Τα τελευταία χρόνια, η παιδική λογοτεχνία στρέφεται ολοένα και περισσότερο σε ιστορίες που επιχειρούν να μιλήσουν για τη διαφορετικότητα, την αποδοχή και τη συμπερίληψη. Σε αυτό το πλαίσιο κινείται και το διήγημα "Εάν η αγάπη είχε πρόσωπο…", της ειδικής παιδαγωγού Βίκυς Μηνά, το οποίο αφηγείται την ιστορία ενός ομόφυλου ζευγαριού με αναπηρία και επιχειρεί, μέσα από τη δύναμη της αφήγησης, να αναδείξει τη σημασία της ενσυναίσθησης και της ανθρώπινης αποδοχής.
Όπως εξηγεί η ίδια, μιλώντας στο TheTOC, η ιδέα για το βιβλίο γεννήθηκε από την ανάγκη να δοθεί χώρος και ορατότητα σε ανθρώπους που συχνά βρίσκονται στο περιθώριο της κοινωνίας. "Η ιδέα για το "Εάν η αγάπη είχε πρόσωπο…" γεννήθηκε από την ανάγκη μου να δώσω φωνή σε ανθρώπους που ζουν στο περιθώριο, όχι μόνο λόγω της αναπηρίας τους, αλλά και λόγω της ταυτότητάς τους. Ως ειδική παιδαγωγός και άνθρωπος που πιστεύει βαθιά στη συμπερίληψη, ήθελα να δείξω πως η αγάπη δεν περιορίζεται από κοινωνικές ταμπέλες. Επέλεξα ένα ομόφυλο ζευγάρι με αναπηρία, γιατί ήθελα να αναδείξω τη δύναμη της ψυχής απέναντι στον ρατσισμό και να αποδείξω ότι η αγάπη μπορεί να μεταμορφώσει ακόμη και τις πιο σκληρές κοινωνίες".
"Η διαφορετικότητα δεν είναι αδυναμία"
Στόχος της ιστορίας, όπως σημειώνει, η κ. Μηνά, είναι να μεταφέρει ένα μήνυμα αποδοχής τόσο στα παιδιά όσο και στους ενήλικες που θα διαβάσουν το βιβλίο μαζί τους. "Το βασικό μήνυμα που θα ήθελα να κρατήσουν παιδιά και γονείς είναι ότι η αγάπη, η αποδοχή και η ενσυναίσθηση, έχουν τη δύναμη να αλλάξουν ανθρώπους και κοινωνίες. Ότι η διαφορετικότητα δεν είναι αδυναμία, αλλά πλούτος. Και πως όταν κοιτάζουμε τον άλλον με καρδιά και όχι με προκατάληψη, τότε χτίζουμε έναν κόσμο πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο και πιο φωτεινό για όλους".
"Καμία κοινωνία δεν είναι καταδικασμένη στον ρατσισμό"
Στην ιστορία, η στάση της κοινότητας απέναντι στους δύο πρωταγωνιστές αλλάζει σταδιακά, στοιχείο που, όπως εξηγεί η συγγραφέας, επιχειρεί να αναδείξει πώς η γνώση και η επαφή μπορούν να μεταβάλουν τις προκαταλήψεις. "Μέσα από τη μεταστροφή της κοινότητας ήθελα να δείξω ότι ο φόβος και η προκατάληψη γεννιούνται συχνά από την άγνοια. Όταν, όμως, οι άνθρωποι έρθουν σε πραγματική επαφή με τον "άλλον", όταν τον γνωρίσουν πέρα από τα στερεότυπα, μπορούν να αλλάξουν. Ήθελα να αναδείξω πως καμία κοινωνία δεν είναι καταδικασμένη στον ρατσισμό. Η αλλαγή ξεκινά από την καρδιά του καθενός και μπορεί, σταδιακά, να μεταμορφώσει ολόκληρη την κοινότητα".
Παράλληλα, σημαντικό ρόλο στην αφήγηση παίζει και η μορφή του ιερέα του χωριού, η οποία λειτουργεί, σύμφωνα με τη δημιουργό, ως σύμβολο συνείδησης και συμφιλίωσης μέσα στην κοινότητα. "Η μορφή του ιερέα συμβολίζει τη φωνή της συνείδησης μέσα στην κοινότητα. Εκπροσωπεί την πνευματικότητα που βασίζεται στην αγάπη και όχι στον φόβο ή στην καταδίκη. Μέσα από την παρουσία του ήθελα να δείξω ότι η πίστη, όταν είναι αυθεντική, δεν αποκλείει ούτε στιγματίζει, αλλά αγκαλιάζει. Και ότι ακόμη και θεσμοί που συχνά θεωρούνται αυστηροί, μπορούν να γίνουν φορείς συμφιλίωσης, κατανόησης και αλλαγής".
Για την ίδια, όπως εξηγεί μιλώντας στο TheTOC, η παιδική λογοτεχνία μπορεί να λειτουργήσει ως ένα ισχυρό εργαλείο διαλόγου μέσα στην οικογένεια και την κοινωνία. "Η παιδική λογοτεχνία είναι ένα ισχυρό εργαλείο, γιατί μιλάει στην καρδιά των παιδιών χωρίς να τα φοβίζει, αλλά και στους γονείς, μέσα από το διάβασμα μαζί με τα παιδιά. Μέσα από ιστορίες που παρουσιάζουν τη διαφορετικότητα και τη συμπερίληψη, τα παιδιά μαθαίνουν να βλέπουν τον άλλον με ενσυναίσθηση, ενώ οι γονείς καλούνται να σκεφτούν, να συζητήσουν και να αμφισβητήσουν τα στερεότυπα που μπορεί να υπάρχουν μέσα στην κοινωνία ή στο σπίτι".
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr
