Το ζήτημα της καλλιτεχνικής δημιουργίας από μια διαφορετική αφετηρία έθεσε ο Γιάννης Μπέζος, ο οποίος μίλησε για την ανάγκη που οδηγεί έναν καλλιτέχνη να εκφράσει όσα έχει μέσα του και να τα μοιραστεί με το κοινό.
Για τον δημοφιλή ηθοποιό η ανάγκη αυτή δεν έχει μόνο κοινωνική διάσταση. Αφορά πρωτίστως τον ίδιο τον δημιουργό και την υποχρέωση που νιώθει να αφήσει ένα προσωπικό αποτύπωμα μέσα από το έργο του.
"Ό,τι και να πάρετε, από τους αρχαίους τραγικούς μέχρι τους μεγάλους καλλιτέχνες των καιρών μας, μία μεγάλη ανάγκη τα δημιουργεί. Όταν λέω ανάγκη, δεν μιλάω για κοινωνική ανάγκη μόνο, και προσωπική ανάγκη του καλλιτέχνη", σημείωσε ο Γιάννης Μπέζος με δηλώσεις του στον ραδιοφωνικό σταθμό Mega News.
Όπως διευκρίνισε, η καλλιτέχνης νιώθει την ανάγκη "να καταθέσει κάτι. Να καταθέσει έναν κόσμο που έχει μέσα του, τον οποίο θέλει να μοιραστεί με έναν τρόπο".
Όπως σημείωσε, "οι μεγάλοι καλλιτέχνες συνήθως είναι πολύ εγωιστές. Παρόλα αυτά, θέλουν αυτό που δημιουργούν, αυτό που καταθέτουν, να γίνεται κοινή ανάσα με τους υπολοίπους. Το κάνει και αυτός από μία ανάγκη. Θέλει κάτι να κάνει, θέλει ρεπερτόριο".
Γιάννης Μπέζος: Αν ο καλλιτέχνης δεν έχει ενδιαφέρον, θα είναι καταδικασμένος να ζει στη μετριότητα
Ο Γιάννης Μπέζος στάθηκε ιδιαίτερα και στη σχέση του καλλιτέχνη με αυτό που χαρακτήρισε μετριότητα. Όπως εξήγησε, η διαρκής αναζήτηση νέων έργων και διαφορετικών σημείων αναφοράς αποτελεί, για έναν δημιουργό με πραγματικό ενδιαφέρον, τρόπο να συνεχίσει να εξελίσσεται.
"Επειδή πολλές φορές μας κατακλύζει η μετριότητα, ο καλλιτέχνης που σέβεται τον εαυτό του πάντα αναζητά μία ανάσα και θα πάει σε αυτά τα πράγματα υποχρεωτικά, για να μπορέσει να αντέξει", τόνισε.
"Εννοώ, ο καλλιτέχνης που έχει ενδιαφέρον. Αν δεν έχει ενδιαφέρον, θα είναι καταδικασμένος να ζει στη μετριότητα και θα απευθύνεται σε θεατές και ακροατές που του μοιάζουν", εξήγησε.
Στη συνέχεια, ο Γιάννης Μπέζος αναφέρθηκε σε δύο από τις σημαντικότερες μορφές του ελληνικού πολιτισμού, τον Μίκη Θεοδωράκη και τον Μάνο Χατζιδάκι, για να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τη σχέση ενός σημαντικού δημιουργού με το κοινό του.
"Οι μεγάλοι καλλιτέχνες, όπως ο Θεοδωράκης ή όπως ο Χατζιδάκις, συνομιλούσαν με ανθρώπους οι οποίοι ήταν αντάξιοί τους", επισήμανε.