Κάποια στιγμή, η κοινωνία προσπάθησε να σου επιβάλει έναν αόρατο κώδικα δεοντολογίας, βασισμένο αποκλειστικά στον αριθμό των κεριών στην τούρτα σου. Σου ψιθύρισαν ότι μετά τα σαράντα το mini φόρεμα ή η φούστα είναι "υπερβολικό", ότι μετά τα πενήντα τα έντονα χρώματα είναι "απαγορευτικά" και ότι μετά τα εξήντα πρέπει να αποσυρθείς στη διακριτική γοητεία των ουδέτερων τόνων και των αόριστων γραμμών.
Λες και το στιλ έχει ημερομηνία λήξης, λες και η δημιουργικότητά σου θα έπρεπε να ξεθωριάζει μαζί με τον χρόνο, δίνοντας τη θέση της σε μια "αξιοπρεπή" αφάνεια. Αλλά το στιλ δεν είναι αναλώσιμο προϊόν. Είναι το ίζημα της εμπειρίας σου, της κουλτούρας σου και της ιστορίας που κουβαλάς στις πλάτες σου.