Άκις Βλουτής: Γιατί αποφάσισα να μιλήσω ανοιχτά για την προσωπική μου ζωή

«Είμαι γκέι - 22 χρόνια ζω με τον σύντροφό μου»... Κάπως έτσι ο Ακις Βλουτής αποφάσισε πριν από λίγα χρόνια να αποκαλύψει την προσωπική του διαδρομή - που ήταν στρωμένη πολύ περισσότερο μ' αγκάθια παρά με ροδοπέταλα καθ' ότι το υπερσυντηρητικό οικογενειακό του περιβάλλον δεν του συγχώρεσε τις επιλογές της προσωπικής του ζωής. Μπορεί ο ίδιος να μην το σκέφτηκε ποτέ έτσι όπως λέει στο TheTOC, αλλά η δική του πορεία έχει μυθιστορηματικά στοιχεία. Γι' αυτή την προσωπική πορεία, λοιπόν, για το «δικό του» Από Μηχανής Θέατρο που αντέχει ακόμα τους καιρούς της κρίσης, αλλά και για τη συνύπαρξή του με το Γιώργο Κιμούλη η Ακις Βλουτής μας μίλησε με το χέρι στην καρδιά με αφορμή το έργο του Έντουαρντ Άλμπυ «Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ» που πρόκειται να ανέβει στο Από Μηχανής Θέατρο από τις 8 Μαρτίου, σε σκηνοθεσία Κιμούλη..

Ο Κιμούλης με ξαφνιάζει κάθε μέρα με την αθωότητά, την διαβολιά, τη χαρά ενός παιδιού και την λεπτότητα που διδάσκει τους ηθοποιούς. Είναι ένα πολύ σπουδαίο μυαλό και ένας μεγάλος καλλιτέχνης

- Ποιο ρόλο ερμηνεύετε στο «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» που ανεβαίνει στο Από Μηχανής Θέατρο; Τι πρόκληση ήταν για σας αυτός ο ρόλος;

«Ερμηνεύω τον Τζορτζ, έναν καθηγητή πανεπιστημίου που είναι παντρεμένος με την Μάρθα. Κατά τη γνώμη μου το έργο του Άλμπυ είναι ένα τερατώδες βαθύτατα φιλοσοφικό και ψυχαναλυτικό κείμενο. Είναι εξ' ορισμού πάντα μεγάλη πρόκληση να αναμετρηθείς μ’ ένα τόσο πολυπρισματικό χαρακτήρα. Χρησιμοποιείται διαρκώς η λειτουργία της μάσκας και αυτό με προκαλεί. Το έργο αυτό με ενδιαφέρει ιδιαιτέρως γιατί παίρνω την ευθύνη του αρσενικού απέναντι στο θηλυκό. Την ευθύνη όλων των ανδρών απέναντι στις γυναίκες. Απέναντι στη γυναίκα ως σύζυγο, φίλη, ερωμένη, μάνα, σύντροφο, εξ’ υπαρχής εξόριστη από ένα σύστημα ανδρών και από το λόγο που είναι αρσενικός και τον έχουν δημιουργήσει αρσενικά. Αν το συλλάβεις αυτό, είναι μεγαλειώδες, ακόμα δε να το εμφανίσεις στην σκηνή».

- Ποιες είναι οι αστικές ψευδαισθήσεις που θα ήθελε να διαλύσει ο Αλμπυ με το έργο του;

«Για να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση σας θα πρέπει να το κάνω πέρα από κάθε αστική ψευδαίσθηση, αυτό που καταθέτει ο Άλμπυ πρέπει να το δούμε με ένα μεγαλύτερο εύρος. Αντιλαμβάνεται βαθύτερα ένα τέλος, το τέλος της Ιστορίας, για αυτό νομίζω ότι δεν πρέπει να το περιορίσουμε σε αστικές ψευδαισθήσεις. Περισσότερο εστιάζει στο ότι αντιλαμβάνεται ότι ο ανθρώπινος πολιτισμός και κατ' επέκταση κάθε κοινωνία που έχει πολιτισμό περνάει σε μία πολύ σοβαρή πτώση. Ο σκεπτόμενος άνθρωπος διανύοντας ήδη την Τρίτη χιλιετία, νομίζω ότι άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι αυτό που ξεκίνησε έχει ήδη τελειώσει πέρα από κάθε επανάσταση.
Μετά από δύο Παγκόσμιους πολέμους, αυτού του εύρους, αυτής της καταστροφής, οι άνθρωποι αρχίζουν να προσανατολίζονται στις επιστήμες ως μία καινούρια περιοχή που θα βοηθήσει το ανθρώπινο είδος να ζήσει σε ένα καλύτερο κόσμο. Έρχεται παράλληλα και το αμερικάνικο όνειρο που κατακλύζει την Ευρώπη και τον κόσμο σιγά-σιγά, το οποίο ούτως ή άλλως δημιουργεί πρότυπα που απομακρύνουν από κάθε είδους ανθρωπισμό, πρότυπα υλικά, καταναλώσιμα που τα λέμε υλικά αγαθά.

Κατά κάποιο τρόπο αντιλαμβανόμαστε ότι ο πολιτισμός των "Επιστημών" αν και αναπτύσσεται υπέρ του ανθρώπου, ελέγχεται πια από κάποια κέντρα με μοναδικό θέμα τον πλουτισμό, τον θησαυρισμό, την διοχέτευση του πλούτου όλου του κόσμου σε πολύ περιορισμένα λόμπι. Μας χτυπάει το κουδούνι ουσιαστικά και μας υπενθυμίζει ότι σε ένα κόσμο ο οποίος δεν είναι ανθρωποκεντρικός, τι νόημα έχει να συνεχίσεις να υπάρχεις; Θα βρίσκεται πάντα σε μια κρίση μέχρι να φτάσουμε σε ένα καινούργιο τέλμα που θα αναγκαστούμε να αρχίσουμε να επαναπροσδιορίζουμε με έναν άλλον τρόπο αυτήν την τόσο απάνθρωπη λογική.

Κεντρικό στοιχείο ενός πολιτισμού πρέπει να είναι πάντα ο Άνθρωπος και οι σχέσεις των ανθρώπων. Έτσι ο Άλμπυ μας υπενθυμίζει πόσο σημαντική είναι η σχέση δύο ανθρώπων και πόσο απίστευτα δύσκολη».

Αυτό που κρατά το Από Μηχανής ζωντανό είναι η τεράστια υπομονή και επιμονή που έχω που κάποιοι θα το χαρακτήριζαν από βλακεία έως τρέλα

-Μπορεί να πει κάτι σήμερα αυτό το θεατρικό κείμενο στα τόσα ζευγάρια που μένουν μαζί σε συμβατικούς γάμους – κι ένας λόγος γι’ αυτό είναι η οικονομική κρίση;

«Κοιτάξτε όπως είπα και στην προηγούμενη ερώτηση το θέμα είναι πάντα ο Άλλος, η σχέση μας με τον Άλλο, η σχέση του ζευγαριού. Στην εποχή μας που δεν έχει καμιά σημασία αν είμαστε παντρεμένοι, χωρισμένοι ή ανύπαντροι, σε μια εποχή όπου όλοι οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να επιλέξουν ανεξαρτήτως χρώματος ή φύλου με ποιον και πως θα ζήσουν, πως θα διαχειριστούν το τρίτο πρόσωπο που πάντα υπάρχει σε ένα ζεύγος, την σχέση τους δηλαδή. Αυτό είναι ένα αναφαίρετο δικαίωμα όλων των ανθρώπων. Πολύ πιθανόν, όπως λέτε κάποια ζευγάρια να μένουν μαζί επειδή περνάμε μια οικονομική κρίση, αν και έχει ήδη διαπιστωθεί ότι τα διαζύγια έχουνε πάρει μια σπουδαία αυξητική τάση αναλογικά με τους γάμους που αντιστοιχούν κάθε χρόνο. Περιπτώσεις ανθρώπων που χωρίζουν για να μην τους πάρει τις περιουσίες τους το κράτος λόγω της κρίσης. Αυτή λοιπόν η κρίση έχει από όλα. Αν υπάρχει κάτι που μπορεί να πει αυτό το έργο στα ζευγάρια σήμερα, νομίζω είναι η εικόνα δύο ανθρώπων πιασμένοι χέρι χέρι μπροστά στο τέλος της ζωής τους. Γιατί αυτοί ναι, έμειναν μαζί, έζησαν μαζί, δημιούργησαν μαζί.
Οι σχέσεις πάντα περνάνε κρίσεις, και φυσικά ανεξάρτητα από την σημερινή κρίση, και αυτό συμβαίνει γιατί στη σχέση υπάρχουν δύο που συγκρούονται. Αυτή είναι η δυσκολία. Είναι πολύ δύσκολο να αποδεχτείς την διαφορετικότητα και την μοναδικότητά του άλλου και επίσης ο άλλος την δική σου. Αυτό είναι το θέμα. Οι σχέσεις ήταν και πριν, είναι και τώρα, θα είναι και μετά μια "δύσκολη δουλειά". Αν ζευγάρια αναγκαστούν να μείνουν μαζί οφείλουν να βρουν τρόπους να επικοινωνήσουν. Και αυτό δεν θα μας το δώσει καμία κρίση, είναι δική μας δουλειά».

- Μιλήστε μας λίγο για τη συνεργασία σας με τον Γιώργο Κιμούλη. Εχετε πει ότι γνωρίζεστε λίγα χρόνια αλλά από τότε ξεκίνησε μαζί σας μια συγγένεια που εξελίχθηκε σε «πρώιμη φιλία».

« Γνωριστήκαμε προσωπικά στο Ξύπνημα των Νεκρών που έκανα τον Απρίλιο του 2012 και έκτοτε υπήρξε ένα ενδιαφέρον και αναπτύχθηκε μια κάποια καλλιτεχνική συγγένεια που εξελίχθηκε σιγά-σιγά στη συνάντηση μας αυτή φορά με το έργο του Άλμπυ. Η πρόβα του συγκεκριμένου έργου και κάθε έργου δημιουργεί μιαν άλλη οικειότητα. Είναι μεγάλη η χαρά μου που γνώρισα έναν άνθρωπο ολοκληρωμένο στη δουλειά του, ανοιχτό πάντα, ιδιαζόντως τρυφερό, που σκύβει πάνω από τους ηθοποιούς του και το έργο με έναν το μοναδικό τρόπο. Με ξαφνιάζει κάθε μέρα με την αθωότητά, την διαβολιά, τη χαρά ενός παιδιού και την λεπτότητα που διδάσκει τους ηθοποιούς. Είναι ένα πολύ σπουδαίο μυαλό και ένας μεγάλος καλλιτέχνης και χαίρομαι πολύ που δουλεύω μαζί του και έχω τη δυνατότητα να το πω και δημοσίως. Και τα εννοώ αυτά που είπα για τον Γιώργο».

- «Άλλο να παίζεις θέατρο κι άλλο να κάνεις θέατρο», έχετε πει επίσης. Κι όμως, στο ρεπερτόριο του Από Μηχανής κάνατε τελευταία ένα «άνοιγμα». Σας βγήκε ή το μετανιώσατε;

« Καταρχάς ήτανε μία επιλογή και λόγω της οικονομικής κρίσης. Δεν μπορείς να τα κάνεις όλα μόνος σου. Και ειλικρινά δεν υπάρχει πια η δυνατότητα για τόσες παραγωγές. Δεν μπορώ απαντήσω απλά με ένα ναι ή με ένα όχι, γιατί όταν ανοίγεσαι προς γνωστά και άγνωστα τοπία κάποιες φορές δεν είναι όλα τόσο πετυχημένα. Όμως με ένα τρόπο θεωρώ ότι ήταν σωστό αυτό που έκανα. Σωστό γιατί έρχεσαι σε επαφή με ανθρώπους –κυρίως νέους- όπου υπό άλλες συνθήκες δεν θα γνώριζα ποτέ προσωπικά, αλλά πολύ πιθανόν να μην έβλεπα και τις δουλειές τους. Θα συνεχίζω να στηρίζω αυτό το άνοιγμα, για όσο αντέξω και ελπίζω η ανταπόκριση να συνεχίσει να είναι η ίδια».

Όταν μίλησα γι' αυτό το θέμα (σσ «είμαι γκέι και ζω 22 χρόνια με το σύντροφό μου») είχα την πρόθεση απλώς να μιλήσω ειλικρινά και σε αυτό η αλήθεια είναι πως υπήρξε μια ανταπόκριση από κάποιους ανθρώπους που με ενθάρρυναν και με συνεχάρησαν

- Τι είναι αυτό που κρατά το Από Μηχανής Θέατρο ζωντανό κι ενεργό στα χρόνια αυτής της τόσο βαθιάς κρίσης;

«Αρχικά με τιμά που το βλέπετε έτσι. Το έχω ξαναπεί, κάποιες φορές ανησυχώ μήπως είναι φασματικό όλο αυτό. όμως το θέατρο είναι η δουλειά μου και ακόμα και μέσα σε μια τέτοια κρίση θες να προσπαθήσεις ξανά και ξανά και ξανά. Αν πρέπει να απαντήσω τι είναι αυτό που κρατά το Από Μηχανής ζωντανό είναι η τεράστια υπομονή και επιμονή που έχω που κάποιοι θα το χαρακτήριζαν από βλακεία έως τρέλα».

- Στο θέατρο, έχετε πει, οι άνθρωποι είναι βαθιά συντηρητικοί. Πως έγιναν αποδεκτές στο χώρο σας οι δηλώσεις σας περί των επιλογών της προσωπικής σας ζωής που έχετε κάνει;

«Να διευκρινίσω αυτά που είχα πει τότε… ότι δηλαδή οι άνθρωποι στο θέατρο είναι συντηρητικοί, πράγμα που από μόνο του έτσι αυθαίρετα δε στέκει. Έλα όμως που πιστεύω ότι το θέατρο όντας καθρέφτης της κοινωνίας αντανακλά και τον συντηρητισμό της. Γιατί η ελληνική κοινωνία γίνεται πολύ συντηρητική σιγά σιγά. Και αυτό είναι δύσκολο. Το αντιλαμβανόμαστε. Το εισπράττουμε με όλες τις αισθήσεις μας, μία οπισθοδρόμηση εδώ και καιρό να εξελίσσεται σ' ένα νεοσυντηρητισμό επικίνδυνο, και δυστυχώς όχι μόνο τοπικά αλλά και παγκόσμια. Δείτε νέο πρόεδρο της Αμερικής, Λεπεν στη Γαλλία, Πούτιν στη Ρωσία και ούτω καθεξής. Το αν οι δηλώσεις μου έγιναν αποδεκτές ή όχι ήταν και είναι κάτι που ποτέ δε με ενδιέφερε. Ουδέποτε έκανα επιλογές ή δηλώσεις για να γίνω αρεστός και εκτός της συγκεκριμένης συνέντευξης στην ΕφΣυν προτιμώ πάντα να λέω αυτό που εγώ θεωρώ σοβαρό, αυτό που με αφορά τη δεδομένη στιγμή. Όταν μίλησα γι' αυτό το θέμα είχα την πρόθεση απλώς να μιλήσω ειλικρινά και σε αυτό η αλήθεια είναι πως υπήρξε μια ανταπόκριση από κάποιους ανθρώπους που με ενθάρρυναν και με συνεχάρησαν αλλά δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου. Δεν θα μιλούσα για προσωπικά θέματα, ούτως ή άλλως αυτά είναι οι επιλογές μου, αυτά καθορίζουν αυτό που είμαι, αυτό που είμαι πραγματικά, οπότε όταν ρωτήθηκα ευθέως από την δημοσιογράφο θεώρησα σωστό να απαντήσω απλά και ειλικρινά. Αλλά πραγματικά δεν ξέρω γιατί πρέπει να είναι θέμα συζήτησης η εκάστοτε προσωπική επιλογή, αυτό μικραίνει την ελευθερία. Σημαντικό είναι ο κόσμος να σε βλέπει σαν άνθρωπο που είναι ηθοποιός. Πως εσύ αντιλαμβάνεσαι το θέατρο, το πως βλέπεις την προσωπικής σου ζωή νομίζω ότι είναι από τα πράγματα που δεν χρειάζεται να ασχοληθείς παραπάνω».

- Ξεκινήσατε, έχετε πει επίσης, αργά στο θέατρο λόγω της τροχοπέδης από το οικογενειακό σας περιβάλλον. Αυτό σας έχει κάνει να το απολαμβάνετε περισσότερο;

«Στο θέατρο ξεκίνησα το 92, έκανα κάποια πράγματα μέχρι να φτιάξω το δικό μου θέατρο, αλλά ποτέ δε σταμάτησα να παίζω, απλώς κάποια στιγμή εκ των συνθηκών αναγκάστηκα να απομακρυνθώ για ένα χρόνο. Δεν μπορώ να πω ότι λόγω των δυσκολιών το απολαμβάνω περισσότερο γιατί κάνοντας θέατρο αντιλαμβάνομαι ότι ο χρόνος όλο και μικραίνει, εξ' ορισμού έτσι λοιπόν το θέατρο είναι ένα παιχνίδι που ξορκίζει την τρομοκρατία του χρόνου. Και αυτό με ευχαριστεί.»

Το θέατρο είναι ένα παιχνίδι που ξορκίζει την τρομοκρατία του χρόνου

-Το θέατρο λειτουργεί για εσάς «καθαρτικά» σε σχέση με τις επώδυνες στιγμές και τις δυσκολίες της ζωής που έχετε αντιμετωπίσει;

«Το θέατρο λειτουργία εξ' ορισμού καθαρτικά, γι' αυτό λέμε ότι στην αρχαία τραγωδία υπάρχει η κάθαρση. Εμείς οι ηθοποιοί – εγώ προσωπικά - πάντα παίζουμε με ότι έχουμε, οι αναπηρίες μας είναι τα όπλα μας. Και φυσικά και χρειάζεσαι την τεχνική σου, τα εργαλεία σου, το ταλέντο σου. Αλλά εντέλει στην τέχνη υπάρχεις - στο θέατρο υπάρχεις - μόνο με τις αναπηρίες σου».

-Η προσωπική σας διαδρομή κι οι υπερβάσεις που έχετε κάνει είναι σχεδόν μυθιστορηματική. Εχετε μετανιώσει για κάτι; Αν είχατε μια δεύτερη ζωή τι θα κάνατε αλλιώς;

«Δεν μπορείς να ζήσεις την ζωή σου θεωρώντας την μυθιστόρημα. Δεν το σκέφτηκα ποτέ έτσι, αν και καταλαβαίνω ότι κάποια γεγονότα είναι ιδιαζόντως ακραία. Νομίζω ότι απλώς αντιμετωπίζω τον εαυτό μου στην εκάστοτε πραγματικότητα. Με κάποιον τρόπο διαπιστώνεις ότι μπορείς να βλέπεις τον εαυτό σου με το πέρασμα του χρόνου σαν κάποιον άλλον. Τότε παίρνεις μια απόσταση από σένα, από την ίδια σου την ύπαρξη. Παρατηρείς όμως τα ελλείμματα, αυτά είναι που σου μένουν, με αυτά είναι που ζεις και αυτά είναι που εμφανίζουμε επί σκηνής. Έχω μετανιώσει για πολλά και δεν έχω μετανιώσει για τίποτα όσο κι αν ακούγεται οξύμωρο. Δεν πιστεύω στην δεύτερη ζωή, ό,τι έκανα σε αυτήν, ό,τι ζω τώρα, ό,τι συνέβη, ό,τι με κατέστρεψε και ό,τι με δημιούργησε. Δεν θα 'θελα να ζήσω μια άλλη ζωή, να σκεφτώ έναν άλλο τρόπο. Ζωή μου είναι αυτό, μόνο αυτό, με μόνο στόχο να μπορέσω να συναντήσω στο τέλος έμενα»..

«Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ», Από Μηχανής Θέατρο από τις 8 Μαρτίου,

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Μετάφραση: Τζένη Μαστοράκη

Σκηνοθεσία: Γιώργος Κιμούλης

Σκηνικά - Κοστούμια: Νίκος Αναγνωστόπουλος

Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης

Φωτογραφίες: Μυρτώ Αποστολίδου

ΠΑΙΖΟΥΝ:

Άκις Βλουτής, Νίκη Παλληκαράκη, Σαράντος Γεωγλερής, Τζωρτζίνα Λιώση

Εικόνες από την παράσταση:

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr