Βίκυ Αδάμου στο Τhe TOC: H «Λήθη» στην Αγγλικανική Εκκλησία

Σκηνοθέτης και ηθοποιός παρουσιάζει στον χώρο της Αγγλικανικής εκκλησίας τη “Λήθη” του Δημήτρη Δημητριάδη, ένα κείμενο – καθημερινή προσευχή.

biku-adamou-sto-the-toc-h-lithi-stin-agglikaniki-ekklisia
|
SHARE THIS
0
SHARES

“… Έχετε προσέξει, ότι μέσα στο είναι υπάρχει το ναι;”

Η παράσταση “Λήθη. Τρεις νύχτες στην εκκλησία”, με οδηγό τους πέντε θεατρικούς μονολόγους“Ηττα-Μνήμη-Μετάνοια-Τέχνη-Λήθη”του Δημήτρη Δημητριάδη, ανεβαίνει για τρεις μοναδικές βραδιές στην Αγγλικανική Εκκλησία “Άγιος Παύλος”στις 2, 4 και 5 Οκτωβρίου, σε συν-σκηνοθεσία Βίκυς Αδάμου και Χρήστου Καπενή.

“Το σώμα είναι ο εκπρόσωπος του σώματος. Δεν υπάρχει άλλος Θεός.” Πόσες βιομηχανίες, άραγε, έχουν στηθεί πάνω στην άρνηση του ανθρώπου να αποδεχτεί το “τέλος”; Πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος, αν (υπο)δεχόμασταν τη θνητότητα;  Πέντε περφόρμερ μεταφέρουν τις πέντε φωνές του έργου, περνώντας απ’ τη σωματικότητα στο κείμενο, απ’ την αισθαντικότητα στο γέλιο κι απ’ τη μουσική του εκκλησιαστικού οργάνου στο τραγούδι. “Πέντε φορές αρχίζουν και πέντε φορές τελειώνουν, και κάθε φορά είναι η πρώτη, και κάθε φορά είναι η τελευταία. Αρχίζουν για να μιλήσουν και τελειώνουν για να μην ξαναμιλήσουν.”

 

Η Βίκυ Αδάμου και ο Χρήστος Καπενής, έχοντας “συναίσθηση της καλλιτεχνικής ασημαντότητάς” τους, παίζουν μετην αυστηρότητα της γραφής και κρατώντας λευκή σημαία, επι(κοινωνούν) τη 
“Λήθη” του Δημήτρη Δημητριάδη, ένα κείμενο – καθημερινή προσευχή γι’ αυτούς που το γνωρίζουν, τη συστήνουν σ’ εκείνους που την αναζητούν κι ας μην το ξέρουν, και προσεγγίζουν τις βαθύτερες α-λήθειες της με τη σοβαρότερη χαρά. Γιατί “η μεγαλύτερη χαρά είναι να μη φοβάσαι”. 

Η Βίκυ Αδάμου μιλά για τη Λήθη στο The TOC

Τυχαία κι όχι τυχαία επιλέξαμε τη Λήθη του Δημητριάδη. Απ’ την πρώτη μας συνεργασία στις "Στρατηγικές επιβίωσης" νιώσαμε ότι μας συνδέει κάτι πέρα απ’ το ότι είμαστε γέννημα θρέμμα Φιλαδελφιώτες, ότι ακούγαμε τους βρυχηθμούς των φυλακισμένων λιονταριών του τότε ζωολογικού κήπου και την ατραξιόν "Γυναίκα γορίλα" που γινόταν στο πανηγύρι της Πρωτομαγιάς.

Ψάχναμε μια αφορμή να ξαναδουλέψουμε μαζί. Πηγαίνοντας για μια Queer solo performance, αναζητήσαμε τη φράση “Δεν αγαπώ τον εαυτό μου. Τους άλλους έχω αγαπήσει” στον μονόλογο της Μνήμης. Διαβάζοντας το έργο στο λεωφορείο, σκάλωσα στον πρώτο μονόλογο της Ήττας. Ήταν σαν κάποιος να είχε τυπώσει τη φωνή μου στο χαρτί. Έτσι ξεκινήσαμε και καταλήξαμε να κρατήσουμε και τους πέντε μονολόγους του έργου. Αν δε σεβόμασταν την υπομονή του κοινού, θα κρατούσαμε και όλο το κείμενο να το πηγαίνουμε από εκκλησία σε εκκλησία, από πλατεία σε πλατεία, από δημόσια υπηρεσία σε δημόσια υπηρεσία. Να εξαγγείλουμε κι εμείς μαζί με τον Δημητριάδη τη Δόξα του Σώματος.

 

Προσωπικά φοβήθηκα πάρα πολύ να αναμετρηθώ μ’ ένα τόσο δύσκολο έργο. Είναι αποκαλυπτικό, όμως, το πώς το ίδιο το κείμενο είναι σαν μια προσευχή για τον φόβο. Αποφασίσαμε να το ανεβάσουμε ακόμα κι αν καταλήγαμε σε μια απλή ανάγνωσή του, μέσα στην εκκλησία. Παρακολουθώντας τη λειτουργία στην Αγγλικανική εκκλησία, φανταζόμουν να τρέχει αντί για τον λόγο του Θεού, ο λόγος του Δημητριάδη, να εκθιάζεται για μια φορά έστω, η ιερότητα του σώματος αντί για την ιερότητα του πνεύματος. Αυτό από μόνο του ήταν κάτι μεγάλο. 

“Το σώμα είναι ο εκπρόσωπος τους σώματος. Δεν υπάρχει άλλος Θεός.” 

Η παράστασή μας έχει λόγο αλλά και άλλη τόση σωματικότητα. Τραγούδι, μουσική και εικόνα. Μαζί με τους συνεργάτες μας συντονίζουμε και συντονιζόμαστε σε μια μαγική ρευστότητα. Ρευστότητα και ακρίβεια. Ο κόσμος αρχίζει και τελειώνει στη Λήθη. “Ο,τι ξεχνιέται είναι πιο δυνατό από τη μνήμη. Αυτό που λησμονήθηκε δεν έχει φόβο να λησμονηθεί.”

Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό απ’ το να γίνει αυτή η παράσταση. Έτσι ακριβώς όπως υπαγορεύει το θέατρο. Ο κόσμος θα αρχίζει και θα τελειώνει σε μια ώρα. Η χαρά της ζωής, η αξία της παρουσίας, η ευδαιμονία της δεκτικότητας, η απολυτότητα της απώλειας, η ιερή τρέλα. Ολα συναντιούνται και ενυπάρχουν στη Λήθη. Το κείμενο σε χαϊδεύει με τις λέξεις, τις ιδέες του. Η απλότητά του σε πηγαίνει πίσω στην παιδική ηλικία. Θέλουμε να είναι μια παράσταση που σε αφήνει ελαφρύ. Ένας ευαγγελισμός. Δεν νομίζω να έχει ξαναγελάσει άλλος τόσο πολύ σε πρόβες της Λήθης. Όλα αυτά, μαζί και το γέλιο -το ιερό γέλιο- θα είναι εκεί για να τα (Επι)κοινωνήσουμε. 

 

Πληροφορίες για την παράσταση:

Συν-σκηνοθεσία: Βίκυ Αδάμου – Χρήστος Καπενής

Σύμβουλος Δραματουργίας: Εύη Προύσαλη
Σχεδιασμός Φωτισμού - Σκηνικού χώρου & Videο projection:Βασίλης Αποστολάτος
Επιμέλεια κοστουμιών: Lazyboy*
Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Ορέστης Τάνης
Κίνηση: Πετρίνα Γιαννάκου

Επιμέλεια μαλλιών: Γιώργος Νικολαΐδης

Κατασκευή νυφικού: Νεφέλη Κλαπή - Αριστοτέλης Γεώργιος Ζώγας 

Βοηθός Παραγωγής:Μάιρα Πάγκαλου
Υπεύθυνη Επικοινωνίας: Ελεάννα Γεωργίου

Φωτογραφίες: Φώτης Πλέγας Γ.

Επί σκηνής:Αδάμου Βίκυ,  Καπενής Χρήστος,  Κλειώ Ροκανά, JoeTornabeneκαι ηΧριστίνα Αντωνιάδου στο εκκλησιαστικό όργανο

Μια παραγωγή τηςlifeafterdeaththeatrecompanyμε την υποστήριξη του Καλλιτεχνικού Δικτύου Κινητήρας

Μέρες και ώρα παραστάσεων: 2, 4 &  5 Οκτωβρίου

Ώρα: 21.15
Τιμές εισιτηρίων: 12€  [Προπώληση 10€στον Κινητήρα Ερεχθείου 22 Κουκάκι, Τηλ.: 2109248328]

Κρατήσεις θέσεων: 6976228271, 6978705491 (10:00-12:00 & 18:00-20:00) 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

“Μέσα μου όλος ο χώρος και μέσα μου όλος ο χρόνος. Μέσα στο σώμα μου χρυσά χρυσάνθεμα. Ο τέλειος σχεδιασμός του μέσα κήπου”.

Τα δενδρίλια του καταπράσινου και ολόφρεσκου σκηνικού “κήπου” της παράστασης “Λήθη” Τρεις νύχτες στην Εκκλησία” θα διατίθενται προς υιοθέτηση. Οι ανάδοχοι  των δέντρων θα ενημερωθούν για την ημερομηνία της δεντροφύτευσης, την οποία θα συντονίσει ο περιβαλλοντικός σύλλογος νέων “Ώρα για Δράση” σε συνεργασία με τη μεγάλη εθελοντική δράση της χώρας, “Let’sdoitGreece”. Ο στόχος είναι κοινός και αφορά σε μία συλλογική και οργανωμένη δράση για την προστασία και διάσωση του περιβάλλοντος που μας φιλοξενεί.

 

 

Ακολούθησε το theTOC.gr στο Facebook