Γιατί ο Ξαρχάκος και η Πρωτοψάλτη έπρεπε να συναντηθούν

Πόσες γενιές μέσα στις νότες του Ξαρχάκου, πόσες ανθρώπινες ιστορίες και πόσες γειτονιές σε όλη την Ελλάδα. Πόση σοφία και θρίαμβος στη φωνή της Πρωτοψάλτη.

giati-o-ksarxakos-kai-i-prwtopsalti-eprepe-na-sunantithoun
|
SHARE THIS
0
SHARES

Κι αν μέσα σου πιστεύεις ότι η μουσική είναι ευλογημένη και νιώθεις ότι είναι η ώρα να καθαρίσεις τις σκοτεινές γωνιές της ψυχής σου, δεν χρειάζεται να κάνεις διαδρομές με προορισμούς που απλά σε στέλνουν στον επόμενο.

Ο Σταύρος Ξαρχάκος συναντάει την Άλκηστη Πρωτοψάλτη.
Η Άλκηστη Πρωτοψάλτη συναντάει τον Σταύρο Ξαρχάκο. 

 

 

Οι δυο τους έπρεπε να συναντηθούν... Δύο άνθρωποι που αντιμετωπίζουν τη μουσική με θάρρος. Τα βράδια στο Gazarte, κάθε Σάββατο και Κυριακή,  δημιουργείται ένα κλίμα κατανυκτικό και όλοι εκείνοι που βρίσκονται κάτω από τη σκηνή δεν κρύβουν της δίψα τους για αυτή τη συνεργασία. Όχι, οι δύο τους δεν συναντιούνται για χάρη της εμπορικότητας, αλλά για χάρη της Τέχνης τους που την προχωράνε παραπέρα.

Ο μαέστρος, συνθέτης, performer Σταύρος Ξαρχάκος πότε χαϊδεύει πότε δίνει ένταση στις νότες του και πότε παρασύρει τους πάντες με τη δυναμικότητα που ξεπετιέται από το κορμί και τα δάχτυλά του που κινουν μίά εικονική μπαγκέτα. Ποτάμια μελωδιών... Δεν κατάλαβα ποτέ πόσες γενιές συνάντησα μέσα στις νότες του, πόσες ανθρώπινες ιστορίες και πόσες γειτονιές σε όλη την Ελλάδα.

Η Άλκηστη Πρωτοψάλτη, ανεξάντλητη, με τη “σοφή” φωνή της δίνει σάρκα και οστά στην έννοια “μεστή ερμηνεία”. Με τον προσωπικό της τρόπο βρίσκει στους στίχους ένα βαθύτερο νόημα και τους δίνει λαλιά. Ναι, η Άλκηστη θέλει να είναι το καλοκουρδισμένο όργανο του Σταύρου Ξαρχάκου και το κάνει με συναισθηματισμό και φόρτιση. Η Άλκηστη δεν εντυπωσιάζει, θριαμβεύει.

Ο ήχος και η παραγωγή, οι μουσικοί της ορχήστρας και αυτή η τελετή μύησης στο Gazarte δημιουργούν βραδιές-δισκοπότηρο των απανταχού ζωντανών εμφανίσεων.

“Aυτό δεν πρέπει να τελειώσει γρήγορα», είχα ήδη σκεφτεί το πρώτο τέταρτο. Έπειτα παρατηρούσα τη σπίθα στα μάτια του Ξαρχάκου και το πάθος για τη μουσική της Πρωτοψάλτη. Πόση σημασία στη λεπτομέρεια, ακόμα και στην πιο χαμηλή νότα. Πόσο συναίσθημα ξεχύνεται. Τι ταίριασμα κατάφεραν. Αυτοί οι δύο άνθρωποι δεν πρέπει να κοίταξαν ποτέ το ρολόι τους όταν δημιουργούσαν μαζί.

Όταν ήμουν παδί η δασκάλα μου στο Ωδείο μού είχε πει ότι οι νότες στάλθηκαν για να εκπαιδεύεται η ελπίδα. Και το ένιωσα σε αυτή τη συνάντηση. 

Ακολούθησε το theTOC.gr στο Facebook