Ο Γιάννης Πρετεντέρης σχολιάζει (και πάλι) τη Ζωή Κωνσταντοπούλου: Είναι πρόβλημα, μόνο οι στόκοι δεν το βλέπουν

Το κομμάτι του Γιάννη Πρετεντέρη στα Νέα ξεκινάει με το τραγικό γεγονός της δολοφονίας ενός ακροδεξιού διαδηλωτή από ακροαριστερούς στη Λυών της Γαλλίας, ακροαριστερούς που έχουν σχέση με την Ανυπότακτη Γαλλία του Μελανσόν. Με τον αρθρογράφο των Νέων να θέτει το θέμα της πολιτικής βίας και όσων υποδαυλίζουν τη βία με τη φραστική οξύτητα και πώς αυτό το φαινόμενο θα αντιμετωπιστεί από τη Δημοκρατία.

Και έτσι φθάνουμε στη Ζωή…

Τι γράφει ο Γιάννης Πρετεντέρης

Δεν ξέρω αν θα τη βγάλει καθαρή ο Μελανσόν αλλά αυτό το καλαμπούρι της φραστικής οξύτητας, της υστερικής ρητορικής και των ακραίων συμπεριφορών πρέπει κάποτε να τελειώσει. Και για να συμβεί κάτι τέτοιο δεν βοηθούν οι συμψηφισμοί, οι δικαιολογίες και τα ελαφρυντικά. Καλώς η κακώς η Κωνσταντοπούλου δεν ισούται με τον Αδωνη. Είναι πρόβλημα από μόνη της και μόνο οι ηλίθιοι ή οι στόκοι κάνουν πως δεν το βλέπουν. Για να το πούμε απλά, στην δημοκρατία δεν είναι όλα ίσιωμα.

Ακριβώς όπως η αστυνομία δεν ισούται με τους τους ταραχοποιούς και τους αντεξουσιαστές, ούτε το Λιμενικό με τους παράνομους μετανάστες ούτε η Δικαιοσύνη με τους μαφιόζους και τα καθάρματα. Ακριβώς όπως ο ειρηνικός διαδηλωτής δεν φέρει ευθύνη για το κοινωνικό μίσος η τα κόμπλεξ που κουβαλάει μέσα του ο κάθε ανισόρροπος αγανακτισμένος. Άλλο η δημοκρατία και άλλο οι εχθροί της.

"Η ρητορική εμείς η αυτοί, η στρατηγική του χάους που τροφοδοτείτα από τη βιαιότητα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και την αμεσότητα της πληροφόρησης σε μια κατακερματισμένη κοινή γνώμη, αποτελούν θανάσιμα αδιέξοδα" (Le Monde).

Σωστό. Κι αυτά τα αδιέξοδα κι αυτό το καρκίνωμα οφείλει η δημοκρατία να τα αντιμετωπίσει. Με κάθε τρόπο. Πριν θρηνήσει κι άλλους νεκρούς.