Δυο χρόνια δίκη Χρυσής Αυγής: Έργα και ημέρες μιας νεοναζιστικής οργάνωσης

Στις 20/4/2017 συμπληρώθηκαν 2 χρόνια από την έναρξη της δίκης κατά της νεοναζιστικής “Χρυσής Αυγής” που κατηγορείται ως εγκληματική οργάνωση.

Μέχρι σήμερα είναι συντριπτικά τα στοιχεία που έχουν παρουσιαστεί, με αρκετές ακόμα υποθέσεις από τις δεκάδες που συνεκδικάζονται να πλησιάζουν προς εξέταση. 133 μάρτυρες κατηγορητηρίου, απέναντι σε 68 κατηγορούμενους αλλά και στους πολυάριθμους υπερασπιστές τους.

Η δίκη που βρίσκεται σε εξέλιξη και προχωρά με σχεδόν καθημερινούς ρυθμούς, έχει αποδειχθεί κόλαφος για την οργάνωση, ενώ παράλληλα η ηγεσία και ο στενός πυρήνας της δεν σταματούν να προκαλούν με τυφλές επιθέσεις ακόμα και στο φώς της μέρας όπως πρόσφατα με τον Αλέξη Λάζαρη αλλά και τόσες άλλες, όπως σε δάσκαλους και μαθητές, σε χώρους στέγασης μεταναστών και αστέγων, σε αλληλέγγυες δομές και ελεύθερους κοινωνικούς χώρους.

Παρά όλα αυτά η κοινωνία σε μεγάλο βαθμό δεν φαίνεται να δυσφορεί ιδιαίτερα, ενώ οι εν γένει κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες είναι δυστυχώς ευνοϊκές για μία επώδυνη αναβίωση της πρόσφατης ιστορία μας. Η ιστορία αυτή όμως μας έχει διδάξει ότι οι δυνάστες του λαού μπορούν να νικηθούν μόνο από τον ίδιο.

Στο κατάμεστο Gagarin, στην εκδήλωση για 2 χρόνια δίκης κατά της Χ.Α., προβλήθηκαν και συζητήθηκαν πλήθος από τα στοιχεία και τις καταθέσεις που έχουν ήδη εξεταστεί από το δικαστήριο και μπορούν να θεωρηθούν από ολόκληρη την κοινωνία ικανά για καταδίκη ολόκληρης της νεοναζιστικής συμμορίας.

Στο πάνελ της συζήτησης οι Ε. Τομπατζόγλου (Πολιτική Αγωγή – Οικ.Φύσσα), Θ. Καμπαγιάννης (Πολιτική Αγωγή – Αιγ. αλιεργάτες), Χ. Παπαδοπούλου (Πολιτική Αγωγή – Οικ.Φύσσα), Κ. Παπαδάκης (Πολιτική Αγωγή – Αιγ. Αλιεργάτες), Ε. Κουμάντου (GoldenDawnWatch), Κ. Παπαϊωάννου (Πρώην γ.γ. Υπ. Δικ. για τα ανθρώπινα δικαιώματα).

Ως προς την πολιτική αντιμετώπιση του θέματος ο Κ. Παπαϊωάννου τόνισε το πιο μαύρο περιστατικό, αυτό που αφορούσε τις υπόγειες διαδρομές και συνομιλίες Μαξίμου επί Σαμαρά και Μπαλτάκου με τη Χρυσή Αυγή και αυτό δείχνει μια όσμωση πολιτική που κανείς δεν ξέρει πως θα προχωρούσε. «Θάταν εύκολα τα πράγματα αν αυτό περιοριζόταν στο χώρο της Νέας Δημοκρατίας. Υπάρχει αμφιθυμία και δεύτερες σκέψεις, υπάρχει το «είναι κοινοβουλευτικό κόμμα». Το ότι είναι κοινοβουλευτικό κόμμα δε τους δίνει άφεση αμαρτιών για τις εγκληματικές τους πράξεις». Ακριβώς όπως τα προηγούμενα χρόνια υπήρξε μια άρνηση να δούμε το θέμα της ρατσιστικής βίας και αναφέρομαι και στο θέμα της Χρυσής Αυγής και ευρύτερα έχω την αίσθηση ότι το τελευταίο διάστημα υπάρχει πάλι μια άρνηση να το δούμε. Γίνονται συσκέψεις και κρατικοί αξιωματούχοι λένε «ας μη πούμε τώρα για ρατσιστική βία, αυτό υπήρχε στο παρελθόν». Σαν να μην ξέρουν ποια εξέλιξη είχε η άρνηση της ρατσιστικής βίας κατά το παρελθόν. Σαν να μη ξέρουν οι αρμόδιοι δικαστικοί λειτουργοί, και δεν παραγγέλνουν διώξεις τι συμβαίνει στα ελληνικά νησιά από τους Χρυσαυγίτες. Και θα αναφέρω ένα παράδειγμα και σ’ αυτό το επίπεδο να είμαστε σε εγρήγορση. Δεν πρέπει να ξαναζήσουμε το έργο, ελπίζω μόνιμα και όχι προσωρινά, που έκλεισε τον Σεπτέμβριο του 2013».

Ο Θ. Καμπαγιάννης είπε ανάμεσα σε άλλα ότι «η Χρυσή Αυγή είναι μια ναζιστική οργάνωση που ξεκινά από το 1980, ξεκίνησε σαν πολιτική κίνηση και ο Μιχαλολιάκος προσπαθεί να είναι ο ηγέτης της νεολαίας της ΕΠΕΝ, οπότε δεν έχει εγκαταλείψει την προσπάθειά του να διεισδύσει στην Ελληνική ακροδεξιά, των χουντικών, των απριλιανών. Από τότε μέχρι τώρα έχει μερικά βασικά χαρακτηριστικά: Ήταν και είναι μια ναζιστική οργάνωση, ήταν και είναι μια εγκληματική οργάνωση που κρύβεται πίσω από τον μανδύα ενός κοινοβουλευτικού κόμματος».

«Η Χρυσή Αυγή δεν έχει αλλάξει ούτε κεραία τις ιδέες της» είπε ο Κ. Παπαδάκης. «Η Χ.Α. ορκίζει τα μέλη της ενάντια στον αιώνιο Εβραίο, είναι μια οργάνωση που ο ηγέτης της το 2012 δηλώνει σπορά των ηττημένων του 1945, και αυτή είναι μια συζήτηση η οποία προκύπτει από το ότι έχουμε το σκληρό δίσκο του Μιχαλολιάκου, μια οργάνωση που ορκίζει τα μέλη της στο θερινό και χειμερινό ηλιοστάσιο, ορκίζονται στη σημαία της Βέρμαχτ και βέβαια έχουμε τον ατελείωτο σκληρό δίσκο του Παππά, όπου αποδεικνύεται μια χιτλερόψυχη οργάνωση που μαθαίνει στα παιδιά της, στα παιδιά των στελεχών της να λένε Χάιλ Χίτλερ. Ήταν και είναι μια δολοφονική οργάνωση, εγκληματική, από την πρώτη στιγμή που αποκτά εξώστρεφη δραστηριότητα πολιτική αρχίζει τις δολοφονικές επιθέσεις από τις αρχές της δεκαετίας του 90 στα πλαίσια των εθνικιστικών συλλαλητηρίων, μέχρι σήμερα. Γιαυτά δε μιλάμε στον αέρα μιλάμε με αμετάκλητες καταδικαστικές αποφάσεις οι οποίες πρόκειται να διαβαστούν στο δικαστήριο. Και το τελευταίο είναι μια οργάνωση που εξαρχής επιχείρησε να ενδυθεί τον μανδύα πολιτικού κόμματος όχι γιατί είναι πολιτικό κόμμα, αλλά γιατί γνώριζε ότι με αυτό τον τρόπο μπορούσε να έχει όλα τα δικαιώματα και τις ελευθερίες που συνταγματικά εξασφαλίζονται στα πολιτικά κόμματα. Ο Μιχαλολιάκος έχει δηλώσει ότι ο λόγος για τον οποίο συμμετέχουν στις εκλογές είναι γιατί «αυτό μας δίνει τη νομιμότητα να κάνουμε αυτό το οποίο ξέρουμε και αυτό που ξέρει να κάνει η Χ.Α. είναι οι δολοφονικές της επιθέσεις. Είναι μια δράση η οποία σε πολλά κομμάτια της κοινωνίας δεν περνά απαρατήρητη».

«Πέρσι, τον Αύγουστο του 2016», είπε ο Κ. Παπαϊωάννου, «μια εθνική αντιπροσωπία πήγε στη Γενεύη γιατί η Ελλάδα περνούσε από την εξέταση για την εξάλειψη των ρατσιστικών διακρίσεων. Ήμουν επικεφαλής αυτής της αντιπροσωπείας. Η επιτροπή λίγα πράγματα μας ρώτησε για τα τελευταία χρόνια, εκεί που επέμεινε ήταν γιατί στην τελευταία έκθεση της Ελλάδας το 2009-2010 η χώρα μας είχε καταγράψει στη διάρκεια ενός έτους μια μόνο επίθεση με ρατσιστικό κίνητρο, είχε επισήμως αρνηθεί την ύπαρξη βίαιης νεοναζιστικής οργάνωσης στη χώρα και γενικά είχε προσπαθήσει συστηματικά να αποκρύψει το γεγονός ότι στη χώρα υπήρχε ένα πρόβλημα ρατσιστικής βίας. Νομίζω αυτό το περιστατικό δείχνει όλη την αντιμετώπιση από τους θεσμούς.»

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr