Ο παππούς μας τώρα σεργιανάει στους ουρανούς

Ο παππούς έτρωγε αντίδωρο, αγαπούσε τις φακές και δεν ξεμάκραινε από τους ανθρώπους. Εζησε όλη του τη ζωή σε τριώροφο μετά κήπου. Τις ημέρες του τις περνούσε από γραφείο σε γραφείο, "εργασιομανής", απαιτητικός, με πειθώ, γενικός δερβέναγας.

Μας υποδέχθηκε στο σπίτι του, μας παραχώρησε τον χώρο του και κράτησε για τον εαυτό του μια χαλασμένη καρέκλα τοποθετημένη σε μια άκρη του γραφείου, όπου έριχνε τον υπνάκο του ή απλά μας παρακολουθούσε.

Ζήσαμε μαζί του και κοντά του περίπου έξι χρόνια. Ηξερε τις ώρες προσέλευσης, αποχώρησης και κυρίως τις ώρες που έβγαιναν τα τάπερ από τις τσάντες.

Η ώρα αυτή ήταν ιεροτελεστία. Δεν έπαιρνε καθυστερήσεις, ούτε αναβολές. Στεκόταν κάτω και πλάι από την καρέκλα, σε κοιτούσε στα μάτια και με επίμονο νιαουρητό επέβαλλε ότι "τώρα τρώμε".

Περίμενε να σηκωθούμε, μας ακολουθούσε βήμα βήμα στην κουζίνα, και όταν άκουγε τον ντριν της συσκευής των μικροκυμάτων ξεκινούσε το "τραγούδι" της ανυπομονησίας.

Ο παππούς δεν διάλεγε ανθρώπους, ήταν όλοι φίλοι του, ακόμη κι αν δεν ήταν. Ενα ήρεμο και ήσυχο πλασματάκι που ρουφούσε άγχη, αγωνίες, ζούσε μαζί μας τις χαρές, την καθημερινότητα. Ηταν αρκετό για μας που τον νοιαζόμαστε, ότι υπήρχε. Και υπήρχε τόσο έντονα που όταν επέλεγε να περιπλανηθεί ανησυχούσαμε για εκείνον και ρωτούσαμε ο ένας τον άλλον αν τον είδε κάποιος.

Ηταν ο άρχοντας και ο προστάτης των υπόλοιπων γατιών του κήπου. Κρατούσε τα ηνία για το φαγητό και τους... "εισβολείς" από τη γειτονιά. Πάντα παρών και ετοιμοπόλεμος, αλλά όχι καυγατζής. Υποστηρικτικός, ήρεμος και δυνατός.

Με τη Σουσού μόνο τα βρήκε σκούρα. Εκείνος ένα λαϊκό παιδί εκείνη μια queen.

Ο παππούς στο σεργιάνι, εκείνη στα ψηλά.

Ομορφη, τρυφερή, χαδιάρα δεν ήθελε πολλά πολλά. Αλλά δεν ήταν και στο χέρι της, όταν ο γεράκος αποφάσιζε να ανέβει στα διαμερίσματά της. Μια σχέση που ξεκίνησε και παρέμεινε εκρηκτική με διακυμάνσεις ανάλογα με τις ορέξεις τους. Περισσότερο σαν ένα παιχνίδι μεταξύ τους. Μέχρι που ο παππούς γέρασε και άρχισε να παραδίδεται στη φύση.

Ο παππούς ήταν μορφή, μια ισχυρή προσωπικότητα με δυνατό ίσκιο που αγαπήθηκε πολύ και προκάλεσε - χωρίς να είναι επιλογή του - άλλες τόσες αντιδράσεις.

Εφυγε από τη ζωή μακριά από το περιβάλλον του, αλλά μέσα σε πολλή αγάπη.

Ο παππούς που γλύκανε τις ψυχές μας και έφερνε το χαμόγελο στα πρόσωπά μας τώρα σεργιανάει στους ουρανούς.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr