Ευλαμπία Ρέβη: "Δεν είναι μόνο αγάπη, είναι και εξάντληση, φόβος, ενοχές, δύναμη που δεν ήξερες ότι έχεις"

Γιορτή της Μητέρας σήμερα και η Ευλαμπία Ρέβη προχώρησε σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση για τη μητρότητα.

Η δημοσιογράφος, που έγινε μητέρα τον περασμένο Ιανουάριο, επέλεξε να μιλήσει ανοιχτά για όσα έζησε, μακριά από την εξιδανικευμένη εικόνα που συχνά κυριαρχεί δημόσια.

Σε άρθρο της στο imethexis.gr, το οποίο ανάρτησε και στο Facebook, περιγράφει τη στιγμή που έμαθε ότι είναι έγκυος, την αρχική της χαρά αλλά και τις αγωνίες που ακολούθησαν.

Όπως αναφέρει, η εγκυμοσύνη της δεν ήταν μια ήρεμη διαδρομή, αλλά μια περίοδος με έντονα σκαμπανεβάσματα, επαγγελματικές πιέσεις και συνεχές άγχος για τις εξετάσεις και την πορεία της κύησης.

Μάλιστα, η Ευλαμπία Ρέβη δεν διστάζει να μιλήσει για τον φόβο της απώλειας, κάτι που την έκανε ιδιαίτερα επιφυλακτική στο να μοιραστεί τα νέα ακόμα και με κοντινά της πρόσωπα.

Διαβάστε Επίσης

Ευλαμπία Ρέβη: 40 ημέρες από τη γέννηση του γιου της - "Τα baby blues είναι αληθινά, βαθιά και μπερδεμένα

Αναλυτικά η ανάρτηση:

Με αφορμή την Γιορτή της Μητέρας…

Ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνη τη στιγμή. Ανάμεσα σε ένα ταξίδι Θεσσαλονίκη - Αθήνα, λίγες ημέρες πριν από την καθυστέρηση το τεστ βγήκε θετικό! Πού να το ‘ξερα, όταν με τη φίλη μου τη Μιμή πίναμε το ποτό μας στον Θερμαϊκο, μιλώντας για το δύσκολο ταξίδι προς την τεκνοποίηση ότι μέσα μου είχε αρχίσει να γεννιέται αυτό το θαύμα και πως αυτές οι μαργαρίτες ήταν οι τελευταίες που θα έπινα για πολύ πολύ καιρό (κι ακόμα είμαι "καθαρή")…

Δάκρυα χαράς και ένα συναίσθημα ευτυχίας κάλυψε από άκρη σε άκρη το κορμί μου, κύματα ανατριχίλας χτύπαγαν τη ραχοκοκαλιά μου και η καρδιά μου ήθελε να σπάσει. Ο πρώτος που το ανακοίνωσα ήταν ο Σίβα, ο γάτος μου: μαζί σε όλα, μαζί και σε εκείνη τη σπουδαία στιγμή της κοινής μας ζωής, κλεισμένοι μέσα στα στενά τετραγωνικά του μπάνιου του σπιτιού μας πλημμυρισμένοι από αγάπη. Εκείνος δεν είχε ιδέα γιατί πανηγύριζα, εγώ όμως ήξερα καλά: το περίμενα χρόνια αυτό το σποράκι στην κοιλιά μου.

Ο επόμενος που το έμαθε ήταν ο σύντροφός μου χωρίς κάτι ιδιαίτερο, απλώς με τα έξι τεστ εγκυμοσύνης στα χέρια. Ναι ξέρω, υπερβολή, αλλά όταν έχεις βιώσει μια απώλεια θες να είσαι καθ’ όλα βέβαιη. Εγώ τουλάχιστον έτσι είμαι ως άνθρωπος. Θέλω πάντα να είμαι σίγουρη και να ξέρω ότι αυτό που λέω υφίσταται πριν το πω.

Η περίοδος της εγκυμοσύνης μου είχε πολλά πάνω και κάτω, κυρίως γύρω από τα επαγγελματικά μου, όμως σε αυτό το άρθρο δεν θέλω να μιλήσω γι’ αυτό και για το πόσο επηρέασε την ψυχολογία μου. Ούτε για τα ταξίδια στο πρώτο ευαίσθητο τρίμηνο (33 στο σύνολο!) ούτε για το λογικό επαγγελματικό άγχος και το τρέξιμο να προλάβω πλοία και προθεσμίες.

Ούτε καν για τις φορές που χρειάστηκε λόγω δουλειάς να μείνω για ώρες νηστική ή για το στρες των εξετάσεων στο πέμπτο εξάμηνο των σπουδών μου στην Ψυχολογία. Ναι, μέσα σε αυτή την διόλου αδιάφορη καθημερινότητα είχα και εξεταστική (Όλα τα μπορούμε, κορίτσια!).

Ξέρω, θα φανεί περίεργο και δεν με νοιάζει: λίγο πριν ακούσω τους χτύπους της καρδούλας του είχα ξεκινήσει ήδη να του μιλάω. Ένα βράδυ, λοιπόν, κοιτώντας μόνη τ’ άστρα στο Τσιρίγο με απόλυτο σοβαρό ύφος -αυτό που "πρέπει" να έχει μια δημοσιογράφος της ενημέρωσης- του είπα: "Άκου, είμαι πολύ ευτυχισμένη που είμαι η μαμά σου. Θέλω να με επιλέξεις κι εσύ. Αυτός είναι ο τρόπος που ζω και αυτή είμαι. Είναι σημαντικό για εμένα να ξέρω ότι μπορείς να αντέξεις τους ρυθμούς μου".

Διαβάστε Επίσης

Γέννησε η δημοσιογράφος Ευλαμπία Ρέβη - Η πρώτη ανάρτηση για το μωρό

Πείτε με παρμένη, αλλά πιστεύω με άκουσε και με διάλεξε για μαμά του, με… επίγνωση, διότι ανάμεσα στα καθημερινά χάπια προγεστερόνης -που σε πρήζουν- και στα άλματα από νησί σε νησί και από τόπο σε τόπο ούτε ζαλάδες είχα ούτε ανακατωσούρες. Ένα πράγμα σαν να μου έλεγε το σύμπαν ότι αυτή τη φορά όλα θα πάνε καλά και μην ανησυχείς για τίποτα.

Όλες οι εξετάσεις γίνονταν Σάββατο και κάθε Σάββατο η ίδια αγωνία. Ωστόσο, δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να μοιραστεί τη χαρά μου, ακόμα με τους πιο κοντινούς μου ανθρώπους, γιατί όταν έχεις πάθει… έχεις μάθει.

Οι μόνοι που μίλησα ήταν οι προϊστάμενοί μου, για λόγους επαγγελματικής ευθιξίας, αλλά και αυτό είναι μια άλλη ιστορία με διαρροές που ως στόχο είχαν να με πιέσουν και να με υποβαθμίσουν, με πρόσχημα τη μητρότητα. Και γι’ αυτά θα τα πούμε άλλη φορά.

Για την ώρα να κρατήσουμε μόνο αυτό: η εγκυμοσύνη μου διέρρευσε πάνω από τρεις εβδομάδες πριν κάνω την Β’ επιπέδου. Ούτε που θέλω να σκέφτομαι τη θέση που θα είχα βρεθεί δημόσια και χωρίς τη δική μου θέληση και υπαιτιότητα, εάν η έκβαση των εξετάσεων δεν ήταν θετική. Κάποια πράγματα πρέπει να μένουν στη σφαίρα της ιδιωτικότητας και να μην εργαλειοποιούνται.

Όσες έχετε βιώσει αυτή την αγωνία, ξέρετε πόσο ιερή είναι αυτή η περίοδος και πώς σαν πυροτεχνήματα σκάνε στο κεφάλι σου τα αποτελέσματα, που σου επιβεβαιώνουν ότι όλα βαίνουν καλώς και το μωρό σου αναπτύσσεται φυσιολογικά.

Τότε και μόνο τότε αισθάνθηκα απολύτως ελεύθερη των αμφιβολιών και του τρόμου, μήπως πάει κάτι στραβά. Τότε άρχισα να απολαμβάνω την φουσκωμένη μου κοιλιά και να ρουφάω κάθε στιγμή της μητρότητας με ιερή ευλάβεια. Τότε έκανα και τις πρώτες μου αγορές για το μωρό και μέχρι και τον ένατο -όσα και αν συνέβαιναν- συνειδητά και αναμενόμενα τα έβαλα σε δεύτερη μοίρα.

Για εμένα δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία από το να βιώνεις τις κλοτσιές του μωρού σου στην κοιλιά και να νιώθεις πώς ανταποκρίνεται στη φωνή σου, στα αγαπημένα σου τραγούδια, ακόμα και στην απόλαυση της σοκολάτας.

Οι τελευταίοι μήνες, λοιπόν, ήταν οι πιο ωραίοι, γιατί πια μπορούσα να μιλήσω ανοιχτά γι’ αυτό, γιατί χαιρόμουν την εγκυμοσύνη μου επιτέλους και γιατί όλα γύρω μου ‘μοιάζαν τόσο όμορφα. Αν έβαζα τίτλο εδώ θα ήταν κάτι στις αποχρώσεις του ροζ, αυτές που έχει ένα ροζ συννεφάκι.

Η γέννα ήταν αιφνίδια. Καισαρική. Εσπευσμένη. Μη προγραμματισμένη. Ένα σοκ. Και για αυτά, θα μιλήσω άλλη φορά. Στο μαιευτήριο, πάντως, οι στιγμές με το μωρό μου, παρά τον πόνο του χειρουργείου, ήταν ανεκτίμητες.

Τις έχω κρύψει μέσα μου σαν θησαυρό και είμαι σίγουρη πως όταν κλείσω τα μάτια μου αυτές οι στιγμές θα είναι πρωταγωνιστικές μέσα στο μικρό φιλμ της ζωής μου, όπως αυτό θα περνά από μπροστά μου στις τελευταίες μου ανάσες.

Σε αυτές τις εικόνες σίγουρα θα είναι και το πρώτο του χάδι στο στήθος μου, ένα μοναδικό αίσθημα σύνδεσης που αναπτύσσει κάθε θηλάζουσα μαμά με το παιδί της.

Για τον θηλασμό, βέβαια, πάλεψα και από όσα είχα διαβάσει ή δει, στα σεμινάρια που έκανα και στην προετοιμασία, ΠΟΥΘΕΝΑ δεν μου είπαν ότι μετά την γέννα θα ήταν ό,τι πιο δύσκολο έχω κάνει στη ζωή μου.

Ένας νυχθημερόν αγώνας παρατεταμένης διάρκειας, πολλές φορές με πληγωμένες θηλές και φυσικά απόλυτα δεσμευτικός μέχρι να καταφέρεις να εδραιωθεί. Και γι’ αυτό θα τα πούμε άλλη φορά.

Σήμερα θέλω να μιλήσουμε γι’ αυτά τα μικρά και τα σπουδαία, τα μεγάλα και τα αόρατα, τα σημαντικά και τα αθόρυβα που κάνει κάθε "πρωτομαμά" και κάθε μαμά.

Κάθε πρωί, λοιπόν, που ξυπνώ και καλημερίζω με φιλιά το μωρό μου, εκείνο μου χαρίζει ένα χαμόγελο και εγώ πέφτω ξερή. Αυτό το χαμόγελο τα παίρνει όλα, τα ξενύχτια, την κούραση, την -κάποιες φορές- απελπισία.

Αλλά, κορίτσια, γιατί δεν το λέμε; Ναι, η εγκυμοσύνη είναι ένα σπουδαίο ταξίδι! Ναι, η μητρότητα είναι μια ιερή αποστολή. Είναι, πρωτίστως, και μια πράξη αγάπης χωρίς όρια, ευθύνη και ευλογία μαζί, ένας δρόμος γεμάτος θυσίες και αγωνίες. Και όταν γίνεσαι για πρώτη φορά μαμά αυτός ο δρόμος είναι άγνωστος, πολλές φορές σκοτεινός και αβέβαιος.

Τόσο πολύ στη ζωή μου δεν με έχω αμφισβητήσει ξανά. Και ίσως αυτή να είναι η πιο μεγάλη αλήθεια που δεν λέγεται αρκετά δυνατά: ότι η μητρότητα δεν είναι μόνο ένστικτο, είναι και μάθηση. Δεν είναι μόνο φως, είναι και σκιές. Δεν είναι μόνο αγάπη, είναι και εξάντληση, φόβος, ενοχές, δύναμη που δεν ήξερες ότι έχεις.

Και μέσα σε όλο αυτό, κάθε ημέρα προσπαθείς να ξαναβρείς τον εαυτό σου. Να ισορροπήσεις ανάμεσα σε αυτό που ήσουν και σε αυτό που γίνεσαι. Να σταθείς όρθια, ακόμα κι όταν νιώθεις ότι λυγίζεις.

Γιατί ναι, το χαμόγελο του παιδιού σου τα σβήνει όλα. Αλλά πριν από αυτό, υπάρχουν στιγμές που χρειάζεσαι να ακουστείς. Να πεις την αλήθεια σου. Να δεις ότι δεν είσαι μόνη. Να νιώσεις ότι μέσα από αυτή την ολική μεταμόρφωση θα βγεις πιο δυνατή, πιο πλήρης, πιο ευτυχισμένη και πιο σίγουρη.

Και ξέρετε τι σκέφτομαι συχνά; Ότι αν μιλούσαμε πιο ανοιχτά για αυτές τις πλευρές της μητρότητας, ίσως να νιώθαμε λιγότερο μόνες. Ιδίως κατά τη διάρκεια της νύχτας, που όλοι κοιμούνται, αλλά εμείς ξενυχτάμε. Ίσως τότε να είχαμε λιγότερες ενοχές. Ίσως να αγκαλιάζαμε λίγο περισσότερο τον εαυτό μας, αντί να τον κρίνουμε τόσο αυστηρά.

Γιατί, λοιπόν, να μην τα λέμε κι αυτά: πόσο δύσκολο είναι κάποιες μέρες, πόσο φοβόμαστε, πόσο μας λείπει ο εαυτός μας κάποιες στιγμές. Ετσι, μένουμε με την ψευδαίσθηση ότι μόνο εμείς δυσκολευόμαστε. Και γι’ αυτό έγραψα κι αυτό το κείμενο. Όχι γιατί έχω όλες τις απαντήσεις. Αλλά γιατί έχω τις ίδιες ερωτήσεις και αγωνίες με εσάς. Και γιατί πιστεύω πως όταν μοιραζόμαστε την αλήθεια μας, κάτι μέσα μας μαλακώνει.

Επειδή όλο αυτό το διάστημα τα λέμε με την καθεμία σας προσωπικά, αν θέλετε ελάτε να ανοίξουμε αυτή την κουβέντα όλες μαζί. Χωρίς φίλτρα, χωρίς "πρέπει", χωρίς ενοχές.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr