Τι επιδιώκει ο Κυριάκος Μητσοτάκης με την ανακοίνωση για τη μεταρρύθμιση του Συντάγματος;
Ορισμένοι στην αριστερά θα κάνουν λόγο για αντιπερισπασμό και για προσπάθεια αλλαγής της ατζέντας από τον πρωθυπουργό, ώστε να ξεφύγει από τα θέματα της επικαιρότητας που του προκαλούν φθορά. Αλλά προφανώς και δεν είναι αυτός ο στόχος, όσο και αν αλλάζει το κλίμα σε σχέση με τα δυστυχήματα, κυρίως αυτό της Βιολάντα, που έφερε- δικαίως ή αδίκως δεν έχει σημασία- σε άβολη θέση και σε θέση άμυνας την κυβέρνηση.
Η ανακοίνωση της έναρξης του διαλόγου για την αναθεώρηση του Συντάγματος όμως εξυπηρετεί και άλλες πολιτικές ανάγκες, εκτός από την προφανή και αυτονόητη, που έχει να κάνει με το εκσυγχρονισμό του συνταγματικού κειμένου.
Αφ΄ενός δίνει ένα στόχο και ένα σχέδιο στον πρωθυπουργό εν όψει και των εκλογών του 27, σχέδιο και στόχο που θα υπηρετήσει η Νέα Δημοκρατία με χρονικό ορίζοντα και μετά τις εκλογές, ξεφεύγοντας έτσι ταυτόχρονα από την απλή και φθοροποιό διαχείριση της καθημερινότητας, αφ΄ετέρου θα επιδιωχθεί να έρθει σε δύσκολη θέση η αντιπολίτευση, εφόσον επιμείνει στη γνωστή στείρα στάση του Όχι σε όλα.
Το αμαρτωλό άρθρο 86 για την ευθύνη των υπουργών
Ειδικά δε η αλλαγή του άρθρου 86 του Συντάγματος που αφορά τις διατάξεις του γνωστού ως νόμου "περί ευθύνης υπουργών", που θα τεθεί υπό συζήτηση στην κατεύθυνση του περιορισμού της προστασίας που παρέχει η Βουλή στα πολιτικά πρόσωπα, όταν αντιμετωπίζουν την Δικαιοσύνη, ανταποκρίνεται και σε ένα σχεδόν πάνδημο αίτημα για αλλαγή της διαδικασίας της πολιτικής λογοδοσίας.
Και θα επιτρέψει στην κυβέρνηση και στο Μαξίμου να απαντήσουν με μεγαλύτερο βάρος και επιχειρήματα, στις κατηγορίες που διατυπώνονται από τις πλατείες και όχι μόνο από τις πλατείες, για υπερβολική προστασία- έως και ασυλία- των υπουργών έναντι της Δικαιοσύνης.
Άλλες διατάξεις, ανεξαρτήτως αν έχουν πρακτική χρησιμότητα ή όχι, όπως η αλλαγή του άρθρου 16 για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια ή η μονιμότητα και η αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων, μοιάζει να προωθούνται κυρίως για να φέρουν σε δύσκολη θέση την αντιπολίτευση. Και να καταδείξουν έτσι την ανάγκη- ευελπιστούν οι κυβερνώντες- της επανεκλογής της κυβέρνησης στις εκλογές του 27.
Δηλαδή είναι ρυθμίσεις που είτε ισχύουν ήδη και θεωρούνται αυτονόητες (τα ιδιωτικά πανεπιστήμια) είτε έχουν τη συναίνεση της πλειοψηφίας της κοινωνίας (η αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων), οι δε αντιρρήσεις που αναμφίβολα θα διατυπώσουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης- για να ικανοποιήσουν τα κομματικά τους κοινά- θα επιτρέψουν στην κυβέρνηση να τα κατηγορήσει για οπισθοδρομικές αντιλήψεις και στείρα άρνηση. Και θα χρησιμοποιήσει την αντιπαράθεση ως εκλογικό χαρτί.
Άλλες διατάξεις όπως ρυθμίσεις για τη δημοσιονομικό ισορροπία ακούγονται για πρώτη φορά, είναι ρυθμίσεις που θυμίζουν το φρένο στα ελλείματα και στο χρέος που ισχύει στη Γερμανία και πιθανώς στοχεύουν στο να ενισχύσουν το προφίλ της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού, ως εγγυητών της οικονομικής προόδου και της πολιτικής και οικονομικής σταθερότητας. Πόσο μάλλον αν διατυπωθούν αντιρρήσεις από την αντιπολίτευση, που θα την εκθέσουν στην κατηγορία (από την κυβέρνηση) ότι φλερτάρει με πολιτικές χρεοκοπίας…
Για άλλες διατάξεις μένει να εξηγηθεί από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, ποια είναι ακριβώς η σκοπιμότητά τους, όπως είναι για παράδειγμα η μία και μοναδική θητεία του Προέδρου της Δημοκρατίας, αλλά με διάρκεια 6ετίας. Ισως μάθουμε περισσότερα απόψε στη συνέντευξη που θα δώσει στον Αλέξη Παπαχελά.