Οι παρεμβάσεις του δεν περνάνε απαρατήρητες, κυρίως λόγω των εύστοχων παρατηρήσεών του. Ετσι και το άρθρο Ευάγγελου Βενιζέλου στο Βήμα της Κυριακής, συζητήθηκε πολύ. Όχι όμως για κάποια ρηξικέλευθη πρόταση που διατύπωσε, αλλά για το ύφος του. Εχοντας δηλαδή ως δεδομένο την σκληρή κριτική που κατά καιρούς έχει κάνει ο πρώην υπουργός Εξωτερικών σε διάφορες πτυχές της πολιτικής της κυβέρνησης Μητσοτάκη- ειδικά δε για τις υποκλοπές- η νηφάλια και καθόλου επιθετική – έως και φιλική- αποτύπωση των δεδομένων της εξωτερικής πολιτικής, σχολιάστηκε πολύ. Πόσο μάλλον που το άρθρο έρχεται σε μια φάση που ακόμα και στελέχη του κυβερνώντος κόμματος ομολογούν , ότι η υιοθέτηση του παράνομου τουρκολυβικού μνημονίου από το κοινοβούλιο της Βεγγάζης, συνιστά διπλωματική ήττα.
Ο κ. Βενιζέλος όχι μόνο αποφεύγει να το σχολιάσει αρνητικά, αλλά ασχολείται μόνο με το πώς αυτή η (αντικειμενικά) δυσμενής εξέλιξη μπορεί να αφοπλιστεί, μέσω της ολοκλήρωσης της οριοθέτησης της ΑΟΖ ανάμεσα στην Ελλάδα και την Αίγυπτο. Κανένα αντιπολιτευτικό σχόλιο.
Τι γράφει για το τουρκολιβυκό μνημόνιο ο Ευάγγελος Βενιζέλος:
Μετά την κύρωση από τη Βουλή της Λιβύης του καταφανώς παράνομου κατά το Διεθνές Δίκαιο τουρκολυβικού μνημονίου διατυπώνεται η σκέψη ότι την εκκρεμή κατά το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας αλλά και μεταξύ Ελλάδας και Λιβύης που η Τουρκία επιχείρησε να προκαταλάβει συνάπτοντας το παράνομο μνημόνιο με την Λιβύη, μπορούμε να την υπερβούμε επεκτείνοντας τη συμφωνία μερικής οριοθέτησης της ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου. Η συμφωνία αυτή του 2020 προβλέπει τη δυνατότητα επέκτασής της και αυτή καλό θα ήταν να επιτευχθεί, προφανώς εντός του πλαισίου της Διεθνούς Σύμβασης των ΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας.
Ο σεβασμός άλλωστε του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας είναι το πλεονέκτημα της συμφωνίας Ελλάδας - Αιγύπτου σε σύγκριση με το μνημόνιο Τουρκίας - Λιβύης. Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι η Λιβύη διατύπωσε όψιμα, το 2025, αντιρρήσεις ως προς την ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία του 2020 ενώ ήδη από το 2019 είχε καλέσει όποια χώρα έχει νομικές αντιρρήσεις για το τουρκολυβικό μνημόνιο να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, για όση νομική αξία έχει η πρόσκληση αυτή, επικαλούμενη το γεγονός ότι είχε σεβαστεί τις αποφάσεις του Δικαστηρίου στις οριοθετήσεις που έκανε με τη Μάλτα και την Τυνησία. Αυτό βεβαίως πρέπει να το θυμάται και η ίδια.
Μάλιστα ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Σαμαρά, όχι μόνο αποφεύγει τις γνωστές αντιπολιτευτικές κορώνες, αλλά επιδαψιλεύει και επαίνους στον πρωθυπουργό για την ομιλία του στον ΟΗΕ:
"Ο Πρωθυπουργός παρουσίασε με πληρότητα τις ελληνικές θέσεις για το τουρκολυβικό μνημόνιο στις 29 Οκτωβρίου 2026 στο ΣΑ κατά τη διάρκεια ανοιχτής συζήτησης υψηλού επιπέδου με θέμα: "Αναδυόμενες τεχνολογίες και θαλάσσια ασφάλεια: επιπτώσεις στην ειρήνη και την ασφάλεια". Η συζήτηση αποτελούσε πρωτοβουλία της ελληνικής προεδρίας του Συμβουλίου. Ο Πρωθυπουργός προήδρευσε στη συνεδρίαση αλλά η ομιλία στην οποία αναφέρθηκε στο μνημόνιο ήταν εθνική παρέμβασή της Ελλάδας χωρίς να ζητείται ψήφισμα του ΣΑ."
Αν υπάρχει πάντως ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο άρθρο Ευάγγελου Βενιζέλου, είναι μια έμμεση προτροπή προς την παρούσα πολιτική ηγεσία της χώρας να αναλάβει πρωτοβουλίες. Αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι αφενός μεν ο κ. Βενιζέλος σχολιάζει αρνητικά την ατολμία στην εξωτερική πολιτική και μάλιστα διαχρονικά:
Για δε τα δικά μας δεδομένα αυτό που έχω ονομάσει "σύνδρομο Ζυρίχης - Λονδίνου", δηλαδή η βαθιά διστακτικότητα στην ανάληψη μεγάλων πολιτικών πρωτοβουλιών στο πεδίο των εθνικών θεμάτων λόγω του τρόπου με τον οποίο προσλήφθηκε από αυτό που μπορούμε να ονομάσουμε "συνείδηση του έθνους" η δημιουργία της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1960, δεν αποτελεί απλώς υποταγή της εξωτερικής πολιτικής στις ανάγκες της εκλογικής συγκυρίας, αλλά κάτι πολύ βαθύτερο. Αποτελεί υποταγή της εξωτερικής πολιτικής στον φόβο για τον τρόπο με τον οποίο γράφεται η Ιστορία.
Αφετέρου προκύπτει από την έμμεση προτροπή του Ευάγγελου Βενιζέλου προς τους σημερινούς κρατούντες, να είναι έτοιμοι να αναλάβουν το κόστος για κρίσιμες αποφάσεις προς το συμφέρον της χώρας, αποφάσεις που προφανώς δεν θα λάβουν οι σύμμαχοί μας. Θυμίζοντας ότι όταν οι ελληνικές κυβερνήσεις το απέφυγαν, οδηγηθήκαμε σε καταστροφές. Όπως ήταν η ελληνική χρεοκοπία του 2009.
"Το Ισραήλ ως κράτος συνεχούς και υψηλής πολεμικής ετοιμότητας, η Γαλλία της γκωλικής ανάμνησης και η Αίγυπτος με το κρίσιμο για όλη τη Μ. Ανατολή και τη Β. Αφρική μέγεθός της αντιλαμβάνονται πολύ καλά ότι η Ελλάδα προωθεί, σέβεται και αξιοποιεί συνεργασίες και συμμαχίες αλλά καμία άλλη χώρα δεν μπορεί να λάβει για λογαριασμό της τις πολιτικές πρωτοβουλίες που απαιτούνται π.χ. για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας είτε με συμφωνία είτε με απόφαση της διεθνούς δικαιοσύνης.
Ή για τη διαχείριση στιγμών στρατιωτικής έντασης που η Ιστορία διδάσκει ότι οδηγούν σε επιτάχυνση διπλωματικών διεργασιών, όπως ήδη αναφέρθηκε, με αμερικανική έως τώρα διαμεσολάβηση. Συνεπώς η Ελλάδα οφείλει να είναι όχι μόνο αμυντικά αλλά και πολιτικά - διπλωματικά προετοιμασμένη, το δε πολιτικό της προσωπικό έτοιμο να αναλάβει το κόστος που του αναλογεί ή του τυχαίνει. Η οικονομική κρίση πρέπει να λειτουργεί διδακτικά."