Κέρκυρα: Ο δρόμος του μεταξιού στα παλαιά Ανάκτορα. Εκθεση του Σύριου Jamal

Από τη Salamia της Συρίας στη Νέα Υόρκη, το Ντίσελντορφ και το Λϊβανο, ο κοσμοπολίτης Jamal παρουσιάζει τους Δρόμους του Μεταξιού σε έναν υπέροχο χώρο στην Κέρκυρα.

kerkura-o-dromos-tou-metaksiou-sta-palaia-anaktora-ekthesi-tou-suriou-jamal
|
SHARE THIS
0
SHARES

  Γεννήθηκε στη Salamia της Συρίας το 1961 κι από 17 χρονών άρχισε να εκθέτει τις δημιουργίες του. Έχει λάβει πολλές διακρίσεις και βραβεία στον αραβικό κόσμο, ενώ έργα του έχουν φιλοξενηθεί μεταξύ άλλων στη Ν. Υόρκη, το Ντίσελντορφ, την Αθήνα καθώς και στο Λίβανο, την Ιορδανία και το Ντουμπάι. «Γεννήθηκα ζωγράφος και θα πεθάνω ζωγράφος», λέει ο Jamal που τον περασμένο Ιανουάριο - Φεβρουάριο παρουσίασε στο Μουσείο Μπενάκη ένα εικαστικό αφήγημα για τους σταθμούς ενός ταξιδιού που ξεκινούσε από τα βάθη της Άπω Ανατολής και έφτανε ως τις ακτές της Μεσογείου – και πάλι πίσω - συνδέοντας την οικονομία με την πολιτισμική αλλαγή. Τίτλος του: «Jamal, ο δρόμος του Μεταξιού». 

 

Jamal, ο δρόμος του μεταξιού (18 Ιουνίου – 15 Σεπτεμβρίου 2016, Μουσείο Ασιατικής Τέχνης, Κέρκυρα)

 Από τις 18 Ιουνίου η έκθεση συνεχίζει - εμπλουτισμένη με νέα έργα - το ταξίδι της σε ένα πολύ ξεχωριστό μουσείο, το Μουσείο Ασιατικής Τέχνης, στα Ανάκτορα των Αρχαγγέλου Μιχαήλ και Αγίου Γεωργίου, στην Κέρκυρα. Συγκεκριμένα, η  έκθεση έχει εμπλουτιστεί με νέα έργα και στο Μουσείο Ασιατικής Τέχνης θα παρουσιαστεί ως εικαστικό σύνολο 18 πινάκων και 6 σχεδίων όπως αναφέρει η επιμελήτριά της, Ελεονώρα Ορφανίδου. 

Σημειώνει ο ιστορικός και κριτικός τέχνης, Μάνος Στεφανίδης: 

"...Ήξερα ήδη πως το ταξίδι, όπως το είχε ονειρευτεί ο Jamal συνειδητά συνεχίζεται με νέους πίνακες και καινούργιες στάσεις σε άλλα μουσεία, είτε της Ελλάδας είτε του εξωτερικού. Το γεγονός αυτό σημαίνει ότι δεν έχουμε μια κλειστή ενότητα έργων γύρω από μια κεντρική ιδέα αλλά μάλλον opera apperta κατά τη φράση του Umberto Eco, μιαν ανοιχτή οπτική ακολουθία, μια ζωφόρο δηλαδή που μεγαλώνει σα ζωντανός οργανισμός, το χιλιοστό πρώτο παραμύθι της Σεχραζάντ που σπρώχνει λίγο πιο πέρα το χρόνο, που κερδίζει μια ακόμη νύχτα. Κι έτσι διατυπώνεται, σχεδόν αυθόρμητα, σχεδόν αβίαστα, ο πιο ουσιαστικός ορισμός της τέχνης: Να επεκτείνουμε λίγο περισσότερο το χρόνο, κερδίζοντας λίγη ακόμη ζωή. Λίγο ακόμη... Τίποτε άλλο".

 

 

 

 

 

 

 


 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ακολούθησε το theTOC.gr στο Facebook