Σήμερα, ξοδεύουμε περιουσίες σε serums και αντηλιακά για να διατηρήσουμε την επιδερμίδα μας υγιή και λαμπερή. Όμως, στην εποχή της Αναγέννησης και μέχρι τον 18ο αιώνα, το πρότυπο της ομορφιάς ήταν η απόλυτη, σχεδόν απόκοσμη λευκότητα. Το χλωμό δέρμα δεν ήταν απλώς τάση, ήταν το απόλυτο σύμβολο πλούτου και αριστοκρατικής καταγωγής, καθώς αποδείκνυε ότι η γυναίκα δεν χρειαζόταν να δουλέψει κάτω από τον ήλιο. Για να πετύχουν αυτό το εφέ του "πορσελάνινου" προσώπου, οι γυναίκες κατέφευγαν σε μια ουσία που σήμερα θα μας προκαλούσε τρόμο, τον λευκό μόλυβδο (Ceruse).
Τι προκαλούσε ο λευκός μόλυβδος
Πρόκειται για ένα μείγμα λευκού μολύβδου και ξυδιού, το οποίο άπλωναν σε παχύ στρώμα στο πρόσωπο, το λαιμό και το στήθος. Το αποτέλεσμα ήταν μια τέλεια, λεία και κάτασπρη επιφάνεια που κάλυπτε κάθε ατέλεια. Ωστόσο, το τίμημα αυτής της γοητείας ήταν εφιαλτικό. Ο μόλυβδος απορροφούνταν από τον οργανισμό, προκαλώντας σταδιακή δηλητηρίαση. Οι γυναίκες που το χρησιμοποιούσαν άρχιζαν να υποφέρουν από έντονους πονοκεφάλους, απώλεια μαλλιών, παράλυση και, το πιο ειρωνικό από όλα, την πλήρη καταστροφή του δέρματος που προσπαθούσαν να ομορφύνουν.