Με μια συγκινητική ανάρτηση, η Βούλα Πατουλίδου τίμησε τη μνήμη του συζύγου της, Δημήτρη Ζαρζαβατσίδη, ο οποίος έφυγε από τη ζωή πριν από έναν χρόνο. Όπως εξομολογείται, εξακολουθεί να προσπαθεί να συνηθίσει την απουσία του, γράφοντας χαρακτηριστικά πως ακόμη μαθαίνει "πώς γίνεται να αναπνέει ενώ λείπει ο άνθρωπος που ήταν η ανάσα της".
Με αφορμή τη συμπλήρωση ενός έτους από τον θάνατό του, στις 29 Ιουλίου, η Ολυμπιονίκης δημοσίευσε στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram μια κοινή τους φωτογραφία από το παρελθόν, συνοδεύοντάς τη με ένα ιδιαίτερα φορτισμένο μήνυμα. Μέσα από τα λόγια της περιγράφει πόσο της λείπουν η φωνή, το βλέμμα και το αίσθημα ασφάλειας που της πρόσφερε ο άνθρωπος με τον οποίο μοιράστηκε τη ζωή της.
Η ανάρτηση της Βούλας Πατουλίδου:
"Περίμενες να περάσει η γιορτή μου για να με αποχαιρετήσεις... Ένας χρόνος..… Κι όμως υπάρχουν μέρες που ο χρόνος μοιάζει να μην έκανε ούτε ένα βήμα. Μου λένε να είμαι δυνατή. Δεν ξέρουν πως η δύναμη δεν είναι να μη λυγίζεις. Είναι να ξυπνάς κάθε πρωί, να φοράς ένα χαμόγελο που δεν νιώθεις και να συνεχίζεις, ενώ μέσα σου έχει γκρεμιστεί ολόκληρος ο κόσμος. Δεν μου λείπουν τα μεγάλα. Μου λείπουν τα μικρά. Η φωνή σου. Το βλέμμα σου. Η σιγουριά πως, ό,τι κι αν γινόταν, στο τέλος της ημέρας υπήρχε ένα σπίτι… κι εσύ. Ξέρεις ποιο είναι το παράλογο; Ότι ο κόσμος συνεχίζει. Οι δρόμοι γεμίζουν κόσμο. Τα φανάρια ανάβουν και σβήνουν. Οι εποχές αλλάζουν. Κι εγώ προσπαθώ να μάθω πώς γίνεται να αναπνέεις όταν σου λείπει ο άνθρωπος που ήταν η ανάσα σου", έγραψε αρχικά.
Έπειτα, η Βούλα Πατουλίδου τόνισε πως η αληθινή αγάπη, όπως ήταν η δική τους, δεν πεθαίνει ποτέ: "Σήμερα μόνο η Άλκηστις με καταλαβαίνει από το ραδιόφωνο."Πώς μπορεί η γη να γυρίζει χωρίς εσένα;". Δεν θυμώνω με τον θάνατο. Θυμώνω με τη σιωπή. Κι αν κάπου υπάρχει ένα παράθυρο που ενώνει τον ουρανό με τη γη, θέλω να ξέρεις μόνο αυτό: δεν πέρασε ούτε μία μέρα που να μη σε κουβάλησα μέσα μου. Ούτε μία διαδρομή που να μην περίμενα, έστω για ένα δευτερόλεπτο, να σε δω να στέκεσαι στην πόρτα. Γιατί η αγάπη η αληθινή δεν μπαίνει σε μνήματα. Δεν πεθαίνει. Αλλάζει μόνο διεύθυνση. Κάθε φορά που βάζω το κλειδί στο αμάξι, σ' ακούω να μου φωνάζεις από την εξώπορτα: "Πατουλίδου, σ' αγαπώ". Και τότε, για μια στιγμή, ο κόσμος ξαναγίνεται ολόκληρος… μέχρι να κλείσει η πόρτα και να θυμηθώ πως αυτή τη φορά δεν θα ανοίξει ξανά", σημείωσε.