Η ώρα του λογαριασμού μετά το Eurogroup

Οι διαφορές, οι συγκλίσεις και η συμφωνία. Η προσγείωση και οι άξονες του επόμενου τετραμήνου.

i-wra-tou-logariasmou-meta-to-eurogroup
|
SHARE THIS
0
SHARES

Ουφ! Το επικίνδυνο σλάλομ σταμάτησε και τα χειρότερα αποφεύχθηκαν. Η διαπραγμάτευση δεν τέλειωσε, αλλά επιτέλους η κυβέρνηση μιλάει ως εταίρος με εταίρους -στο δεδομένο κοινοτικό πλαίσιο. Η Ελλάδα δεν «γύρισε σελίδα» ακριβώς- κατά το νέο κυβερνητικό σλόγκαν- αλλά γύρισε σελίδα η κυβέρνηση Τσίπρα. Αυτό δεν είναι λίγο: αποτελεί προϋπόθεση ώστε να γυρίσει πράγματι και η Ελλάδα.

Τι ακριβώς συνέβη το βράδυ της Παρασκευής στις Βρυξέλλες; Για να γίνει αντιληπτό πρέπει να πάμε λίγο πίσω.

Θα αδικήσουν τον Αλέξη Τσίπρα που πήρε και τις τελικές αποφάσεις – υπό την πίεση των πραγμάτων προφανώς- όσοι του καταλογίσουν «κωλοτούμπα». Είναι απλώς υπεύθυνη στροφή στον ρεαλισμό και το πιστώνεται

Ο διεθνής οικονομικός έλεγχος επί της Ελλάδας προέβλεπε ότι το δεύτερο Μνημόνιο θα έπρεπε να ολοκληρωθεί στο τέλος του 2014. Οι Ευρωπαίοι δανειστές θα κατέβαλαν και την τελευταία δόση - ενώ το ΔΝΤ θα συνέχιζε τη χρηματοδοτική ροή ως το 2016 -υπό την προϋπόθεση ότι η αξιολόγηση της τελευταίας φάσης του «προγράμματος» - από την τρόικα- θα διαβεβαίωνε ότι οι δράσεις του υλοποιήθηκαν και οι στόχοι για τα επόμενα χρόνια θα ήταν επιτεύξιμοι.

Για να δώσει την έγκρισή της η τρόικα αξίωνε διασφάλιση συγκεκριμένων μεταρρυθμίσεων και κυρίως διασφάλιση της δημοσιονομικής βιωσιμότητας των δυο επόμενων χρόνων τουλάχιστον, με τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων. Μόνο έτσι θα άρχιζε και η συζήτηση για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, όπως την προσδιόριζε η απόφαση του Γιουρογκρουπ τον Νοέμβριο του 2012.

Η κυβέρνηση Σαμαρά –Βενιζέλου, άβουλη και χωρίς διαπραγματευτικό τσαγανό εξ αρχής, δεν ήταν σε θέση να ολοκληρώσει την αξιολόγηση, γιατί δεν ήταν σε θέση να περάσει από τη Βουλή τα μέτρα που θα απαιτούσε. Έτσι, με προφανή πονηρία, πήρε παράταση δυο μηνών και ταυτόχρονα προκήρυξε εκλογές ώστε αυτό το βάρος να μεταφερθεί στην επόμενη κυβέρνηση. Η αξιολόγηση δεν έγινε και το κλείσιμο του Μνημονίου έμεινε μετέωρο. Εκεί ακριβώς εστιάσθηκε και η διαφορά της νέας κυβέρνησης με τους δανειστές με τα γνωστά επεισόδια...

Η κυβέρνηση Σαμαρά –Βενιζέλου, άβουλη και χωρίς διαπραγματευτικό τσαγανό εξ αρχής, δεν ήταν σε θέση να ολοκληρώσει την αξιολόγηση, γιατί δεν ήταν σε θέση να περάσει από τη Βουλή τα μέτρα που θα απαιτούσε

Την Παρασκευή όμως τα πράγματα άλλαξαν στο εξής: η κυβέρνηση συμφώνησε ότι θα ολοκληρώσει την αξιολόγηση, αλλά δυο μήνες αργότερα- στα τέλη Απριλίου. Είναι μια διευθέτηση που παρατείνει τη ζωή του Μνημονίου. Με κάποιες αλλαγές στον τύπο- η αξιολόγηση θα γίνει με κάποια ελαστικότητα και ο αξιολογητής δεν θα λέγεται τρόικα, αλλά «θεσμοί», ήτοι Κομισιόν, ΕΚΤ, ΔΝΤ.

Αλλά και με ελαστικότητα σε κάποιους στόχους και πρωτίστως στο ύψος του πρωτογενούς πλεονάσματος, κάτι που της αφήνει κάποια περιθώρια για κοινωνική πολιτική.

Αυτή είναι η χειροπιαστή πλευρά της συμφωνίας.

Τα υπόλοιπα τελούν υπό την αίρεση της επιβεβαίωσης τους- κατ' αρχήν στις αρχές της εβδομάδας και στη συνέχεια στους επόμενους τέσσερις μήνες- τίποτε δεν τελείωσε οριστικά.

Δηλαδή, αν δεν υλοποιηθούν- με μετρήσιμο τρόπο- όσα προβλέπονται θα κολλήσει η συμφωνία. Αν γίνουν έτσι όπως συμφωνήθηκαν, θα προκύψει μια νέα και οριστική συμφωνία τον Ιούνιο.

Από την οποία θα κριθεί και πότε θα αρχίσει και η συζήτηση για τη διευθέτηση του ελληνικού χρέους- που είναι το κρισιμότερο ελληνικό πρόβλημα και για το οποίο λείπει κάθε αναφορά στην ενδιάμεση συμφωνία, πλην του ότι θα εξυπηρετείται κανονικά.

Αυτά που μένουν να επιβεβαιωθούν στο επόμενο τετράμηνο κατανέμονται σε δυο άξονες:

  • Ο ένας, είναι η δέσμευση της κυβέρνησης να μην προβεί σε μονομερείς ενέργειες, δηλαδή να μην καταργήσει νόμους της προηγούμενης κυβέρνησης με δημοσιονομικές συνέπειες. Άρα, να μην κάνει παροχές και να μην ακυρώσει φορολογίες και λοιπές επιβαρύνσεις. Αλλά δεν θα υποχρεωθεί να πάρει και νέα μέτρα, σαν αυτά του «e-mail Χαρδούβελη» .
  • Ο δεύτερος, είναι να πραγματοποιήσει στο επόμενο τετράμηνο συγκεκριμένες μεταρρυθμίσεις, αλλά με κριτήριο «τη λογική των θεσμών» και αφού τις θέσει προς έγκριση στο Γιούρογκρουπ τη Δευτέρα. Έχει όμως διασφαλισμένη χρηματοδότηση γι' αυτό το διάστημα. Άρα ο εφιάλτης της χρεοκοπίας απομακρύνεται για 120 μερόνυχτα.

Aν δεν υλοποιηθούν- με μετρήσιμο τρόπο- όσα προβλέπονται θα κολλήσει η συμφωνία. Αν γίνουν έτσι όπως συμφωνήθηκαν, θα προκύψει μια νέα και οριστική συμφωνία τον Ιούνιο

Φυσικά, πολλά θα κριθούν από τις επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας και τις δημοσιονομικές εξελίξεις στο προσεχές διάστημα. Αν όλα πάνε καλά, η κρίση συνεννόησης θα μείνει πίσω και οι σχέσεις της χώρας με τους δανειστές θα αποκατασταθούν με μια νέα συμφωνία διαρκείας με νέους και μεσοπρόθεσμους στόχους. Αν στραβώσει κάτι, πάμε πάλι από την αρχή και γράψε αλίμονο.

Όσα συμφωνήθηκαν ακυρώνουν τις φουριόζικες εξαγγελίες υπουργών ότι θα ανατρέψουν νομοθεσίες του Μνημονίου, ή και κοινοτικές υποχρεώσεις της χώρας -που τίναζαν στον αέρα ακόμη και τον τρέχοντα προϋπολογισμό. Αλλά ταυτόχρονα δίνουν στην κυβέρνηση περιθώριο να εμφανίσει, όπως επιδιώκει, νέο πρόγραμμα. Το οποίο όμως θα είναι συμβατό με την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων του «προγράμματος» - κατά την κρίση των «θεσμών».

Δηλαδή το Μνημόνιο, μετά την αξιολόγησή του τον Απρίλιο θα φύγει, αλλά οι μεσοπρόθεσμοι στόχοι του θα μείνουν και θα αποτυπωθούν στη νέα συμφωνία στο τέλος του τετραμήνου...

Το Μνημόνιο, μετά την αξιολόγησή του τον Απρίλιο θα φύγει, αλλά οι μεσοπρόθεσμοι στόχοι του θα μείνουν και θα αποτυπωθούν στη νέα συμφωνία στο τέλος του τετραμήνου...

Με άλλα λόγια, αντίο Τόμσεν. Αλλά στη θέση του Μνημονίου θα διαμορφωθεί- με διαπραγμάτευση -την οποία πράγματι για πρώτη φορά κάνει η ελληνική πλευρά- μια νέα συμφωνία που δεν θα λέγεται Μνημόνιο αλλά πρακτικά θα είναι: γιατί θα περιέχει όρους, προϋποθέσεις, στόχους, επιτήρηση και αξιολόγηση – από τους «θεσμούς» που συναποτελούσαν την τρόικα.

Αυτά είναι σε γενικές γραμμές όσα περιλαμβάνονται στην εύθραυστη ακόμη– και ο όρος πρέπει να τονιστεί- συμφωνία της Παρασκευής.

Από πολιτική άποψη για την Ευρώπη αποτιμάται ως ένας ακόμη συμβιβασμός, απολύτως συμβατός με τη φύση της.

Για την ελληνική κυβέρνηση ήταν ένα μάθημα προσαρμογής στα ευρωπαϊκά δεδομένα. Θα αδικήσουν τον Αλέξη Τσίπρα που πήρε και τις τελικές αποφάσεις – υπό την πίεση των πραγμάτων προφανώς- όσοι του καταλογίσουν «κωλοτούμπα». Είναι απλώς υπεύθυνη στροφή στον ρεαλισμό και το πιστώνεται.

Οι μεγαλοστομίες των προηγούμενων ημερών, η αλαζονεία και οι ερασιτεχνισμοί, ευτυχώς για τη χώρα, έδωσαν τη θέση τους στη λογική και τη σταδιακή προσγείωση στην πραγματικότητα. Κυρίως είναι μια ισχυρή πρόσδεση μιας αριστερής κυβέρνησης στην Ευρώπη που δίνει ισχυρές απαντήσεις και στο εσωτερικό της – στους Καμμένους και κάποιους φευγάτους Συριζαίους.

Αποτελεί θετική εξέλιξη ότι ο καλόγηρος Σαμουήλ και ο Σαμψών, ξαναγύρισαν στην Ιστορία . Ότι οι ανόητες κορώνες «θα το κάνουμε Κουγκι» και οι άσχετες διακηρύξεις «κανείς συμβιβασμός γιατί έχουμε λαϊκή εντολή»- στις οποίες παρέσυρε την κυβέρνηση η υπερφίαλη θεωρία «αν φύγει η Ελλάδα, θα καταρρεύσει το Ευρώ» -αποσύρθηκαν.

Μετά την ενδιάμεση συμφωνία της Παρασκευής και κυρίως αν ολοκληρωθεί και προκύψει η τελική συμφωνία με τους εταίρους και δανειστές επιστρέφει η κανονικότητα στον άξονα Αθήνα –Βρυξέλλες- Φρανκφούρτη

Φωτογραφία: Reuters

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ακολούθησε το theTOC.gr στο Facebook