Την αποχώρησή του από τη Νέα Αριστερά προανήγγειλε με συνέντευξή του ο Νίκος Μπίστης.
Ο ίδιος μιλώντας στην Εφημερίδα των Συντακτών δηλώνει σχετικά με το κλείσιμο της ομιλίας του στο συνέδριο της Νέας Αριστεράς για επερχόμενη νέα εσωκομματική κριση, στον απόηχο της πολιτικής απόφασης του συνεδρίου του κόμματος ότι "έπεσα έξω. Πρόβλεψα ότι θα συμβεί σε 10 ημέρες. Συνέβη σε δύο ώρες, το ίδιο βράδυ. Όλοι εσείς οι δημοσιογράφοι λάβατε από ένα σημείωμα από κάθε πλευρά που ερμήνευε διαφορετικά την απόφαση που οι ίδιοι από κοινού είχαν ψηφίσει Ωραία ενότητα" και πρόσθεσε σε σχέση με την σχεδόν ομόφωνη απόφαση του Συνεδρίου της Νέας Αριστεράς ότι "δεν έχουμε συμβιβασμό. Εχουμε παράταση μιας παραλυτικής κατάστασης".
Στη ερώτηση εάν προϊδεάζει συνεπώς για την αποχώρησή του η απάντηση ήταν χαρακτηριστική:
"Ολο αυτό το διάστημα στήριξα -όσο λίγοι- τον Αλέξη Χαρίτση και την πολιτική του Λαϊκού Μετώπου του ιδρυτικού μας συνεδρίου. Σήμερα όμως υπάρχει μια απόφαση που ούτε μπορώ, ούτε θέλω να υπηρετήσω. Η ζωή είναι αλλού.
Καταληκτικά, ο Ν. Μπίστης κληθείς να απαντήσει εάν αισθάνθηκε μοναξιά στο συνέδριο σημείωσε μεταξύ άλλων:
"Πιο καλή η μοναξιά από μια σχέση χωρίς πάθος που έχει βαλτώσει. Αλλά όχι, καμία μοναξιά. Είναι πολλοί που συμφωνούν απολύτως μαζί μου, απλώς τους τρόμαξε η πιθανότητα ρήξης".
Πιο καλή η μοναξιά…. Συνέντευξη στην Εφημερίδα των Συντακτών
1.Να ξεκινήσω από το θέμα της εβδομάδας…Δεν βλέπετε κάποια αντίφαση κύριε Μπίστη στο ότι, από τη μια, μετράμε 201 νεκρούς εργαζόμενους το 2025 και, από την άλλη, η κυβέρνηση ψηφίζει το 13ωρο;
Καμία απολύτως. Είναι η φυσιολογική εξέλιξη της νίκης του νεοφιλελευθερισμού. Έχουμε την πιο ταξική και αντεργατική κυβέρνηση από τη Μεταπολίτευση – και δεν αποτελεί ελληνική ιδιαιτερότητα. Είναι η γενική τάση.
Ο τραμπισμός, τόσο στην οικονομία όσο και στη γεωπολιτική, συνιστά το ανώτατο στάδιο και του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού. Πληρώνουμε σήμερα, πανάκριβα, την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Με όλα τα δομικά της προβλήματα, όλα τα στραβά της, αποτελούσε το αντίπαλο δέος. Τώρα "κάνουν ό,τι θέλουν". Και όσοι αντιστέκονται είναι, δυστυχώς αυταρχικά, απωθητικά καθεστώτα ενώ η Ευρώπη καθεύδει
Αυτός ο εφιαλτικός κόσμος μας φέρνει αναπόφευκτα μπροστά στην ανάγκη συγκρότησης παντού ευρύτατων προοδευτικών μετώπων .
2. Και με αυτή σας την απάντηση για τα μέτωπα με φέρνετε στα της Νέας Αριστεράς. Διάσπαση δεν υπήρξε και το Σώμα του Συνεδρίου υπερψήφισε σχεδόν ομόφωνα την πολιτική απόφαση.
Αυτό σημαίνει ότι το κόμμα βγήκε ενωμένο; Γιατί στην ομιλία σας στο κλείσιμο εκτιμήσατε ότι είναι θέμα χρόνου μια νέα εσωκομματική κρίση…
Ναι, αλλά έπεσα έξω. Πρόβλεψα ότι θα συμβεί σε δέκα ημέρες. Συνέβη σε δύο ώρες , το ίδιο βράδυ. Όλοι εσείς οι δημοσιογράφοι λάβατε από ένα σημείωμα από κάθε πλευρά, που ερμήνευε διαφορετικά την απόφαση που οι ίδιοι από κοινού είχαν ψηφίσει Ωραία ενότητα
Όπως ξέρετε, κύριε Παπαδημητρίου, είμαι σταθερά υπέρ των προωθητικών συμβιβασμών: από τα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό μέχρι τα κουραστικά εσωκομματικά. Εδώ, όμως, δεν έχουμε συμβιβασμό. Έχουμε παράταση μιας παραλυτικής κατάστασης.
3.Το είπατε αλλιώς: "κλωτσάμε το τενεκεδάκι παραπέρα". Να κάνω, όμως, τον δικηγόρο του διαβόλου: δεν θα μπορούσε να είναι μια προσωρινή ανακωχή μέχρι να ξεκαθαρίσει το τοπίο;
Δηλαδή μέχρι να ανακοινώσει ο Τσίπρας το κόμμα του .Γιατί περί αυτού πρόκειται. Είναι οξύμωρο αλλά και οι δυο πλευρές αυτό περιμένουν γιατί γνωρίζουν ότι εκεί τελειώνουν τα παρηγορητικά περί ενότητας.
Η πλευρά Χαρίτση – Αχτσιόγλου – Ηλιόπουλου κ.λπ. με θετική προσέγγιση, αναζητώντας διάδρομο. Η πλευρά Σακελλαρίδη – Τσακαλώτου – Σκουρλέτη κ.λπ. με αρνητική.
Όμως, για να είμαστε δίκαιοι, μόνο οι δεύτεροι θα μπορούν αύριο να επικαλεστούν τη συνεδριακή απόφαση. Οι πρώτοι θα βρεθούν αντιμέτωποι με την ίδια τους την ψήφο. Δεν είναι αφορολόγητο, χωρίς συνέπειες, να σηκώνεις το χέρι σου.
Σε εμένα κανείς δεν θα τρίψει στα μούτρα την απόφαση. Την καταψήφισα. Άλλοι θα χαθούν στη μετάφραση.
4. Σε ποιο σημείο της απόφασης αναφέρεστε;
Στο μόνο που έχει πραγματική σημασία: στον Τσίπρα. Για τον Τραμπ, τη Βενεζουέλα, τα εργατικά ατυχήματα ή το δικαίωμα στην ευτυχία και την μετά θάνατο ζωή μπορούμε να συμφωνήσουμε.
Στο κατ’ εμέ αυταπόδεικτο –ότι ο Τσίπρας είναι σήμερα ο μόνος καταλύτης για την ανασύνθεση της Αριστεράς και του ευρύτερου προοδευτικού πόλου– υπάρχει σοβαρή, θεμελιακή διαφωνία.
Το Συνέδριο αποφάσισε , φωτογραφίζοντας τον πρώην πρωθυπουργό , ότι συγκροτεί ένα προσωποπαγές κόμμα με κεντρώες θέσεις και ότι η Νέα Αριστερά απορρίπτει κεντροαριστερές λύσεις.
Όσοι ψήφισαν αυτή τη θέση, που πλέον είναι συνεδριακή απόφαση, τι θα κάνουν αύριο όταν τελειώσει η "παράταση"; Και πόσες κλωτσιές αντέχει, τελικά, αυτό το έρμο τενεκεδάκι;
Το έξοχο "επειδή" που έθεσε ο Χαρίτσης την Πέμπτη, απαντήθηκε την Κυριακή με ένα κλειστό "δια ταύτα" Σακελλαρίδη. Δυστυχώς, και με την ψήφο του Χαρίτση.
5.Αφήνει η απόφαση κάποιο έδαφος για ένα μικρότερο Λαϊκό Μέτωπο; Ο Πάνος Σκουρλέτης και ο Νίκος Φίλης μίλησαν για τμήμα των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ.
Αυτά είναι τα αδιέξοδα της άλλης πλευράς. Γι’ αυτό και δεν "πήραν" το κόμμα, παρότι έχουν πλειοψηφία. Δεν ξέρουν τι να το κάνουν. Το μόνο σαφές είναι ότι δεν θέλουν τον Τσίπρα.
Κάποιοι λίγοι θέλουν συνεργασία με τον Βαρουφάκη, αλλά εκείνος –από θέση δημοσκοπικής "ισχύος"– δεν τους θέλει όλους. Κάποιοι άλλοι θέλουν ηρωική αυτόνομη κάθοδο, που άλλοι τη θεωρούν αυτοκτονική.
Και ο Πάνος με τον Νίκο, σχεδόν ντροπαλά, προτείνουν συνεργασία με το κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ που δεν θα πάει στον Τσίπρα.
Αν σκεφτούν ποιοι είναι αυτοί που δεν μπορούν να πάνε στον Τσίπρα, μάλλον θα πάρουν πίσω την πρόταση τους.
6. Κάποιοι λένε ότι στο κόμμα σας συνέβη το ακατόρθωτο: ο πρόεδρος να μην ελέγχει τα κομματικά όργανα. Τι θα προτρέπατε, έστω και τώρα, τον Αλέξη Χαρίτση;
Ενώ –να συμπληρώσω– τα κομματικά όργανα τα ελέγχει ο Γραμματέας. Θέση που, σε όλα τα κόμματα της υφηλίου πλην της Νέας Αριστεράς, αποτελεί το δεξί χέρι του Προέδρου. Από τον Απρίλιο πέρυσι, όταν άλλαξε η πλειοψηφία στην Κεντρική Επιτροπή και το κόμμα παρέλυσε, ζήτησα από τον Χαρίτση: τόλμη, περισσότερη τόλμη. Τώρα πια δεν μπορώ να του προτείνω κάτι. Είχε την ευκαιρία στο Συνέδριο.
Υπάρχει όμως ένα ζήτημα και για εσάς. Είπατε στο Συνέδριο ότι είστε εξοικειωμένος με πλειοψηφίες και μειοψηφικές αλλά δεν αντέχετε τον "κομματικό πολτό". Προϊδεάζετε συνεπώς για την αποχώρηση σας ;
Όλο αυτό το διάστημα στήριξα –όσο λίγοι– τον Αλέξη Χαρίτση και την πολιτική του Λαϊκού Μετώπου του ιδρυτικού μας Συνεδρίου. Σήμερα, όμως, υπάρχει μια απόφαση που ούτε μπορώ ούτε θέλω να υπηρετήσω. Η ζωή είναι αλλού.
8. Πειτε μου ειλικρινά , αισθανθήκατε μοναξιά στο Συνέδριο Και σας επηρέασε στην απόφαση σας;
Πιο καλή η μοναξιά από μια σχέση χωρίς πάθος που έχει βαλτώσει. Αλλά όχι – καμία μοναξιά. Είναι πολλοί που συμφωνούν απολύτως μαζί μου, απλώς τους τρόμαξε η πιθανότητα ρήξης. Ξέρετε, πολλές φορές στη ζωή μου έμεινα και ψήφισα μόνος. Και στο ΚΚΕ – που δεν ήταν εύκολο.
Τις περισσότερες φορές οι εξελίξεις με δικαίωσαν. Όχι πάντα. Αλλά έτσι έχει νόημα η ζωή στην Αριστερά: θέλει και ένα λογικό ρίσκο.
Αλλιώς ανοίγεις μπακάλικο και υπολογίζεις κέρδη και ζημιές εκ του ασφαλούς.