Η Χρύσα Μιχαλοπούλου διοχετεύει το ταλέντο της, τη φυσική ομορφιά της και τη θετική ενέργειά της στη μεγάλη οθόνη. Πρωταγωνιστεί στη νέα ελληνική κωμωδία "Φίλοι για Πάντα" που κάνει πρεμιέρα σε λίγες ημέρες στους κινηματογράφους και όπως λέει, εύχεται να της δοθεί σύντομα η ευκαιρία να επιστρέψει στο μέσο που τη γοήτευσε τόσο πολύ.
Γνώρισε τον βραβευμένο με BAFTA και Όσκαρ παραγωγό, Gareth Ellis-Unwin, είδε από κοντά το χρυσό αγαλματίδιο, συνεργάστηκε με καλούς και ταλαντούχους συναδέλφους, όπως τον Θανάση Αλευρά που στο φιλμ υποδύεται τον κολλητό της φίλο, που δέχεται να κάνει μία μεγάλη θυσία για εκείνη.
Χρύσα, σε λίγες ημέρες κάνει πρεμιέρα η ταινία "Φίλοι για πάντα", μία ελληνική κωμωδία που βάζει στο επίκεντρο τη φιλία.
Ναι και η χαρά μου είναι μεγάλη. Είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία που κάνω και ανυπομονώ να ξαναϋπάρξω σε κινηματογραφικό πλατό.
Παραγωγός της ταινίας είναι ο Gareth Ellis-Unwin, βραβευμένος με BAFTA και Όσκαρ.
Ναι, ο Γκάρεθ μας. Μας έφερε και το Όσκαρ και το είδαμε από κοντά. Εγώ το είδα αλλά δεν το άγγιξα γιατί λένε ότι αν το αγγίξεις είναι κακή τύχη και δεν θα το πάρεις ποτέ.
Έχεις και άλλες προλήψεις;
Όχι πολλές. Ας πούμε, μου αρέσει να φοράω ματάκια και πιστεύω στις ενέργειες των ανθρώπων. Αν η ενέργεια κάποιου δεν μου κάνει, πλέον το καταλαβαίνω εξαρχής.
Κάπου διάβασα ότι κάνεις και διαλογισμό.
Ναι, είναι μία διαδικασία που με ηρεμεί. Καταλαβαίνεις μέσα από τον διαλογισμό τι μπορεί να σου φταίει και ταυτοποιείς το συναίσθημά σου. Η ευγνωμοσύνη επίσης παίζει πολύ μεγάλο ρόλο στο διαλογισμό. Δεν είναι εύκολη η εποχή που ζούμε και είναι πολύτιμος ο χρόνος με τον εαυτό μας που μας επιτρέπει να μπορούμε να αντιληφθούμε ποιο είναι το συναίσθημά μας σε κάθε περίπτωση.
Στην ταινία υποδύεσαι την Αλίκη. Πώς θα περιέγραφες το ρόλο σου;
Θα την περιέγραφα ως ένα ονειροπόλο και πολύ χαρούμενο και γεμάτο ζωή κορίτσι. Είναι και καταφερτζού. Δηλαδή ό,τι θέλει με τον τρόπο της θα το καταφέρει. Έτσι ξεκινάει και η ιστορία της στην ταινία γιατί πείθει τον καλύτερο της φίλο (Θανάση Αλευρά) να παριστάνει τον σύντροφό της, στην οικογένειά της στην Κρήτη. Η Αλίκη κάτι κρύβει από τους δικούς της.
Νομίζω ότι είναι σαφές τι κρύβει. Με το πραγματικό της αγόρι στην ταινία, τη χωρίζει μία οικογενειακή βεντέτα.
Έτσι είναι. Η Αλίκη ανήκει σε μία οικογένεια που έχει βεντέτα με μία άλλη και το πραγματικό της αγόρι, ανήκει στην "αντίπαλη" οικογένεια. Αυτά είναι πράγματα που όντως συμβαίνουν. Ακούμε βεντέτα και νομίζουμε ότι είναι κάτι που ανήκει στο παρελθόν. Όχι, αυτά συμβαίνουν και σήμερα. Έβλεπα πρόσφατα ένα ντοκιμαντέρ, το οποίο μιλούσε για τα χωριά της Κρήτης και περιέγραφε πόσο νέες παντρεύονται οι γυναίκες. Τα κορίτσια δηλαδή από 16 χρονών είναι λογοδοσμένα. Δεν ξέρω κατά πόσο έχουμε συνειδητοποιήσει ότι ακόμα ζούμε με τέτοια κοινωνικά στερεότυπα. Δεν ανήκουν στο παρελθόν. Ας πούμε, ένα χαρακτηριστικό στερεότυπο για εμάς τις γυναίκες είναι πώς αν δεν είσαι παντρεμένη, δεν τα έχεις καταφέρει ή δεν είσαι ευτυχισμένη. Μας έχουν περάσει ότι μία γυναίκα ολοκληρώνεται μέσα από έναν γάμο ή την απόκτηση ενός παιδιού. Κάτι που φυσικά δεν ισχύει.
Ναι, αλλά όπως είπες υπάρχουν πολλές γυναίκες που τους έχει περαστεί ότι αυτό είναι το σωστό.
Ναι, γιατί αν ο κοινωνικός περίγυρος ή η οικογένειά σε πηγαίνουν προς τα κάπου, αυτό σίγουρα σε επηρεάζει. Κάτι σου πιπιλάει τον εγκέφαλο ότι αυτό είναι το σωστό. Θα έρθει όμως η στιγμή που θα έρθεις αντιμέτωπος με τον εαυτό σου και τότε θα πρέπει -με χαρτί και μολύβι- να δεις τι σου φταίει. Αν διορθώνεται κάτι. Αλλά ακόμα και για μία δική σου επιλογή, που έχεις κάνει χωρίς να έχεις επηρεαστεί από κάτι, ποτέ δεν ξέρεις πώς θα έρθουν αργότερα τα πράγματα. Γιατί διανύουμε μία δύσκολη εποχή και οι άνθρωποι υφίστανται σήμερα περισσότερες πιέσεις. Όλα αυτά δεν ξέρεις πώς λειτουργούν στον κάθε άνθρωπο και τι αντίκτυπο έχουν στην ψυχολογία του και στην καθημερινότητά του. Το να γνωρίσεις έναν άνθρωπο σήμερα στη ζωή σου, δε σημαίνει ότι σε πέντε χρόνια θα είναι ο ίδιος. Μπορεί κάλλιστα να είσαι ερωτευμένος και να αγαπάς τον σύντροφό σου και να έρθει μία δυσκολία που δεν έχεις προβλέψει.
Έχει χρειαστεί ποτέ να κάνεις μία μεγάλη ή μικρή επανάσταση απέναντι σε κάποια κοινωνική σύμβαση που να σε καταπίεζε;
Αυτή την "επανάσταση" την έκανα όταν αποφάσισα να γίνω ηθοποιός. Είναι ένα επάγγελμα που συνδέεται με μία ανασφάλεια, δηλαδή ότι μπορείς να βρεθείς χωρίς δουλειά για κάποιο διάστημα, μέχρι να βρεις κάτι που να σου αρέσει και να σε εκφράζει. Εκεί έκανα την επανάσταση μου. Ήξερα ότι ήθελα πάρα πολύ να γίνω ηθοποιός. Με το που πήγα στη σχολή, κατάλαβα ότι η υποκριτική είναι για εμένα. Βέβαια, δούλεψα πάρα πολύ και έτσι κατάφερα να επιβεβαιώσω- στον εαυτό μου πρώτα- ότι πήρα τη σωστή απόφαση. Είναι πολύ ωραίο να επιβεβαιώνεις την επιλογή σου. Γιατί και οι γονείς μου δεν ενθουσιάστηκαν όταν τους ανακοίνωσα ότι θα γίνω ηθοποιός.
Τι σκέφτονταν για εσένα;
Δεν υπήρχε κάτι συγκεκριμένο. Δηλαδή δεν μου είχαν ποτέ:'' θα γίνεις δικηγόρος ή γιατρός''. Απλά τους ξάφνιασα και φοβήθηκαν αρχικά. Αλλά μετά όλα πήγαν καλά.
Σε ανάρτησή σου για την ταινία, έκανες λόγο για μία διαφορετική ιστορία αγάπης. Θεωρείς ότι η φιλία είναι ανώτερη μορφή αγάπης από ό,τι η συντροφικότητα;
Ναι το πιστεύω αυτό. Η φιλία είναι ανώτερη από μία ερωτική σχέση. Στη φιλική σχέση, επειδή δεν υπάρχει το ερωτικό στοιχείο, πιστεύω ότι οι άνθρωποι είναι πιο κοντά στον εαυτό τους. Δεν έχουν την ανάγκη να δείξουν τον καλύτερο τους εαυτό ή να προσποιηθούν ότι είναι κάτι άλλο. Πιστεύω ότι στη φιλία τα πράγματα είναι πιο αληθινά. Πιο απροσποίητα. Εγώ προσωπικά επενδύω στις φιλίες μου και τις φροντίζω πολύ. Μετά από χρόνια, οι φίλοι γίνονται οικογένεια για εμένα.
Θυμάσαι σε τι ηλικία έκανες τον πρώτο σου φίλο/η; Διατηρείς φιλίες από τα παιδικά σου χρόνια;
Φυσικά και διατηρώ. Η πρώτη μου φίλη ήταν από το σχολείο με την οποία ακόμα κάνουμε παρέα. Πλέον ζει στο εξωτερικό. Από την πρώτη στιγμή που μιλήσαμε, κάπου στη Β΄Γυμνασίου, θυμάμαι δέσαμε απίστευτα. Πιο μικρή έκανα παρέα με αγόρια. Ήμουν αγοροκόριτσο.
Πού μεγάλωσες;
Μεγάλωσα στην Αθήνα. Στο Νέο Ψυχικό.
Υπήρχε κάποια επιρροή στο οικογενειακό σου περιβάλλον που να σε οδήγησε στην υποκριτική;
Όχι δεν υπήρχε κάποιος στο σπίτι που να είχε σχέση με το θέατρο. H πρώτη μου επιρροή αν θες ήταν το μουσικό σχολείο όπου σπούδασα. Παίζω πιάνο και τραγουδάω. Δεν σκεφτόμουν όμως τι θα ακολουθούσα. Και μεγαλώνοντας θυμάμαι κάθε φορά σκεφτόμουν και κάτι άλλο ως επάγγελμα. Τη μία έλεγα θα γίνω δημοσιογράφος, την άλλη γιατρός. Δεν υπήρχε κάτι συγκεκριμένο. Για αυτό και όταν αποφάσισα ότι θα γίνω ηθοποιός ήταν μία πολύ ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μου. Επιτέλους είχα βρει αυτό που αγαπούσα.
Έχεις τρία αδέρφια και είσαι η δεύτερη στη σειρά. Φανταζόμαστε ποια είναι τα θετικά στοιχεία του να μεγαλώνεις σε μία μεγάλη οικογένεια, ωστόσο υπάρχει και κάτι που μπορεί να σου στερεί αυτή η συνθήκη;
Κοίταξε σε μία μεγάλη οικογένεια, ειδικά αν είσαι το δεύτερο παιδί, υπάρχουν στιγμές που μπορεί να νιώθεις λίγο εκτός (γελάει). Γιατί δεν είσαι η προτεραιότητα. Μετά από εσένα ακολουθούν μικρότερα αδέρφια. Εγώ έδειχνα πάντα κατανόηση και ήξερα πώς ακόμα και αν έμενα λίγο πίσω, ως προς την προσοχή των γονιών μου, είναι επειδή έπρεπε να μοιραστεί ο χρόνος ισόποσα. Οι γονείς μου προσπαθούσαν να είναι όσο πιο δίκαιοι γινόταν. Αλλά ναι, έχω νιώσει και μοναξιά κάποιες φορές. Θυμάμαι τον εαυτό μου να θέλω να μοιραστώ κάτι και να μην μπορώ να το κάνω τη στιγμή που ήθελα.
Αποτελούσες πρότυπο για τα μικρότερα αδέρφια σου; Ένιωθες τον θαυμασμό τους;
Το εύχομαι. Αλλά για εμένα σίγουρα υπήρξε πρότυπο ο μεγάλος μου αδερφός, ο Γιώργος. Ένα υπέροχο πρότυπο. Χωρίς τον αδερφό μου, δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να διαχειριστώ κάποιες καταστάσεις. Μου έμαθε να διεκδικώ, μου έδωσε στοιχεία πολύ όμορφα, μου έδειξε τον κόσμο μέσα από τα μάτια του. Μακάρι να αποτέλεσα και εγώ πρότυπο για τα μικρότερα αδέρφια μου.
Η μικρότερη αδερφή σου, η Όλγα έχει ακολουθήσει πάντως τα βήματα σου στην υποκριτική.
Μακάρι να την επηρέασα θετικά. Με την Όλγα μπορεί να μοιάζουμε εξωτερικά, αλλά είμαστε εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες. Τα κοινά μας στοιχεία είναι ελάχιστα αλλά μακάρι να έπαιξα κάποιο ρόλο στην απόφασή της να γίνει ηθοποιός.
Ως μεγάλη αδερφή, είχες και έναν -εντός εισαγωγικών- μητρικό ρόλο στα μικρότερα αδέρφια σου;
Κάπως ναι. Τα μεγαλύτερα αδέρφια τον έχουν αυτόν τον ρόλο, να προστατεύουν και να βοηθούν τα μικρότερα.
Αυτή η θητεία σου ως μεγάλη αδερφή, σου φάνηκε χρήσιμη όταν πια έγινες μητέρα;
Πιστεύω πως ναι. Στην περίπτωσή μου, συνειδητά έγινα μητέρα σε νεαρή ηλικία. Υπάρχει και εκεί ένα κοινωνικό στερεότυπο ξέρεις. Έχω ακούσει πολλές φορές τις φράσεις: ''Καλά, τόσο μικρή; 'ή '' θα αφήσεις τόσα πράγματα πίσω σου;''. Προσωπικά, η μητρότητα μόνο καλό μου έχει προσφέρει. Μου έχει δημιουργήσει τόσο έντονα συναισθήματα. Έχω εξερευνήσει πολύ περισσότερο τον εαυτό μου. Μέσα από τον Κίμωνα, έμαθα να αγαπώ περισσότερο τους ανθρώπους. Μεγαλώνω μαζί με το παιδί μου. Και χαίρομαι πάρα πολύ για αυτό. Αυτό ήθελα. Να μεγαλώνουμε μαζί, να κάνουμε ταξίδια, να γνωρίζουμε τον κόσμο μαζί. Είναι μία πολύ ωραία ιστορία αγάπης.
Ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα που έχεις πάρει από τον γιο σου;
Το μάθημα της υπομονής. Κεφάλαιο είναι αυτό, όχι μόνο μάθημα (γελάει).
Είναι εύκολο να οριοθετείς το ίδιο σου το παιδί;
Όχι δεν είναι, γιατί στην ηλικία του Κίμωνα το παιδί είναι σαν να παίζει μέσα στο κεφάλι του μία πολύ χαρούμενη μουσική, οπότε το ίδιο πράγμα - με πολύ καλό τρόπο και πολύ καλή πρόθεση- θα πρέπει να το πεις δέκα, δεκαπέντε ή και είκοσι φορές. Δυσκολεύομαι να βάλω όρια και δεν ντρέπομαι να το πω. Αλλά επειδή ο μπαμπάς του είναι υπέροχος και εξαιρετικός σε αυτό το κομμάτι, κάπως το έχουμε μοιράσει.
Τι στοιχεία έχει πάρει από εσένα;
Ο Κίμωνας είναι ένα πολύ χαρούμενο παιδί. Είναι ένα στοιχείο που νομίζω ότι το έχει πάρει από εμένα.