Η άνοδος και η πτώση του βασιλόφρονα Χρήστου Ζαμπούνη

Ο Χρήστος Ζαμπούνης γιος κουμμουνιστή που μεγάλωσε στη Βέροια, είναι o επίσημος βιογράφος της τέως βασιλικής οικογένειας της Ελλάδας, μάλιστα ήταν αυτός που αποκάλυψε στο πλαίσιο συνέντευξής του πως ο τέως βασιλιάς Κωνσταντίνος και η Αννα-Μαρία μένουν μόνιμα στην Ελλάδα.

Μάλιστα σχετικά με τις συναναστροφές του με βασιλικές οικογένειες αφού έκανε πολλά χρόνια βασιλικό ρεπορτάζ είχε πει πως «με το που τους γνώρισα μου άρεσε αυτή η πάστα ανθρώπων, η ενέργεια, η αύρα»

Σε συνέντευξή του στο oneman.gr έλεγε ότι «είμαι βασιλικός, με την έννοια της υψηλοφροσύνης,όχι τόσο στο δια ταύτα. Μου αρέσει ο θεσμός, η διάρκεια στο χρόνο, αυτοί που κληρονομούν. Εμένα η δουλειά μου δεν είναι να κάνω προπαγάνδα, λέω απλά τι μου αρέσει και τι με εμπνέει. Μου αρέσει λοιπόν ο θεσμός, όσο αναχρονιστικός κι αν φαίνεται σε μερικούς. Μου δίνει μια αίσθηση σταθερότητας, ενώσεως την ώρα που τρωγόμαστε όλοι μεταξύ μας, είμαστε ένα έθνος της διχόνοιας, τρώει ο ένας τις σάρκες του άλλου ιστορικά. Μου αρέσει η ιδέα να υπάρχει ένα σύμβολο ενότητος, όσο ουτοπική κι αν μοιάζει, να υπάρχει κάτι παραπάνω απ’ αυτό που μας χωρίζει.

Έτυχε και γνώρισα τα μέλη της βασιλικής οικογένειας, όσοι τους γνωρίζουν αλλάζουν αμέσως εντύπωση, είναι πολύ ωραίοι άνθρωποι. Έχουν μια ενέργεια, μια αύρα, η οποία βέβαια οφείλεται και στους αιώνες παράδοσης»

Η πορεία του στη ζωή

Ο Χρήστος Ζαμπούνης γεννήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου του 1960 στη Θεσσαλονίκη. Γονείς του ο Κωνσταντίνος Ζαμπούνης και η Ευτέρπη Ζαμπούνη-Καραγεωργίου. Ο πατέρας του ήταν γνωστός αριστερός γιατρός καρδιολόγος στη Βέροια και διετέλεσε Δήμαρχος Βέροιας στα τέλη της δεκαετίας του '70 και στις αρχές της δεκαετίας του '80, ως επικεφαλής της «Δημοκρατικής Συνεργασίας» (ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΚΚΕ Εσωτερικού) ενώ ο παππούς του αλλά και ο προπάππος του ήταν Δήμαρχοι Πολύγυρου Χαλκιδικής. Από πλευρά της μητέρας του είναι απόγονος του Ρήγα Φεραίου.

Το 1978 τελείωσε το Α’ Λύκειο Βέροιας. Το 1980 αποφοίτησε από τη Σχολή Ξεναγών της Αθήνας και το 1984 από την Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή Πειραιώς. Είναι επίσης κάτοχος DEA Πολιτικών Επιστημών από το Πανεπιστήμιο Paris II, καθώς και κάτοχος μεταπτυχιακού στις Διεθνείς Σχέσεις από το Πανεπιστήμιο Johns Hopkins των ΗΠΑ.

Από το 1980 έως το 1993 εργάστηκε ως ξεναγός. Το 1986 ξεκίνησε να δημοσιογραφεί ως ανταποκριτής ελληνικών περιοδικών στη Γαλλία, όπως «Τα Πρόσωπα», «ΈΝΑ», «Γυναίκα», «Κλικ», «Ταχυδρόμος», «Εικόνες». Στη συνέχεια υπήρξε ανταποκριτής της Γραμμής Α.Ε. και του «Ελεύθερου Τύπου» στο Παρίσι.

Το 1991 ξεκίνησε η συνεργασία του με γαλλικά έντυπα όπως τα "Point de Vue”, “Figaro”, “Magazine” και “Paris Match”. Επίσης συνεργάστηκε με φωτοειδησεογραφικά πρακτορεία όπως το “Gamma Press”, “Sigma Press” και το “GLMR”. Έπειτα από 15 χρόνια παραμονής στη Γαλλία, επέστρεψε το 1999 στην Ελλάδα και για δύο περίπου χρόνια ανέλαβε την παρουσίαση της εκπομπής “PRIVE” στο τηλεοπτικό κανάλι Mega Channel.

Το 1997 ίδρυσε σε συνεργασία με την αδερφή του, Αυγή Ζαμπούνη, τον εκδοτικό οίκο «Φερενίκη[1]», ο οποίος έχει εκδώσει πάνω από 100 τίτλους. Το 2000 αναλαμβάνει τη διεύθυνση του περιοδικού “Life & Style” έως το 2010. Από το 2005 έως το 2010 διετέλεσε σύμβουλος εκδόσεως του “Hello”, ενώ από το 2005 έως το 2012 αρθρογραφούσε στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα». Από το 2012 έως το 2016 αρθρογραφούσε στα «Παραπολιτικά» και τη «Freddo». Από τις αρχές του 2017 συνεργάζεται με την εφημερίδα «Εστία».

Έχει συγγράψει 15 βιβλία: «Βασιλική Οικογένεια της Ελλάδος», «Πούρα Αβάνας», «Love», «Savoir Vivre», «Ο Γάμος», «Ματαιότητες», «Έλληνας Τζέντλεμαν», «Ωραίες Φράσεις», «Savoir Vivre Για Παιδιά» και το αγγλόφωνο «Watch your manners in Greece», «Ιστορίες ενός Παιδήλικα», «Το Savoir Vivre του καπνιστή...και άλλες ιστορίες ενήλικου πάθους», «Το Savoir Vivre του καλού μαθητή», «Τάμα στη Μύκονο» και «ΠΑΟΚ αφού». Μιλά αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά κι έχει μία κόρη, τη Φερενίκη.

Ο εθισμός

Ο Χρήστος Ζαμπούνης όπως ο ίδιος ομολογεί παραλίγο να χάσει τη ζωή του από κόκα. Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου-αυτοβιογραφίας του «Ιστορίες ενός παιδήλικα», σοκάρει με την ευθύτητα που μιλά για το παρελθόν τον εθισμό, τις εξαρτήσεις.

Μέσα από το βιβλίο του παραδεχόταν πως κινδύνεψε να πεθάνει «από την υπερβολική χρήση κοκαΐνης». Αποκαλύπτει την εξάρτησή του από την κόκα. «Πρωτοείδα κοκαΐνη σε ηλικία δεκαοκτώ ετών. Κάτι γνωστοί με κάλεσαν στο σπίτι ενός άλλου γνωστού και πάλι, έκανε την εμφάνισή του ένας ασημένιος δίσκος με μικρούς λόφους λευκής σκόνης. "Θέλεις να δοκιμάσεις;", με ρώτησε ευγενικά ο οικοδεσπότης. 'Όχι, ευχαριστώ', απήντησα δίχως ίχνος αμηχανίας». Και συνεχίζει: «Η αντίσταση κράτησε δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια, με ένα μικρό διάλειμμα στο στρατό, όταν στο θάλαμο της 139 ΑΚ-ΜΜΟ έφτασε ένας μεγαλοκαλλιεργητής χασίς του όρους Παγγαίου. Εκεί πρωτομαστούρωσα από την παθητική εισπνοή. Και ύστερα "οι μικροί μου φίλοι" ανέλαβαν μετά κόπων και βασάνων να μου μάθουν την κανονική εισπνοή, διότι δεν ήξερα να καπνίζω και να ρουφάω μέσα καπνό».

«Το πραγματικό οχυρό έπεσε μετά το βίαιο χωρισμό από τη μητέρα της κόρης μου και την εξαφάνισή τους προς άγνωστη κατεύθυνση. Το έδαφος ήταν πρόσφορο. Ήμουν μόνος, ήμουν σε συναισθηματικό αδιέξοδο από μια νέα πραγματικότητα, διότι δεν μπορούσα να διορθώσω την παλαιά. Στην αρχή ξεκίνησα δειλά -κάτι τσιγαριλίκια με παρέα- και στη συνέχεια έγινα πλήρως εξαρτημένος από τη "λευκή θεά", την κοκαΐνη... Ένα Σαββατοκύριακο ταξίδεψα στην Αθήνα και έκανα αυτό που οι Αγγλοσάξονες ονομάζουν "drug party": Κλείστηκα στο σπίτι μου και κατανάλωσα, ο αθεόφοβος, δεκαπέντε γραμμάρια μόνος! Πήγα να πεθάνω. Ο κύριος λόγος, όμως, της απεμπλοκής μου από τα ναρκωτικά ήταν ότι ξαναβρήκα την κόρη μου».

Το 2010

Σε άλλο σημείο του βιβλίου του αναφέρεται στο σκληρό 2010 που έχασε τον πατέρα του, χώρισε και έπαψε να εργάζεται

«Το 2010 πέθανε ο πατέρας μου, χώρισα από κλίνης με τη σύζυγό μου (σ.σ. τη Μαργαρίτα Μυρογιάννη) και σταμάτησα να εργάζομαι στο "Life&Style". Αν σε όλα αυτά προστεθεί και η οικονομική κρίση που είχε, ας το πούμε, σκληρές επιπτώσεις στο άλλο "παιδί", τις εκδόσεις Φερενίκη, τότε αντιλαμβάνεται κανείς γιατί βρέθηκα σε ένα δίλημμα στο οποίο βρίσκονται και πάρα πολλοί συμπατριώτες μας. Ή να πέσω σε κατάθλιψη και να το ρίξω στις ουσίες ή να απαντήσω δημιουργικά στις συσσωρευμένες ατυχίες. Για καλή μου τύχη συνέβη το δεύτερο και κάθισα και έγραψα ένα βιβλίο το οποίο λειτούργησε ψυχοθεραπευτικά και μου επέτρεψε να συγκροτήσω τη θλίψη για τις τόσες πολλές απώλειες. Το βιβλίο είναι ξεκαθάρισμα λογαριασμών με τον εαυτό μου και με τους άλλους».

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr