Για την απώλεια του πατέρα της, που έφυγε ξαφνικά από τη ζωή όταν εκείνη ήταν μόλις 24 ετών, μίλησε η Ευαγγελία Μουμούρη, αποκαλύπτοντας πώς βίωσε μία από τις δυσκολότερες περιόδους της ζωής της.
Σε συνέντευξή της στο περιοδικό OK!, η γνωστή ηθοποιός Ευαγγελία Μουμούρη περιέγραψε τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έχασε τον πατέρα της, τον οποίο εντόπισε η ίδια νεκρό, ενώ αναφέρθηκε και στο πώς το θέατρο τη βοήθησε να αντιμετωπίσει την απώλεια.
Εκείνη την εποχή, η Ευαγγελία Μουμούρη βρισκόταν στην αρχή της επαγγελματικής της πορείας, κάνοντας σχέδια για το μέλλον της στον χώρο της υποκριτικής. Ωστόσο, ο αιφνίδιος θάνατος του πατέρα της, σε ηλικία 50 ετών, άλλαξε την καθημερινότητά της. Όπως ανέφερε, εκείνος δεν πρόλαβε να τη δει να καθιερώνεται επαγγελματικά ως ηθοποιός.
Παράλληλα, αναφέρθηκε στην τελευταία φορά που ο πατέρας της την είδε να παίζει στο θέατρο, όταν ακόμη συμμετείχε στη θεατρική ομάδα του Παντείου Πανεπιστημίου, ανακαλώντας στη μνήμη της μια στιγμή που παραμένει ιδιαίτερα σημαντική για την ίδια.
Ευαγγελία Μουμούρη: "Έφυγε ξαφνικά ο πατέρας μου, εγώ τον βρήκα έτσι"
"Στα 24 μου έχασα τον μπαμπά μου που έφυγε σε μικρή ηλικία, ήταν 50 χρόνων. Δεν με είδε ποτέ στο θέατρο, παρά μόνο σε μία παράσταση με τη θεατρική ομάδα του Παντείου πριν μπω στη δραματική σχολή του Εθνικού. Ενώ έπαιζα, ήρθε και μου άφησε ένα λουλούδι πάνω στη σκηνή και έφυγε. Μάλιστα, δεν τον είχα δει. Μου είπαν μετά ότι είχε περάσει. Ήταν το πρώτο και το τελευταίο λουλούδι που μου έδωσε" ανέφερε χαρακτηριστικά.
Στη συνέχεια, η ηθοποιός μίλησε για το σοκ που βίωσε όταν ήρθε αντιμέτωπη με τον θάνατό του, αποκαλύπτοντας πως δεν κατάφερε τότε να διαχειριστεί την απώλεια με τον τρόπο που θα ήθελε.
"Έφυγε ξαφνικά, εγώ τον βρήκα. Ήταν να ξεκινήσω ως ηθοποιός και όλα γκρεμίστηκαν γύρω μου. Δεν πρόλαβα να πενθήσω, δεν ήξερα πώς. Κλείστηκα στο θέατρο και εκεί έβγαλα όλα τα συναισθήματα που είχα, είτε χαράς είτε λύπης. Το θέατρο με έσωσε. Είμαι σίγουρη ότι αν δεν έκανα θέατρο, δεν θα ήμουν ο άνθρωπος που είμαι τώρα".
Αμέσως μετά η ηθοποιός μίλησε για την απόφαση να σταθεί στα πόδια της αμέσως μετά την αποφοίτησή της από τη δραματική σχολή:
Είχε πεθάνει ο μπαμπάς μου, είχα παίξει στο Εθνικό και αποφάσισα να νοικιάσω μόνη μου σπίτι. Η μαμά μου ήταν να πεθάνει (γέλια). Ήθελα να είμαι ανεξάρτητη, και όποιες αντιξοότητες υπάρξουν να τις περνάω μόνη μου. Από τότε πήρα τη ζωή μου στα χέρια μου. Με δυσκολία ζητούσα βοήθεια. Πλέον, έχω μάθει ότι δεν είναι κακό να το κάνεις".