριπολιτσά;

Είναι όμως έτσι; Δικαιώνονται οι σκληροί ή το αντίθετο;

Βρήκαν πολύ ενδιαφέρουσα, μια αποστροφή πρόσφατων δηλώσεων του Μεβλούτ Τσαβούσογλου, που εντόπισε ο ανταποκριτής του Σκάι στην Τουρκία Μανώλης Κωστίδης και που στην Ελλάδα πέρασαν σχεδόν απαρατήρητες:

"Είμαστε δυνατοί στο πεδίο και στο τραπέζι (των διαπραγματεύσεων). Μερικές φορές το τραπέζι καταρρέει, τότε κατεβαίνουμε στο πεδίο. Κάνουμε ό,τι χρειάζεται στο πεδίο. Και μετά λέμε σε όλους. Ορίστε, ελάτε ξανά στο τραπέζι. Ετσι εμείς καθορίζουμε το παιχνίδι”.

Με δύο λόγια, όταν οι διαπραγματεύσεις είναι αδιέξοδες, η Τουρκία μπορεί -λέει ο Τσαβούσογλου- να επιχειρήσει μια πολεμική αναμέτρηση, ώστε να σύρει την αντίπαλη πλευρά στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Αυτός είναι ο κίνδυνος και στην παρούσα συγκυρία. Αν όντως πιστεύουμε ότι η Τουρκία δεν μπλοφάρει και όντως απειλεί με πόλεμο, αν όντως υπάρχει πραγματικός κίνδυνος για θερμό επεισόδιο -με άγνωστη φυσικά την κατάληξή του- η επόμενη φάση θα είναι προφανώς ο διάλογος και η διαπραγμάτευση.

Διαπραγματεύσεις μετά από θερμό επεισόδιο; Αυτό δεν απευχόμαστε; Αυτός δεν είναι για χρόνια ο φόβος μας; Ότι η Τουρκία θα επιχειρήσει μια πολεμική αναμέτρηση για να μας σύρει στο τραπέζι του διαλόγου εφ΄όλης της ύλης; (σσ περιττό υποθέτω να σημειώσουμε ότι αυτός που θα είναι και ο νικητής της θερμής αναμέτρησης... θα έχει και το πάνω χέρι στο τραπέζι.)

Μήπως να ξαναδούμε λοιπόν το θέμα του διαλόγου; Πριν το θερμό επεισόδιο;

Κλασική απάντηση των σκληρών σε όσους υποστηρίζουν τον διάλογο με την Τουρκία, είναι ότι η γειτονική χώρα διατυπώνει παράλογες αξιώσεις που σίγουρα δεν μπορούν να συζητηθούν. Ναι υπάρχουν τέτοιες αξιώσεις που δεν μπορούν να συζητηθούν. Για παράδειγμα οι γκρίζες ζώνες. Είναι όλες οι αξιώσεις όμως τέτοιου τύπου; Και μήπως οι ακραίες διατυπώσεις και απαιτήσεις, είναι διπλωματικά χαρτιά για να συζητηθούν οι υπαρκτές εκκρεμότητες Ελλάδος και Τουρκίας;

Υπάρχουν υπαρκτές εκκρεμότητες με την Τουρκία;

Υπάρχουν εκκρεμότητες και τις έχει αποδεχθεί και η Ελλάδα, είναι η απάντηση. Για παράδειγμα τα χωρικά ύδατα. Η Ελλάδα έχει δηλώσει στο παρελθόν (βλέπε Καραμανλής), ότι δεν προτίθεται να μετατρέψει το Αιγαίο σε ελληνική λίμνη, κάτι που άλλωστε δεν πρόκειται να αποδεχθούν ούτε οι στενοί σύμμαχοι της χώρας μας, όπως οι ΗΠΑ.

Ταυτόχρονα όμως δηλώνει ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη στα 12 μίλια, που θα μετατρέψει το Αιγαίο σε ελληνική λίμνη. Η Τουρκία αυτό το θεωρεί αιτία πολέμου, αφού θα εγκλωβιστεί τελείως και τα πλοία της για να βγουν στην ανοιχτή θάλασσα, θα πρέπει να πάρουν την άδεια από την Ελλάδα. "Ας πρόσεχε”, είναι η απάντηση των σκληρών.

Η Ελλάδα αποδέχεται ακόμα ότι είναι σε εκκρεμότητα το θέμα της ΑΟΖ με την Τουρκία, θέμα που για να επιλυθεί, πρέπει προηγουμένως να υπάρξει συμφωνία για τα χωρικά ύδατα. (Τα οποία ορισμένοι θεωρούν ότι δεν είναι διαπραγματεύσιμα, άρα δεν μπορεί να υπάρξει διαπραγμάτευση και για την ΑΟΖ. Αρα..πρόβλημα.)

Η Ελλάδα δηλώνει όμως πρόθυμη για διαπραγματεύσεις για τις θαλάσσιες ζώνες- το έχει κατ΄επανάληψη δηλώσει και ο Κυριάκος Μητσοτάκης και όλοι οι πρώην πρωθυπουργοί- και αν αποτύχουν, να προσφύγει από κοινού με την Τουρκία στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Πού κολλάει το θέμα;

Το θέμα κολλάει γιατί αυτό που πραγματικά λέει η Αθήνα, είναι ότι ναι μεν είναι έτοιμη θεωρητικά για διάλογο και διαπραγματεύσεις, αλλά πρακτικά, συμφωνούμε ότι διαφωνούμε. Και αυτό που εννοεί είναι ότι καλύτερα να συζητούμε επ΄άπειρον και να μην καταλήγουμε πουθενά, από το να επιχειρήσουμε να λύσουμε τις διαφωνίες. Γιατί βέβαια αν δεν διαφωνούσαμε, δεν θα είχαμε και λόγο να κάνουμε διάλογο και διαπραγματεύσεις.

Με άλλα λόγια η Αθήνα, επιθυμεί τον διάλογο, αλλά όχι τις διαπραγματεύσεις. Γιατί φυσικά κάθε απόπειρα να βρεθεί λύση συνεπάγεται και πολιτικό κόστος.

Και έτσι ξαναγυρίζουμε στον Τσαβούσογλου. Οταν καταρρέει το τραπέζι, πηγαίνουμε στο πεδίο...

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr