Μια παράσταση που καταργεί τα όρια στις φυλακές Κορυδαλλού

Κάθε φορά που παίρνω τη στροφή για τον Άγιο Παύλο, το νοσοκομείο των φυλακών σκέφτομαι το παράλογο τοπίο. Η φυλακή, κολλητά το σχολείο, κολλητά το νοσοκομείο της φυλακής. Το πάρκινγκ πίσω από το σχολείο, η αναμονή στο βρώμικο υπόστεγο. Μπουγάδες στα κάγκελα, μια σημαία του Ολυμπιακού που έχει ξεβάψει, μια ελληνική σημαία και μια σειρά από φόρμες γυμναστικής, ένα παπούτσι πεταμένο στα συρματοπλέγματα.

Εδώ φτάνουμε κάθε χρόνο τέτοια εποχή, κάθε χρόνο αυτό το «γύρω» με ρουφάει με δύναμη, με τραβάει από τα πόδια. Είναι μεσημέρι και έχει ζέστη, όλα είναι πιο καταθλιπτικά από το «κανονικό», ξεφλουδισμένες μπογιές και κάγκελα, η συνηθισμένη διαδικασία, όχι κινητά, όχι μηχανές, όχι σακίδια, ένας έλεγχος και ένας δεύτερος ένα παράταιρο μποστάνι δίπλα σε κάτι χαλασμένα ψυγεία και παραδίπλα τρεις που τρέχουν άλλοι δυο - τρεις που προαυλίζονται. Ένας κουνάει το κεφάλι κοιτάζοντάς μας, φέρνει τη φωνή του ο αέρας, «καλά κρασιά».

Αν μου ζητούσαν να περιγράψω το θέατρο στις φυλακές με μια φράση, θα έλεγα πως μοιάζει με ένα κομμάτι σκουριά κάτω από τη γλώσσα. Τσούζει και θέλεις να το αποφύγεις αλλά η γλώσσα σου το ακουμπάει διαρκώς μέχρι που πονάς. Φέτος το «Τεχνοδρομώ» και η θεατρική ομάδα που έχει δημιουργήσει μέσα στο νοσοκομείο «’Αγιος Παύλος» των φυλακών ετοίμασε μια παράσταση, την καλύτερή τους μέχρι σήμερα, μια διασκευή του μονόπρακτου του Στίβεν Μπιν, «Το κουτί της Λήθης».

Το «Τεχνοδρομώ» έφτασε εδώ το 2012. Ο Τζιμάρας Τζανάτος, ο Γιάννης Νικολόπουλος, η Δέσποινα Χατζηπαυλίδου, ο Λευτέρης Παπακώστας δημιούργησαν μια θεατρική ομάδα στην πτέρυγα των οροθετικών και με τις δράσεις που δημιουργούνται επιχειρούν να εισαγάγουν κάθε φορά στη θεατρική πράξη άτομα από ευάλωτες κοινωνικά ομάδες, κάνοντας τους ίδιους δρώντα πρόσωπα. Φέτος κάνουν το τρίτο τους θεατρικό βήμα.

Μπαίνουμε στην αίθουσα, αν δεν ξέρεις ότι είναι στη φυλακή, τη λες και συμπαθητική. Αλλά το ξέρεις. Είναι γεμάτη. Σαν γενική με συγγενείς και φίλους. Περίπου αυτό. Οι φίλοι, οι κοινωνικοί λειτουργοί, κρατούμενοι, οι λιγοστοί δημοσιογράφοι. Ο θίασος αποτελείται από το Γιώργο, τον Γιώργο Β., τον Γιάννη, τον Δημήτρη και τον Μάριο. Οι θίασοι εδώ, είναι ρευστοί, κάποιοι εγκαταλείπουν, κάποιοι πάνε σε άλλες φυλακές, κάποιοι αποφυλακίζονται. Τα νέα είναι ευχάριστα για τους «ηθοποιούς» μας φέτος και μας τα λένε πριν ξεκινήσει η παράσταση. Σε ένα μήνα το πολύ αποφυλακίζονται όλοι. Ένας από αυτούς έχει ήδη αποφυλακιστεί, γύρισε με ειδική άδεια για να παίξει στην παράσταση. «Το θεατρικό με βοήθησε ψυχολογικά και πέρασα το χρόνο μου ευάρεστα και ασχολήθηκα ταυτόχρονα και με τον εαυτό μου, Όλα αυτά μου έδωσαν ευχαρίστηση», λέει ο Γιώργος Β.

Κάποιος σβήνει το φως και η παράσταση ξεκινά. Ένα τύπος «ο άνετος» κάθεται σε ένα παγκάκι. Δίπλα του υπάρχει ένα κουτί. Του το έχει αφήσει να το προσέχει μια γυναίκα, που πήγαινε κάπου βιαστικά και ήταν , όπως λένε, αναστατωμένη. Φτάνει «ο νευρωτικός» που ζητά να καθίσει. Ο άνετος του λέει να μην ακουμπήσει το κουτί. Ο νευρωτικός τον ρωτά αν είναι δικό του. Ένα γαϊτανάκι παρεξηγήσεων παράλογων ερωτήσεων και απαντήσεων ξεκινά γύρω από το κουτί και το περιεχόμενό του. Είναι επικίνδυνο αυτό το κουτί και πόσο; Τολμά κανείς να το ανοίξει και τι μπορεί να περιέχει; Στο χορό των απίθανων υποθέσεων μπαίνουν «ο σκοτεινός» με τις καταστροφολογικές προβλέψεις του και «ο σαΐνης» με τις παράλογες υποθέσεις που κάνει για να επιλύσει το μυστήριο. Το μονόπρακτο του Στίβεν Μπιν είναι τόσο καλό που όλοι έχουμε ξεχαστεί μέσα στους εκκεντρικούς και παρανοϊκούς χαρακτήρες που έχει πλάσει, μέσα στα γεμάτα χιούμορ και σουρεαλισμό λόγια που ακούμε. Το κουτί, παρατημένο στο παγκάκι ενός πάρκου είναι το κέντρο της ίντριγκας και της άγριας φαντασίας των χαρακτήρων του έργου αλλά και μιας ολόκληρης κοινωνίας που λατρεύει τα σενάρια καταστροφής.

«Το κλειστό κουτί που δεν πρέπει να ανοιχτεί γίνεται η αφορμή να βγει στην επιφάνεια η νοσηρότητα μιας κοινωνίας που επιλέγει τις κλειστές πύλες και τις προκαταλήψεις μακριά από την κοινή λογική που λέει ότι το παρόν και το μέλλον είναι κοινό για όλους μας. Για εμάς εδώ στη Γ’ Πτέρυγα των φυλακών Κορυδαλλού την πτέρυγα των οροθετικών, αυτό το κουτί, έγινε αφορμή να ξεδιπλωθεί η ελπίδα για έναν ανοιχτό ορίζοντα ζωής», λέει η σκηνοθέτης Δέσποινα Χατζηπαυλίδου.

Η ώρα περνά γρήγορα, πολύ γρήγορα. Τα χειροκροτήματα είναι θερμά, αγκαλιές και φιλιά και καλά λόγια, χαραμάδες αισιοδοξίας, χαμόγελα, πολλά μπράβο. Πάντα μας έχουν γλυκά και κεράσματα και αναψυκτικά, κανένας δε βιάζεται να φύγει, αλλά όλοι ξέρουμε ότι εμείς θα βγούμε και κάποιοι μένουν πάντα πίσω. Παίζουμε κι εμείς θέατρο, ότι ξεχνιόμαστε και δραπετεύσουμε από τη βαθιά λύπη που παίρνουμε μαζί μας κάθε φορά που χαιρετάμε τους άλλους που μας κοιτάζουν πίσω από τα κάγκελα στο διάδρομο του νοσοκομείου. Η ώρα που οι δυο κόσμοι ενώθηκαν, εισχώρησε για λίγο ο ένας στον άλλο, έχει τελειώσει.

Οι πρωταγωνιστές μας θα επιστρέψουν στο κελί. Εμείς θα φύγουμε λίγο πιο βαρείς, αφού ακούσουμε για άλλη μια φορά για τις ανάγκες, την απραξία, το στρίμωγμα, προγράμματα που δεν υλοποιούνται, χρήματα που δε φτάνουν. Μόλις βγαίνεις από τις βαριές σιδερένιες πόρτες, κάτι σε σπρώχνει και θέλεις να ξεχάσεις γρήγορα, αλλά ξέρεις ότι δεν πρέπει να ξεχάσεις. Μέχρι το επόμενο θεατρικό εύχεσαι να έχει αλλάξει κάτι. Μπορεί και όχι. «Του χρόνου θα είμαι πάλι εδώ», υπόσχεσαι σιωπηρά στον εαυτό σου. Αυτό δε θα αλλάξει.

Πληροφορίες:

Το Κοινωφελές Ίδρυμα Ιωάννης Σ. Λάτσης στηρίζει τις δράσεις του «Τεχνοδρομώ».

Πληροφορίες για το Τεχνοδρομώ μπορείτε να βρείτε εδώ.

Οι φωτογραφίες είναι του Γιάννη Πρίφτη

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr