Ελενόπουλος κατά Λακόπουλου: Γενίτσαρος του Τσίπρα

«Ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι θέλει, να υποστηρίζει ό,τι θέλει, αλλά, ουδείς δικαιούται να μας θεωρεί ηλίθιους», έγραψε.

elenopoulos-kata-lakopoulou-genitsaros-tou-tsipra
SHARE THIS
0
SHARES

Έντονη προσωπική και πολιτική αντιπαράθεση με επιθετικές αναφορές ανάμεσα στον δημοσιογράφο και συντονιστή του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών, Γιώργο Ελενόπουλο και τον δημοσιογράφο Γιώργο Λακόπουλο.

Αφορμή αποτέλεσε ένα άρθρο του Γ. Λακόπουλου με τίτλο "Γ. Παπανδρέου: Τώρα προκαλεί καθ’ υπόδειξη" στην προσωπική του ιστοσελίδα γνώμης ("Ανοιχτό παράθυρο"), με την οποία επέκρινε σφόδρα τον πρώην πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου για τις πολιτικές του επιλογές τα τελευταία χρόνια 

Απαντώντας, ο Γ. Ελενόπουλος υπενθύμισε ότι ο Γ. Λακόπουλος υπήρξε συνεργάτης του Γ. Παπανδρέου, αλλά επειδή «δεν έγινε ό,τι προσδοκούσε, χολώθηκε» και από «υμνητής του Καραμανλή έγινε γενίτσαρος του Τσίπρα».

Ανταπαντώντας, ο Γ. Λακόπουλος διαψεύδει ότι του είχε κάνει πρόταση να δουλέψει στο «Βήμα» και επικαλούμενος τον Μάνο Χατζηδάκι, έγραψε: «Μερικοί κύριοι νομίζουν ότι είμαστε συνάδελφοι».

Ολόκληρο το σχόλιο του Γιώργου Ελενόπουλου: 

Μου στείλανε σήμερα το απόγευμα ένα λινκ που με οδηγούσε σε ένα «ανοιχτό παράθυρο». 

Κοιτάζω, τίποτα ανοιχτό, όλα μαύρα, σκοτάδι.

Διαβάζω, είναι του Γιώργου Λακόπουλου. 

Λέω, ώπα, κάνε κράτει, να ρίξουμε λίγο φως, να δούμε τι λέει.

Ανοίγω παρένθεση...

Γιατί μου αρέσει να λέω την αλήθεια. Ο Λακόπουλος, μαζί με έναν άλλο συνάδελφο, προσπαθούσαν πριν από πολλά χρόνια να με πείσουν να πάω να δουλέψω στο ΒΗΜΑ. Το αναγνωρίζω και το σέβομαι. Και το λέω, για να σας διαβεβαιώσω ότι, τίποτα προσωπικό δεν υπάρχει - το αντίθετο μάλιστα, που να με οδηγεί σε προσωπική αντιπαράθεση μαζί του και επομένως, στα όσα θα ακολουθήσουν. Αλλά, προτιμοτέρα πάντα, η αλήθεια. Κακό κουσούρι, θα ´λεγε κανείς.

Κλείνω παρένθεση και ... Επανέρχομαι στο «ανοιχτό παράθυρο». Διαβάζω και δεν πιστεύω στα μάτια μου. 

Για να μην πολυλογούμε. Ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι θέλει, να υποστηρίζει ό,τι θέλει, αλλά, ουδείς δικαιούται να μας θεωρεί ηλίθιους. 

Και εξηγούμαι:

Ο Γιώργος Λακόπουλος, είναι πολύ καλός γραφιάς, ικανός δημοσιογράφος,

 

Αλλά, εκτός αυτών, διετέλεσε,

Συνεργάτης του Γιώργου Α. Παπανδρέου - δεν έγινε ό,τι προσδοκούσε, χολώθηκε,

Συνεργάτης της Γιάννας Αγγελοπούλου,

Υμνητής του Κώστα Καραμανλή - ναι, ο Γιώργος Λακόπουλος, αυτός, η συνείδηση, ο κλειδοκράτωρ, ο σφραγιδοφύλαξ του ΠΑΣΟΚ, εντελώς αντικειμενικά πάντα,

Και τώρα, 

Γενίτσαρος του Αλέξη Τσίπρα - τον οποίο βλέπει περίπου όπως τον Καζαντζάκη (;).

Τώρα, θα μου πείτε, αυτά τα δύο τελευταία, Καραμανλής και Τσίπρας, δεν είναι και πολύ μακριά - δίπλα πόρτα είναι. Σύμφωνοι και όχι μόνο, δίπλα πόρτα, αλλά και παρεοκρατία και πελατειασμός, αντάμα με νεοσταλινισμό, κρατισμό, υπόγειες διαδρομές με συμφέροντα, παρακράτος και εξωθεσμικά συστήματα εξουσίας και ασφυκτικό έλεγχο των πάντων, αντί για Δημοκρατία και λειτουργούντες θεσμούς, το αναφέρω όμως, για την ακρίβεια του πράγματος, αλλά θα μου επιτρέψετε και για έναν ακόμη λόγο με την ευκαιρία αυτού του σημειώματος, γιατί βλέπω και κάτι νεογεφυροποιούς έτοιμους να μας υποδείξουν τον ορθό δρόμο για τη Δημοκρατία και το σοσιαλισμό. Ναι, με τον Αλέξη. Τάχα μου, απέναντι στη δεξιά. Και γιατί δεν το λένε του Αλέξη απευθείας. Αυτός έχει κάνει την καλύτερη κολεγιά με τους δεξιούς. Χέρι - χέρι, με τον Παυλόπουλο και τους λοιπούς γεφυροποιούς από την άλλη πλευρά.

Το πρόβλημα, ως εκ τούτου, στα όσα γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος κάθε φορά, δεν είναι το τι κάνουν οι άλλοι που κρίνει, είτε θετικά είτε αρνητικά. 

Για παράδειγμα, ο Γιώργος Παπανδρέου, ό,τι έλεγε και έκανε πριν από 20-30 χρόνια, το λέει και το κάνει ακόμη και σήμερα, αρέσει δεν αρέσει και αυτό είναι που, τελικά, ενοχλεί. Το καταλαβαίνω.

Το πρόβλημα, είναι, ότι ο Γιώργος Λακόπουλος γράφει, από διαφορετική οπτική γωνία κάθε φορά. Αυτή που του επιτάσσει κάθε φορά η οπτική του, ανάλογα και με τα συμφέροντα της θέσης στην οποία βρίσκεται κάθε φορά.

Αυτός είναι, λοιπόν, που υποβάλλει εαυτόν στο μαρτύριο του αυτοεξευτελισμού του, όχι οι άλλοι.

Με αυτά τα ολίγα για σήμερα,

Καληνύχτα Γιώργο. 

ΥΓ 1. Και άλλοι έχουν προβλήματα, ακόμη και υγείας, και άλλοι αγωνίζονται ακόμη και για την επιβίωσή τους, και άλλοι βρέθηκαν εκτός νυμφώνος, και άλλοι έχουν πολλά να καταλογίσουν σε πολλούς και μάλιστα, από θέση δικαίου, και άλλοι χλευάστηκαν, υβρίστηκαν, απαξιώθηκαν, αλλά διαβιούν με αξιοπρέπεια, πονάνε, αγωνίζονται για το καλύτερο, όπως το καταλαβαίνουν, αλλά δεν προκαλούν. Γι’ αυτό και δεν δέχονται να τους προκαλούν. Ο καθένας στη ζωή επιλέγει γιατί θα σηκώσει το δικό του σταυρό. Κατανοητό;

ΥΓ 2. Και όσον αφορά την πολυσυζητημένη εκδήλωση, στην οποία αναφέρεσαι, για την ιστορία και μόνον, θα πω τούτο: Ο Γιώργος Παπανδρέου, είχε δύο επιλογές. 

Η μια, να πάει και να πει αυτά που λέει κάθε φορά, αυτά που λέει στις ομιλίες του, στις συνεντεύξεις του, στα άρθρα του, αυτά δηλαδή που είπε και στη δήλωσή του, σύμφωνα με τα οποία, ένα από τα μεγάλα προβλήματα που αποτρέπουν την συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων είναι η συντηρητική ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και η προβληματική για την πρόοδο, θεώρησή της.

Η άλλη, να τοποθετηθεί όπως τοποθετήθηκε, όχι μόνον για την εκδήλωση αλλά συνολικά για όσα παρακολουθούμε τελευταία. Επέλεξε το δεύτερο, αφού τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, δυστυχώς, εργαλειοποίησαν και την εκδήλωση αυτή, έτσι ώστε, η παρουσία οποιουδήποτε στην εκδήλωση να ισοδυναμεί με «δήλωση φρονήματος», υπέρ της πολιτικής φιλοσοφίας και των επιλογών του ΣΥΡΙΖΑ, κάτι με το οποίο ο Γιώργος Παπανδρέου έχει εκφράσει επανειλημμένα την αντίθεσή του. Και κάτι που αποσιωπείται συνειδητά, προκειμένου να μπορεί ο καθένας να λέει και να γράφει ό,τι τον βολεύει.

Αυτή η αντίληψη, που εργαλειοποιεί συστηματικά τα ιδεολογικά και πολιτικά ζητήματα, είναι απαράδεκτη για έναν δημοκράτη, προοδευτικό, αριστερό πολίτη και πολιτικό, ιδιαιτέρως σε μια εποχή, που ακόμη και οι νεοφιλεύθεροι, αναγκάζονται να αποδεχτούν παντού στον κόσμο, την ανάγκη ΑΝΟΙΧΤΟΥ διαλόγου μεταξύ όλων, ακόμη και των στρατηγικών αντιπάλων. 

Αυτή η αντίληψη, που εργαλειοποιεί τα πάντα, είναι ένας ουσιαστικός λόγος, που λειτουργεί αποτρεπτικά για την οικοδόμηση και ενός ουσιαστικού διαλόγου. 

Ενός διαλόγου χρήσιμου για τη χώρα, αλλά χρήσιμου και για τη συνεργασία των πραγματικά προοδευτικών δυνάμεων.

Ενός διαλόγου που,  

- θα αναδείκνυε τις πραγματικές αιτίες της κρίσης, και θα διαμόρφωνε όρους διεξόδου,

- θα φώτιζε τους λόγους για τους οποίους, κάποιοι από την αριστερά, αντί να ορθώσουν μέτωπο με τη συντήρηση και με τον πελατειασμό, βασικό παράγοντα που οδηγηθήκαμε στην κρίση, επιλέγουν να δώσουν συγχωροχάρτι στην κυβέρνηση Καραμανλή, γιατί βολεύει μια αφήγηση αντιμνημονιακού τύπου, παρά το ότι και αυτή έχει διαψευστεί στην πράξη από τις επιλογές της ίδιας της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ,

- θα συνέβαλε καθοριστικά στην ανάδειξη των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων για την έξοδο από την κρίση και την οικοδόμηση μιας βιώσιμης επόμενης ημέρας.

Η απάντηση Λακόπουλου σε Ελενόπουλο:

Δεν προτίθεμαι να απαντήσω σε όσα μου καταλογίζει ο Γ.  Ελενόπουλος- εκ μέρους του υποθέτω, όχι για  λογαριασμό  τρίτων…

Οι λόγοι περιέχονται στο κείμενό του.

Οφείλω όμως μια διευκρίνιση  στο σημείο που αναφέρει ότι «ο Λακόπουλος, μαζί με έναν άλλο συνάδελφο, προσπαθούσαν πριν από πολλά χρόνια να με πείσουν να πάω να δουλέψω στο ΒΗΜΑ».

Δεν γνωρίζω σε ποιoν «άλλο συνάδελφο» αναφέρεται. Σε ό,τι με αφορά πάντως  δεν θυμάται  να συνέβη κάτι τέτοιο. Θα ήταν αδιανόητο άλλωστε, δεδομένου ότι όπως όλοι ξέρουμε η δημοσιογραφία έχει και μια αξιολογική πλευρά.

Παρατηρώ πάντως ότι ο ίδιος, με τα χρόνια που πέρασαν, θεωρεί ότι  υπήρχε  στην επαγγελματική του σταδιοδρομία  εποχή στην οποία κάποιοι «προσπαθούσαν να τον  πείσουν να δουλέψει στο Βήμα».

Προφανώς η προσπάθεια απέτυχε. Ίσως δεν το δέχθηκε γιατί  το Βήμα  του έπεφτε λίγο. Δεν ήταν του επιπέδου της «Απογευματινής».

Κατά τα  λοιπά μια φράση του  Μάνου Χατζηδάκι μόνο:  «Μερικοί κύριοι νομίζουν ότι είμαστε συνάδελφοι».

Το αρχικό άρθρο του Γ. Λακόπουλου με τίτλο "Γ. Παπανδρέου: Τώρα προκαλεί καθ’ υπόδειξη"

Ο Γ. Παπανδρέου είναι ο υιός του πατρός ο οποίος αφού καλλιέργησε -δημοσία δαπάνη και για χρόνια -τη μεγαλοφιλοδοξία του, κατάφερε να ασκήσει καθ’ ολοκλήρου το κληρονομικό του «δικαίωμα «. Το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό: για τη χώρα, για το κόμμα του και για τον ίδιο.

Για να υλοποιήσει το σχέδιό του ήλθε σε συναλλαγή με τον υπ’ αριθμόν ένα αντίπαλο του πατέρα του, τον συνέδραμε να γίνει πρωθυπουργός και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ- σας θυμίζει κανέναν σημερινό;- με αντάλλαγμα ένα υπουργείο που δεν θα του έδινε ποτέ ο Ανδρέας Παπανδρέου. Τελικά και το κόμμα σε ένα διαμέρισμα.

Ο καθένας όμως είναι αυτός που είναι. Αφού πέταξε εξευτελιστικά έξω από το ΠΑΣΟΚ και τη Βουλή τον εταίρο του, ξεκίνησε τη μεγάλη πορεία προς την (αυτo)καταστροφή. Ως πρωθυπουργός πήρε αποφάσεις για τις οποίες δεν είχε εντολή και οδήγησε τη χώρα σε διεθνή οικονομικό έλεγχο στα τυφλά. Για να τη … σώσει, όπως ισχυρίζεται, ακόμη και σήμερα προκλητικά.

Μόνο που ουδείς του ανέθεσε να τη «σώσει». Του ανέθεσαν να εφαρμόσει ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα για το οποίο ψηφίσθηκε. Αν υπήρχε ανάγκη σωτηρίας και είχε σχέδιο όφειλε να ζητήσει εκ νέου λαϊκή εντολή.

Μετά κατάφερε να γίνει ο πρώτος πρωθυπουργός στη ιστορία του κοινοβουλευτισμού που αποπέμφθηκε χωρίς το κόμμα του να χάσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία – και την επομένη της ψήφου εμπιστοσύνης της Βουλής- λόγω…ασυνάρτητων απειλών για δημοψήφισμα που θα έθετε σε αμφισβήτηση μια ευρωπαϊκή συμφωνία, για την οποία είχε πανηγυρίσει προηγουμένως.

Αφού απέτυχε η κουτοπονηριά να παραμείνει Πρωθυπουργός με άλλο όνομα, παρέδωσε το κόμμα του στον πιο ακατάλληλο άνθρωπο, τον οποίο στη συνέχεια κατηγορούσε για… ανατροπέα του.

Ένας άλλος θα είχε αποχωρήσει αξιοπρεπώς. Σε τελευταία ανάλυση πήρε ότι μπορεί να επιδιώκει ένας πολιτικός. Αλλά προτίμησε κάτι χειρότερο:

 Ακολουθώντας συμβουλές μιας ομάδας δευτεροκλασάτων που συντηρεί και τον εκμεταλλεύονται, έφτασε στο ανοσιούργημα να διασπάσει το κόμμα του πατέρα του που τον έκανε πρωθυπουργό. Αφού προηγουμένως το διοίκησε με κηπουρούς και  το καταχρέωσε- σε βαθμό αρμοδιότητας του εισαγγελέα. Και τελικά κατάληξε αποσυνάγωγος. 

Αλλά ο κατήφορος δεν έχει τέλος: συνήψε …σύμφωνο συμβίωσης με την άλλη κληρονόμο στην οποία περιήλθε το λεηλατημένο το ΠΑΣΟΚ και ετέθη υπό τις διαταγές της – πρώην πρωθυπουργός υποτίθεται. Με επιδίωξη να τον τοποθετήσει σε ένα ψηφοδέλτιο και να υποκλέψει την έδρα ενός κανονικού βουλευτή. Μετά να εμφανιστεί στη βουλή ως αρχηγός κόμματος και να επιδιώξει τη.δικαίωση του. 

Πλην όμως η Γεννηματά του κάνει καψόνι και δεν του δίνει την περιπόθητη έδρα- αν μπει το κόμμα της στη Βουλή τελικά. Αντίθετα διαμορφώνει όρους…αποκλεισμού του, ορίζοντας υποψήφιο ευρωβουλευτή τον -αέρα -πατέρα- αδελφό του. Ώστε να την πιάσουν οι ευαισθησίες περί οικογενειοκρατίας και να τον αποκλείσει.

Για να την πιέσουν οι σαχλαμαράκηδες φίλοι του ρίχνουν στην πιάτσα το σενάριο ότι ο Τσίπρας ξετρελάθηκε με τις ικανότητές του και θα τον κάνει …. Επίτροπο-. Σαν να έχει τάσεις αυτοκτονίας ο Πρωθυπουργός.. .

Η άλλη κληρονόμος αποδεικνύεται πιο αποφασιστική και του τρίζει τα δόντια: τι πράγματα είναι αυτά; Το ορατό αποτέλεσμα είναι να «καταγγέλλει την άθλια φιλολογία, μεθόδευση ή εργαλειοποίηση, που εντάσσεται στο δυσάρεστο κλίμα των ημερών, του ευτελισμού της πολιτικής και της Δημοκρατίας, του κυνισμού και των τυχοδιωκτικών επιδιώξεων, που υπηρετούν ιδιοτελείς μεθοδεύσεις και σκοπιμότητες». Όλο αυτό.

Δηλαδή καταγγέλλει το περιβάλλον του. Από τη θέση στην οποία έφερε τον εαυτό του ουδείς ενδιαφέρεται για τις καταγγελίες του. Αλλά όσοι του έγραψαν τη δήλωση φρόντισαν να τον αποτελειώσουν. Τον εμφανίζουν να λέει ότι «έχω ιστορική υποχρέωση να συμβάλω στην ανασυγκρότηση της προοδευτικής παράταξης».

Είναι πρόκληση να λέει ότι θα συμβάλει στην ανασυγκρότηση της παράταξης αυτός που διέλυσε. Και να νομίζει ότι… συνομιλεί με τη Ιστορία.

ΥΓ: Α, θα το κάνει «μέσω του ΚΙΝΑΛ». Πράγμα που υποδηλώνει ότι αποδέχθηκε και τον όρο της Φώφης ότι για να τον δεχθεί στο «συνέδριο» της πρέπει να διαλύσει το ΙΧ κόμμα που διατηρεί- στα χαρτιά. Και σ’ ανώτερα…

 

 

Φωτο: EUROKINISSI

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ακολούθησε το theTOC.gr στο Facebook