Η Άλκηστις Πρωτοψάλτη παίζει με το χρόνο και μιλάει για όλα στο ΤheTOC

Η παράσταση λέγεται «Παιχνίδι με το χρόνο». «Είναι ένα παιχνίδι με τραγούδια που μου άφησαν ανεξίτηλα τα σημάδια τους μέσα από τις παραστάσεις που έκανα επί 40 χρόνια, τραγούδια που περίμεναν υπομονετικά να βγουν στο φως», λέει η Άλκηστις Πρωτοψάλτη όταν τη συναντήσαμε σε ένα διάλειμμα των προβών της.

Από αυτά τα τραγούδια δικά σας ή άλλων ποιά είναι αυτά που θα κρατούσατε για πάντα;

Η Έξοδος Κινδύνου, Οι Ξένες Αγκαλιές, Η Άνοιξη, Παραδέχτηκα, Ο Άγγελός μου, Δικαίωμα, το Θεός Αν Είναι.

Και ένα τραγούδι που σας γυρίζει πίσω στο χρόνο, ένα τραγούδι σημάδι;

Το «Μην κλαις και μη λυπάσαι που βραδιάζει». Είναι ένα από τα τραγούδια που με συγκινεί πάντα. Έχω να το πω πολλά χρόνια. Είναι ένα τραγούδι που με έχει σημαδέψει και κλείνει όπως και τα άλλα ένα κομμάτι της δικής μου ιστορίας.

Σας αρέσει να επιστρέφετε πίσω στο χρόνο;

Είναι υπέροχο.

Από ποιά άποψη;

Είναι υπέροχο γιατί κάποια τραγούδια τα βλέπεις από άλλη σκοπιά. Είναι άλλη η προσέγγιση, άλλη η βαρύτητα.

Το αγαπάτε το παρελθόν;

Πάρα πολύ. Φυλάω ως κόρη οφθαλμού τα πάντα. Ακόμα και τα πιο μικρά.

Αυτό δε σας βαραίνει;

Όχι. Πάρα πολλές φορές στη ζωή μου κάνω μια αναδρομή, μου αρέσει να κοιτάζω ακόμα και τα άλμπουμ, να ακούω τα τραγούδια μου. Ειδικά σε αυτή την περίοδο της ζωής μου κάνω ένα γερό φλας μπακ. Ξαναδιάβασα ακόμα και σκέψεις μου καταγραμμένες από τότε. Και έχουν περάσει 40 χρόνια.

Τα έχετε φυλάξει όλα αυτά;

Οφείλω να ομολογήσω ότι ένα από τα μεγαλύτερα σοκ που υπέστην τα τελευταία χρόνια ήταν όταν έδωσα δυο τεράστια κιβώτια όταν στην πρώην Universal για το αφιέρωμα των 30 μου χρόνων, από το 1974 έως το 2004. Υπήρχαν μέσα τα πάντα.Άφησαν τα κιβώτια κάπου και πετάχτηκαν. Πέθανα.

Δε σας φτάνει να τα έχετε μέσα στο κεφάλι σας;

Το φιλοσόφησα και είπα ότι είναι γραφτό.

Περίμενα να μη σας ενδιαφέρουν τα πράγματα, τα αντικείμενα.

Όχι όλα, αλλά κάποια με ενδιαφέρουν. Κυρίως για αυτά που έχω ιδρώσει κυριολεκτικά. Τα πιο σημαντικά. Γιατί όντως έχω πετάξει κατά τη διάρκεια της ζωής μου πράγματα.

Αν γυρίσετε πίσω το χρόνο τι θα αλλάζατε;

Σε γενικές γραμμές δε θα άλλαζα τίποτα. Θα έδινα λίγο παραπάνω χρόνο στον εαυτό μου.

Στον εαυτό σας τι θα αλλάζατε;

Ίσως να μην εμπιστευόμουν....

Λέτε «έπρεπε να ήμουν πιο τολμηρή» για παράδειγμα;

Όχι. Δεκάδες φορές έχω επιχειρήσει να πετάξω χωρίς να ξέρω καν αν θα ανοίξει το αλεξίπτωτο. Είχα όμως δύναμη, εσωτερική σιγουριά. Μια φλόγα που μου δίνει η τέχνη, η μουσική. Είναι κάτι βαθύ και εσωτερικό που δεν περιγράφεται. Σε γενικές γραμμές ό,τι σκέφτηκα έγινε. Ό,τι μου ήρθε στο μυαλό, όσο ακραίο και αν ήταν, πραγματοποιήθηκε.

Ο χρόνος τι σας έφερε ως δώρο;

Μου έφερε πολλά. Έχει ξεσκαρτάρει τους ανθρώπους γύρω μου. Ξέρω ποιοί είναι δίπλα μου.

Είναι οδυνηρό αυτό;

Είναι λίγο. Αλλά δεν έγινε και τίποτα. Μεγαλώνοντας αλλάζεις. Φεύγουν κάποιοι άνθρωποι, έρχονται άλλοι. Δεν αντέχω και με πληγώνει η πλήρης μετάλλαξη των άνθρώπων. Όμως, έχω φτάσει πια σε σημείο να αντιλαμβάνομαι τα άθλια ρούχα της φιλίας που φοράνε οι εχθροί.

Με το χρόνο τι άλλαξε επάνω σας;

Με το χρόνο αποκτάς απόσταση. Γίνεσαι πιο βραδυφλεγής και αυτό δεν είναι κακό γιατί η γλώσσα είναι σκληρή όταν αντιδράς με ταχύτητα. Σήμερα, και το χειρότερο να συμβεί, μπορώ να το αντιμετωπίσω με ψυχραιμία σε γενικές γραμμές. Μου αρέσει που μεγαλώνω, η εποχή που διανύω, το ότι είμαι 41 χρόνια σε μια δουλειά που αγαπώ. Από το χρόνο δεν ξεφεύγει κανείς. Μου αρέσει πολύ αυτή η εποχή που διανύω. Είναι από τις πιο ώριμες της ζωής μου και ήρθε πολύ φυσιολογικά.

Πιο νέα πώς σκεφτόσασταν το χρόνο;

Είχα πολλά όνειρα πολλά και προσπαθούσα να τα πραγματοποιήσω. Δεν ήμουν άνθρωπος που κυνηγούσα την ταχύτητα, το λεπτό. Μου αρέσει η άπλα του χρόνου. Μου αρέσει πάντα να σβήνω, να γράφω, να ξανακοιτάζω, να ερμηνεύω να έχω και μια δεύτερη και μια τρίτη ματιά στα πράγματα.

Είστε άνθρωπος με ενέργεια, με ταχύτητα. Τις αποφάσεις σας τις παίρνατε γρήγορα;

Υπήρχε ισορροπία. Με έπιανε η τρέλα, αλλά υπήρχε στη ζυγαριά και το αντίβαρο που έλεγε «περίμενε».

Υπερίσχυε το συναίσθημα ή η λογική;

Πρώτα θα έβαζα το ένστικτο. Προσπαθούσα για το καλύτερο. Να γίνει το ανέφικτο, εφικτό. Ούτως ή άλλως οι αποφάσεις ήταν σαν μαραθώνιος μέσα μου.

Είστε επιφυλακτική;

Από την επιφύλαξη δε βγήκε ποτέ χαμένος κανείς. Υπήρξαν φυσικά και φάσεις στη ζωή μου μεγάλου ενθουσιασμού και τότε η πόρτα ήταν ορθάνοιχτη. Αρκετές φορές απογοητεύτηκα.

Συνήθως πώς είστε;

Είμαι ανοιχτός άνθρωπος και έχω καλή διάθεση. Είμαι αυτό που λένε «έξω καρδιά» με όλα τα αβαντάζ και όλα τα ντεζαβαντάζ. Κατά τα άλλα, είμαι πολύ μετρημένη, δε μιλώ πολύ μου αρέσει να ακούω τους συνομιλητές μου, να καταναλώνομαι με αυτούς που αγαπώ και εκτιμώ.

Την απόσταση την αποκτά κανείς με το χρόνο;

Πιστεύω ότι ο χρόνος είναι ο μεγαλύτερος δάσκαλος και οι εμπειρίες της ζωής σου δίνουν τα καλύτερα μαθήματα. Μέσα από τη δουλειά μου, από αυτό που λέμε «καλλιτεχνικό χώρο» είναι σαν να έχω βγάλει δέκα πανεπιστήμια. Έχεις να κάνεις με χιλιάδες κόσμο, με ανθρώπους που το «εγώ» είναι διογκωμένο και τεράστιο, με ανθρώπους που στην πορεία τρελαίνονται. Αυτό που έμαθα είναι ότι μπορείς να συνεργάζεσαι με τον καλύτερο τρόπο χωρίς να υπάρχει ταύτιση, να γίνεσαι και φίλος.

Ποιό είναι το κλειδί της συνύπαρξης;

Η αποδοχή νομίζω. Από κει και ύστερα κάνεις την επιλογή σου. Με ποιούς θέλεις να είσαι, να κάνεις σκέψεις και όνειρα. Κάποιες φορές καταλαβαίνεις ότι ο χρόνος πήγε χαμένος, αλλά είναι και αυτό εμπειρία.

Υπάρχει κάτι σχετικά με το χρόνο που δε σας εκφράζει καθόλου;

Το ότι ο χρόνος είναι χρήμα. Αυτό δε με εκφράζει καθόλου. Ο χρόνος είναι ο χρόνος.

Το παρόν;

Είμαι άνθρωπος που ζει για το παρόν, παίρνοντας λίγη γεύση από το παρελθόν. Η υστεροφημία δε με ενδιαφέρει καθόλου. Την αγάπη θέλω να την εισπράξω τώρα που είμαι ζωντανή, τώρα που είμαι γερή και έχω τα μυαλά μου. Το τι θα γίνει μετά είναι το λιγότερο που με απασχολεί

Το μέλλον;

Το μέλλον το σκέφτομαι πάντα με μουσική και με αγαπημένους ανθρώπους γύρω μου. Και πολλά ταξίδια ακόμα.

Τι πιστεύετε ότι ζούμε αυτή τη στιγμή;

Πιστεύω ότι αιμορραγούμε καθημερινά, σε μια ακτή που είναι περιτριγυρισμένη από καρχαρίες. Αυτό εισπράττω σαν χώρα σαν κοινωνία σαν γυναίκα. Ξέρετε, μετά τις παραστάσεις, το πιο συγκλονιστικό πράγμα που συνήθως συμβαίνει είναι αυτό που σου λέει ο κόσμος στα καμαρίνια. Από εκεί εισπράττω αυτά που σας είπα προηγουμένως. Έχω ακούσει πράγματα που δεν έχουν πει ούτε στη μάνα τους. Και νιώθω ότι έχουμε οπισθοχωρήσει και ψυχολογικά και οικονομικά και κάθε φορά που επιχειρούμε να περάσουμε ένα δρόμο πέφτουμε σε έναν αόρατο τοίχο. Και νομίζω ότι είναι λάθος που δε μας λένε την αλήθεια, γιατί ο Έλληνας μπορεί να την αντιμετωπίσει. Η μεγαλύτερη τροχοπέδη είναι αυτό. Ο Έλληνας αντέχει τα πάντα αρκεί να ξέρει αυτό που γίνεται.

Την εμπειρία σας με την πολιτική, πως την κρίνετε;

Την θεώρησα ύψιστη τιμή. Εικοσιδύο ημέρες υπηρέτησα την πατρίδα μου, Έτσι το είδα, σαν χρέος. Και δε μπορούσα να αρνηθώ. Ήμουν στο υπουργείο ανελλιπώς και θέλω να σας πω ότι η στιγμή που ορκίστηκα ήταν από τις πιο δυνατές, τις πιο συγκλονιστικές της ζωής μου. Ήθελα να με δει η μάνα μου, η μάνα μου για λίγο για δυο μήνες δε το πρόλαβε.

Το βλέπετε λίγο ως μύθο...

Ακούστε, εμένα ποτέ δε με ενδιέφερε να τα απομυθοποιώ όλα. Πήγαινα κάθε μέρα, όλη μέρα στο Υπουργείο και έλειψα μόνο τρία βράδια, που είχα συναυλίες. Είμαι πολίτης, καλλιτέχνης και η πολιτική σε επίπεδο τέτοιας ανάμειξης δε με ενδιέφερε ποτέ. Είναι άλλη δουλειά από αυτή που κάνω. Εγώ έχω να ανέβω το δικό μου βουνό, το βουνό της μουσικής. Δυο βουνά δε μπορεί να ανέβει κανείς συγχρόνως. Και όποιος αποφασίσει να ασχοληθεί με την πολιτική πρέπει να είναι αφοσιωμένος από το πρωί μέχρι βράδυ μόνο σε αυτό. Έτσι, αυτές τις ημέρες τις θεώρησα μια θητεία. Είναι μια από τις καλές μου αναμνήσεις.

Η Άλκηστις Πρωτοψάλτη εμφανίζεται στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στις 11,12,13 και 15 Φεβρουαρίου και στις 19 Μαρτίου στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr