"Δεν πιστεύω αυτές τις ανοησίες τύπου "ο κόσμος διοικεί", "ο λαός παίρνει τις αποφάσεις". Αυτό είναι χάιδεμα των αυτιών για τα ψηφαλάκια"

Τι μπορεί να μας διδάξει για τον τρόπο που επιλέγουμε να ζούμε ένας άνθρωπος που αντικρίζει το τέλος; Το συγκλονιστικό έργο των Jeffrey Hatcher και Mitch Albom, "Κάθε Τρίτη με τον Μόρι", ζωντανεύει για δεύτερη σεζόν στη σκηνή του Θεάτρου Ιλίσια, αποδεικνύοντας ότι το κοινό διψά για καθαρές και συγκινητικές αλήθειες. Ο Γρηγόρης Βαλτινός, σε μια από τις πιο ώριμες και καθηλωτικές στιγμές της μακράς πορείας του, μιλάει στο harpersbazaar.gr με αφορμή αυτή τη θεατρική συνάντηση με τον Γιάννη Σαρακατσάνη και μοιράζεται τα πολύτιμα "μαθήματα" που πήρε ο ίδιος από τον Μόρι Σουόρτς.

Η.Β.: Τι είναι αυτό που κάνει την προσωπικότητα του Μόρι Σουόρτς τόσο καθηλωτική για τον θεατή;

Γ.Β.: Tόσο το βιβλίο Mitch Albom "Tuesdays with Morrie" όσο και το θεατρικό "Κάθε Τρίτη με τον Μόρι" είναι ένα έργο που μπορεί να βρει κανείς απαντήσεις σε όλα του τα ερωτήματα, τα ψυχολογικά, τα υπαρξιακά. Θα ελεγα πως είναι ένας οδηγός ζωής. Αυτός ο άνθρωπος, ο Μόρι είναι ένα πρότυπο ευτυχίας, γιατί η ευτυχία κρύβεται σε πέντε, δέκα πραγματάκια και όχι σε 100. Και είναι τραγική ειρωνία για αυτό γίνεται και αντιστικτικά συναισθηματικά, δραματουργικά αυτό το αντίρροπο πράγμα να είναι ευτυχισμένος, να έχει βρει την ευτυχία και ξαφνικά να τον προδίδει το σώμα του. Να τα σκεπάζει όλα μια αναθεματισμένη αρρώστια. Είναι τραγική αυτή η ειρωνεία για έναν άνθρωπο, ο οποίος κατά τραγικό τρόπο χρησιμοποιούσε το σώμα του σαν πηγή χαράς. Του άρεσε να χορεύει.

Η.Β.: Στο έργο αναφέρεστε στη νέα γενιά και στην αποχαύνωση που προκαλεί η κυριαρχία των οθονών. Ωστόσο, βλέπουμε ότι στην Ευρώπη η Gen Z βγαίνει στους δρόμους, διαμαρτύρεται και αναλαμβάνει δυναμικές πρωτοβουλίες.

Γ.Β.: Δεν αρκεί να θέλει κανείς την αλλαγή, αλλά να έχει τη γνώση, να ξέρει τι να τη κάνει. Δεν πιστεύω αυτές τις ανοησίες του τύπου "ο κόσμος διοικεί", "ο λαός παίρνει τις αποφάσεις". Είναι μια placebo δημοκρατία αυτή. Αυτές είναι ατάκες για να χαϊδεύουν τον λαό. Κανένας λαός δεν κυβερνά. Του λένε τι θα κάνει και τι αποφάσισαν. Υπάρχει αυτή η ψευδαίσθηση της Δημοκρατίας. Δεν κυβερνάμε εμείς για τον λόγο ότι δεν μπορούμε να κυβερνήσουμε. Τι να κάνει ο λαός; Να καταλάβει τα υπουργεία, να καθίσει στα γραφεία και να παίρνει αποφάσεις για την οικονομία και την παιδεία; Επίσης η πολιτική είναι μια διαφορετική δουλειά, μια επιστήμη, μια γνώση. Η πολιτική θέλει γνώσεις οικονομίας, διπλωματίας, ψυχολογίας.

Η.Β.G.: Ωστόσο δεν είναι αισιόδοξο το γεγονός πως η νέα γενια αντιδρά;

Γ.: Αισιόδοξο θα ήταν αν οι κυβερνήσεις φρόντιζαν τους νέους και τους προστάτευαν. Οι κυβερνήσεις το μόνο που θέλουν από τη νέα γενιά είναι να την αποχαυνώσουν. Με το lifestyle, την απλοποίηση της γνώσης, το χάιδεμα των αυτιών για τα ψηφαλάκια. Και όχι μόνο τώρα, αυτό συμβαίνει εδώ και δεκαετίες. Ακόμα και η ποιότητα του χιούμορ έχει αλλάξει. Το χιούμορ είναι μια έννοια που περιέχει τα πάντα: αισθητική, γνώση, άποψη, σαρκασμό, αυτοσαρκασμό. Ποια είναι τα κείμενα με τα οποία έρχονται οι νέοι σε επαφή σήμερα πέρα από τα κείμενα που διαβάζουν στο κινητό; Η μόνη αχτίδα αισιοδοξίας είναι ότι, κατά περιόδους, μέσα στο Facebook ή το TikTok αναπαράγονται κάποιες σπουδαίες κουβέντες συγγραφέων· ωστόσο, αυτό από μόνο του δεν είναι αρκετό για να τους οδηγήσει σε ένα βιβλίο. Είναι ικανοποιημένοι ότι πήραν τη γνώση από εκεί. Η γνώση θέλει χρόνο, ωρίμανση. Σαφώς η Τεχνητή Νοημοσύνη φέρνει την πληροφορία στο δευτερόλεπτο, αλλά η ουσιαστική γνώση και η ζωή η ίδια θέλει να της αφιερώσεις χρόνο. Καλό είναι οι νέοι να αντιδρούν, αλλά καλό είναι να έχουν και μελετημένες προτάσεις αυτοί που τους παρακινούν. Ο νέος δεν μπορεί να έχει. Μην τα θέλουμε όλα. Αυτοί όμως που τους παρακινούν, η μόνη πρόταση που έχουν είναι να φύγει μια κυβέρνηση και έρθει η επόμενη. Για να ανέβουν αυτοί στην εξουσία. Αυτός είναι ο μόνος στόχος. Και αυτό εμένα με αξοργίζει. Με εξόργιζε πάντα.

Η.Β.: Θα σκεφτόσασταν να αναμιχθείτε με την πολιτική;

Γ.Β.: Όχι για τους παραπάνω λόγους. Για αυτό και δεν εντάχθηκα σε καμία νεολαία και σε κανένα κόμμα. Θέλω πάντα να είμαι από έξω για να μπορώ να κρίνω και να σας λέω αυτά που σας λέω τώρα. Στα 50 χρόνια της πορείας μου στο θέατρο, είχα αμέτρητες προτάσεις να ενταχθώ σε πολιτικά κόμματα. Κι αυτό γιατί όλα, ανεξαιρέτως, τα κόμματα αναζητούν αναγνωρίσιμα πρόσωπα με μοναδικό σκοπό τα ψηφαλάκια. Βάζουν λοιπόν κάποια ανδρείκελα, επώνυμους μπροστά, τα οποία μετά παραγκωνίζουν γιατί πρέπει να διοικήσουν άτομα από την κομματική μηχανή. Με φαντάζεστε εμένα να ανήκω σε κάποιο κόμμα; Θα μπορούσα να σας λέω αυτά τα πράγματα; Εμένα η δουλειά μου ως καλλιτέχνης είναι να μιλάω, άρα δεν μπορώ να είμαι και πολιτικός.

Ολόκληρη η συνέντευξη στο harpersbazaar.gr

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr