Πριν από πολλά-πολλά χρόνια, στις αρχές της δεκαετίας του 1970, η Τζένη Καρέζη και ο Κώστας Καζάκος αποφάσισαν να παραθερίσουν μαζί με τον γιόκα τους στο Πήλιο. Για δύο εβδομάδες. Άντεξαν τελικά δυό μέρες. Έφυγαν σαν κυνηγημένοι. Δεν τους απογοήτευσε -κάθε άλλο- το πανέμορφο χωριό, η φιλοξενία, η κρυστάλλινη θάλασσα, οι τοπικές νοστιμιές… Τους προκάλεσε ασφυξία η αγάπη του κόσμου. Όπου κι αν κάθονταν, όπου κι αν περπατούσαν, βρίσκονταν περικυκλωμένοι από λεφούσια θαυμαστών. Θείες έδιναν στην Καρέζη κεράσματα. Ανιψιές της ζητούσαν αυτόγραφα και συμβουλές για το πώς θα έκαναν κι εκείνες καριέρα στο σινεμά. Μπόμπιρες. που είχαν δει τον Καζάκο στο "Κοντσέρτο για Πολυβόλα", τον αντιμετώπιζαν σαν μπαρουτοκαπνισμένο λοχαγό, του βαρούσαν προσοχές. Ως και ο μικρούλης Κωνσταντίνος δεχόταν ανυπεράσπιστος επιθέσεις στοργής.
Μεγεθύνετε αυτό το γλυκό μαρτύριο χίλιες τουλάχιστον φορές για να καταλάβετε τι θα τραβούσε η Μαντόνα έτσι και τριγυρνούσε ανέμελη στα καντούνια της Κέρκυρας ή όπου αλλού στη γη. Δεν αμφιβάλλω ότι η λαοφιλία της Τζένης-Τζένης στην Ελλάδα, στο μεσουράνημα της, ανταγωνιζόταν τη σημερινή δημοτικότητα της Λουίζ Βερόνικα Τσικόνε, γνωστότερης ως Μαντόνα. Τώρα όμως ο πλανήτης όλος έχει καταντήσει ένας διαδικτυακός αχταρμάς. Τώρα αμέτρητα εκατομμύρια άνθρωποι ζουν -λες- για να φωτογραφίζουν και να ανεβάζουν στα σόσιαλ μίντια. Τώρα, με το που βγαίνεις απ’ το σπίτι σου, παραιτείσαι κι από τη στοιχειώδη ιδιωτικότητα. Ο καθένας μπορεί να σε σημαδέψει με το κινητό του και να σε απαθανατίσει. Και στην πιο αμήχανη. Και στην πιο προσωπική σου στιγμή.
Μάλλον δεν κινδυνεύετε ιδιαίτερα εσείς, ακόμα κι όταν αλείφετε στην πλαζ με αντηλιακό το ταίρι σας. Ούτε εγώ, όταν δαγκώνω ένα καρπούζι και μου τρέχουν τα ζουμιά. Της Μαντόνα ωστόσο θα κατέγραφαν και το ελάχιστο βλεφάρισμα. Και θα το αναδημοσίευαν για να το δει κι ο τελευταίος χρήστης.
Παράδοξο πράγμα η φήμη. Κάποιοι, πάρα πολλοί, κάνουν το παν για να την κερδίσουν. Και κάποιοι άλλοι, που την έχουν ήδη κατακτήσει, αγωνίζονται να την τιθασσεύσουν. Για να μην τους γκρεμίσει σαν αφηνιασμένο άλογο και τους ποδοπατήσει.
Πέρα από τα καλλιτεχνικά της επιτεύγματα -κατά τη γνώμη μου πολύ ενδιαφέροντα, κατά άλλους ευτελή-, η Μαντόνα έχει πετύχει κάτι όλως εξαιρετικό. Επί σαρανταπέντε συναπτά χρόνια παραμένει στην πρώτη γραμμή του διεθνούς σόου μπιζ. Ποιοι άλλοι το έχουν καταφέρει; Τους μετράω στα δάχτυλα. Οι Ρόλινγκ Στόουνς, ο Φρανκ Σινάτρα, ο Μπομπ Ντύλαν. Σε ευρωπαϊκή κλίμακα, ο Σαρλ Αζναβούρ και η Σελίν Ντιόν. Και η δικιά μας Νάνα Μούσχουρη.
Για να αποκτήσεις, κυρίως δε για να διατηρήσεις μια τέτοια θέση στο καλλιτεχνικό στερέωμα, απαιτείται σκληρότατη -υπεράνθρωπη σχεδόν- εργασία. Ψυχική ισορροπία, δύναμη αν όχι για να αντιστέκεσαι, τουλάχιστον για να ρεγουλάρεις τις επικίνδυνες έξεις σου. Ώστε να μην σε διαλύσουν. Η μυθολογία του θεάματος βρίθει από υπέρλαμπρους διάττοντες που κάηκαν από την ίδια τους τη φλόγα. Από τον Τζιμ Μόρισον μέχρι την Έιμι Γουάινχαουζ. Κάθε νέα γενιά τους ανακαλύπτει, τους απολαμβάνει. Οι ίδιοι -φευ!- πέθαναν πριν να συμπληρώσουν τα τριάντα.
Απαιτείται επίσης πλήρης έλεγχος, από εσένα τον ίδιο, της καθημερινότητας και της εικόνας σου. Προφανώς θα έχεις μονίμως γύρω σου δικούς σου ανθρώπους, οι οποίοι θα σε φροντίζουν και θα σε προστατεύουν – εδώ έχει ο τελευταίος υφυπουργός. Προφανώς αν θελήσεις να κάνεις τα γενέθλιά σου σε ένα μικρό χωριό, σε μια άγνωστη σχεδόν σε εσένα χώρα, δεν θα αφήσεις τίποτα απολύτως στην τύχη.
Και οι κάτοικοι των Κουραμάδων γιατί δέχθηκαν να κλειδαμπαρωθούν στα σπίτια τους προκειμένου να γλεντήσει η Μαντόνα; Εάν κάποιοι ντόπιοι ινφλουένσερς είναι είτε παριστάνουν τους χαζούς και διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους, ισχυριζόμενοι πως η σούπερ σταρ ταπείνωσε, υποδούλωσε ένα ολόκληρο χωριό, οι Κερκυραίοι -πιστέψτε μου- γνωρίζουν άριστα το συμφέρον τους. Ξέρουν ότι η -ας την πούμε- διακριτικότητα που έδειξαν θα ανταμειφθεί πλουσιοπάροχα. Ακόμα και αν δεν πληρώθηκαν επί τόπου -δεν θα το παραδέχονταν ποτέ-, έχουν κερδίσει ήδη, ως μάννα εξ’ ουρανού, παγκόσμια φήμη.
Δεχόμαστε άρα να’μαστε γκαρσόνια, λακέδες, οσφυοκάμπτες, γελωτοποιοί, να μας βαράει ο πάσα ένας παλαμάκια κι εμείς να χορεύουμε; Πόσο πιο κομπλεξικά μπορεί να σκεφτεί κανείς; Εάν έγιναν όλα τα παραπάνω οι κάτοικοι των Κουραμάδων για μια νύχτα, η ίδια η Μαντόνα το κάνει για το κοινό της μια ολόκληρη ζωή! Ο κάθε καλλιτέχνης δεν ταπεινώνεται και εξυψώνεται συνάμα για το χατίρι όσων πάνε να τον δουν; Ρωτήστε και τον Γιώργο Ζαμπέτα, ο οποίος είχε φτιάξει για τον Ωνάση κοτζάμ τραγούδι, το "Λεβεντόπαιδο Αρίστο".
Αξιοπρέπεια δεν σημαίνει να αρνείσαι να παρέχεις νόμιμες υπηρεσίες με το ευνοϊκότερο τίμημα που μπορείς να πετύχεις. Την αξιοπρέπεια σου τη χάνεις όταν πουλάς φύκια για μεταξωτές κορδέλες, όταν κοροϊδεύεις τους άλλους -άρα και τον εαυτό σου-, όταν στρατεύεσαι κομματικά για να αποκομίσεις αλλότρια οφέλη.
Κατά τα λοιπά, εάν ήμουν στη θέση του Κυριάκου Μητσοτάκη, ασφαλώς και θα έστελνα στη Μαντόνα ευχές για τα γενέθλιά της. Θα την καλούσα μάλιστα και σε γεύμα, μπας και μου αποκάλυπτε το πιο πολύτιμο για εμένα μυστικό της. Το μυστικό της διάρκειας.