Μικρούτσικος: Θέλω κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και δυνατό ΚΚΕ

«Ανήκω μόνο στη μουσική, ποτέ πια στην πολιτική» - «Η Κουμουνδούρου μπορεί να έχει συμπεριλάβει σε δημοσκόπηση και τον... πατριάρχη Αλεξανδρείας - Δεν μου έχει γίνει πρόταση από τον ΣΥΡΙΖΑ"

|
SHARE THIS
0
SHARES

«... Η Κουμουνδούρου μπορεί να έχει συμπεριλάβει στη δημοσκόπηση και τον πατριάρχη ... Αλεξανδρείας... Έχω δηλώσει ξανά και ξανά ότι, δεν μου έχει γίνει ουδεμία πρόταση από τον ΣΥΡΙΖΑ και παρότι θέλω την επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ, εν τούτοις δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση να εγκαταλείψω τη μουσική. Ο Αλέξης Τσίπρας ήταν το περασμένο Σάββατο, στον Σταυρό του Νότου, αλλά μην βάλουν με το νου τους κάτι. Και στο Ηρώδειο είχε έρθει. Προφανώς, του αρέσει η μουσική μου -πολύ πριν γίνει πρόεδρος του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ....»

Η μουσική, η πολιτική -εντός και εκτός, αλλά με έναν τρόπο, πάντα εντός- ο θυμός, η τέχνη που δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο αλλά μπορεί να τον κάνει καλύτερο, η αγαπημένη του Μαρία, τα τέσσερα παιδιά, τα δύο εγγόνια. Θάνος Μικρούτσικος, εξ αφορμής. Κατ' αρχήν, των μουσικών παραστάσεων στο «Σταυρό του Νότου», με τον Γιάννη Κότσιρα και τη Ρίτα Αντωνοπούλου. Με ένα πρόγραμμα που έχει δοκιμαστεί σε Θεσσαλονίκη και Κύπρο και τώρα, παρουσιάζεται στην Αθήνα.

Σε σχέση με την πιθανότητα ανάμειξης στην πολιτική (εκ νέου, έχει διατελέσει αναπληρωτής υπουργός Πολιτισμού το 1993 και, μετά τον θάνατο της Μελίνας Μερκούρη, επικεφαλής του ΥΠ.ΠΟ. μέχρι το 1996 ) είναι κάθετος:  «Ανήκω μόνο στη μουσική» ξεκαθαρίζει. Ο Θάνος Μικρούτσικος στο TheTOC.gr

Προκλητικό να λες «είμαι καλά»

Μεταξύ φίλων, παραδέχεται ότι είναι καλά, πολύ καλά. «... Και προσωπικά και μουσικά και επαγγελματικά. Ομως, έτσι όπως είναι η κατάσταση, όταν η συντριπτική πλειοψηφία είναι, είτε εντός της καταστροφής, είτε στα πρόθυρα της, το «πολύ καλά» ακούγεται προκλητικό. Αυτό που βλέπω εδώ και τέσσερα χρόνια, είναι δραματικό. Το ότι στην Αττική, αύριο το πρωί, 200.000 παιδιά δεν θα πιουν γάλα, με σκοτώνει. Το ότι βγάζοντας τον σκύλο μου βόλτα, την περασμένη εβδομάδα, είδα ένα ζευγάρι αρχιτεκτόνων, που μέχρι πριν από δύο χρόνια ζούσε μία απλή, αλλά άνετη ζωή, με σκοτώνει - κι αυτό δεν το πουλάω, γνωριζόμαστε καλά σ’ αυτήν την πόλη. Οταν ο θεσμός που λέγεται Παγκόσμια Τράπεζα, από τους στυλοβάτες του καπιταλισμού, δημοσιεύει σε έκθεση της το 2011 ότι, 3 δισ. άνθρωποι στον πλανήτη, ζουν με 1,5 δολάριο την ημέρα, ερωτώ, μπαίνει στη ζυγαριά με τους 15 Αμπράμοβιτς που κατέχουν το πλεόνασμα του παγκόσμιου πλούτου;»

Το «ξεκαθάρισμα»

«Με ρώτησε μία δημοσιογράφος, μήπως με όλα αυτά που συμβαίνουν, γίνει κι ένα ξεκαθάρισμα. Αναρωτιέμαι, ακόμα και να γίνει, αξίζει τόσος πόνος; Νομίζω, το Πάντειο Πανεπιστήμιο, είχε κάνει μία έρευνα το 2004 (ή 2005 ή 2006, δεν θυμάμαι), σύμφωνα με την οποία, τα ραδιόφωνα είχαν μεταδώσει ένα τραγούδι της Παπαρίζου και του Ρουβά 2.500 φορές και ένα τραγούδι των Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα, μία ή δύο φορές. Εάν εκείνη την περίοδο ερχόταν ένας Γάλλος, για παράδειγμα, που δεν είχε ιδέα από ελληνική μουσική, θα έλεγε ότι η ελληνική μουσική είναι ο Ρουβάς και η Παπαρίζου. Οχι ο Κατσιμίχας, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ο Θηβαίος ή άλλος. Εκείνο, το ίδιο καλοκαίρι και παρά τον φοβερό, ανηλεή βομβαρδισμό, ο Χάρης και ο Πάνος Κατσιμίχας ήταν σε περιοδεία και γέμιζαν τα ανοιχτά θέατρα -δύο, τρεις, πέντε χιλιάδες κόσμου- ενώ η «από κει» πλευρά, ακύρωνε συναυλίες.

Η πλαστή ευμάρεια, είχε δημιουργήσει και μία πλαστή αντίληψη της πραγματικότητας

Η πλαστή ευμάρεια, είχε δημιουργήσει και μία πλαστή αντίληψη της πραγματικότητας. Με την κρίση, ένα κομμάτι του κόσμου, στράφηκε σε αυτό που θεωρούσε ρίζες του (όχι υπό την έννοια του δημοτικού τραγουδιού). Αυτό που ξεκίνησε ο Τσιτσάνης, ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης, ο Ξαρχάκος, η γενιά των τραγουδοποιών μετά, και τώρα, οι πιτσιρικάδες - 65 χρόνια ελληνικής μουσικής που «πατάνε» στη νεοελληνική κουλτούρα. Υπήρχαν πάντα, όσο κι αν τα είχαν στη σκοτεινή πλευρά της Σελήνης…»

Καστελόριζο, 2010: Λέω, ρε Γιώργο, ποια είναι η Ελλάδα;

«… Και επανέρχομαι. Αξιζε τον κόπο να περάσει ο ελληνικός λαός αυτό που σήμερα, χαρακτηρίζεται ως ανθρωπιστική κρίση; Κι αυτό που με ξεσήκωσε ήταν όταν άκουσα, το 2010, τον Παπανδρέου να ανακοινώνει από το Καστελόριζο ότι μας έβαλε στο Μνημόνιο λέγοντας «... Σώζω την Ελλάδα» -και είναι γνωστή η σχέση μου με τον Γιώργο Παπανδρέου, την περίοδο 1993-96. Τα 'χασα. Λέω, ρε Γιώργο, ποιά είναι η Ελλάδα; Ποιός είναι ο εθνικός ποιητής; Τί είν' η πατρίδα μας; Μην είν' οι κάμποι, μην είν' τα άπαρτα ψηλά βουνά, μην είν' ο ήλιος της που χρυσολάμπει, μην είν' τα άστρα της τα φωτεινά; Ε, όχι, κύριε, δεν είναι η πατρίδα αυτή, ούτε ο Ιωάννης Πολέμης, ο εθνικός ποιητής. Ούτε καν η Ακρόπολη είναι.

Τα 'χασα. Λέω, ρε Γιώργο, ποιά είναι η Ελλάδα; Ποιός είναι ο εθνικός ποιητής;

Συμβολίζει την πατρίδα, ναι. Αλλά, η πατρίδα μας είναι οι άνθρωποι της, τα 11 εκατ. Ελληνες. Κι αυτούς, στο όνομα της πατρίδας, τούς καταστρέφεις. Γιατί εθνική καταστροφή είναι 1,5 εκατ. άνεργοι, που σημαίνει 2,5 εκατ., εάν υπολογίσουμε τις οικογένειες τους, συν 2 εκατ. άνθρωποι πολύ φτωχοί, οι οποίοι αδυνατούν να καλύψουν τις ανάγκες τους. Και την υπόλοιπη μεσαία τάξη, που μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, έγινε η κινητήρια δύναμη της οικονομίας, την κατακερμάτισαν.

Γιατί, πού κινήθηκε η ελληνική οικονομία; Με τον Κόκκαλη, τον Βαρδινογιάννη, τον Κοπελούζο και τον Λιακουνάκο, κινήθηκε; Η ελληνική οικονομία κινήθηκε από τη μεσαία τάξη, που έκανε δουλειές με 10, 20, 50, εργαζόμενους και τώρα, κλείνει, απολύει, χρωστάει μισθούς, απολύει, κλείνει. Τι να το κάνω το πρωτογενές πλεόνασμα πάνω στα πτώματα; Την εποχή που μάς έβαλε ο Παπανδρέου στο Μνημόνιο, είδα έναν ανεκδιήγητο πολιτικό ή πρώην πολιτικό, στον ΣΚΑΪ, θυμάμαι, να λέει, εγώ έχω τη λύση:Να απολύσουμε 400.000 από το Δημόσιο. Σιγά, ρε μεγάλε! Τι είναι οι άνθρωποι; Να το κάνεις για να εξακολουθεί η τάξη στην οποία ανήκεις να συσσωρεύει;…»

Θυμωμένοι είναι κι αυτοί που ψηφίζουν Ν.Δ.

Ο Θάνος Μικρούτσικος είναι θυμωμένος. Υποστηρίζει δε, ότι ο «μεγάλος θυμός» δεν αφορά σε μία μερίδα πολιτών, αλλά στη μεγάλη πλειοψηφία. «Θυμωμένοι είναι ακόμη κι αυτοί που ψηφίζουν Ν.Δ..

Θυμωμένοι, αυτή τη στιγμή, είναι πάνω από το 80% των Ελλήνων, μπορεί και 90%, άρα κι αυτοί που ψηφίζουν τα μνημονιακά κόμματα. Γιατί δεν αντιδρούν;

Θυμωμένοι, αυτή τη στιγμή, είναι πάνω από το 80% των Ελλήνων, μπορεί και 90%, άρα κι αυτοί που ψηφίζουν τα μνημονιακά κόμματα. Γιατί δεν αντιδρούν; Επειδή το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα και οι μεγάλοι παράγοντες που το στηρίζουν, δημιουργούν μέσω των ΜΜΕ μία φοβία απίστευτη στην πλειοψηφία των πολιτών. Κι επειδή, το επίπεδο συνειδητότητας του Νεοέλληνα, δεν είναι υψηλό, είναι κατά σκάλες, σε κλίμακα, η φοβία προηγείται του όποιου θυμού ή του αποκλεισμού που αισθάνεται…»

Το life style είναι πολύ πολιτικό

«…Αυτό που λέω, εδώ και χρόνια, για το life style, νομίζεις ότι το χτυπάω επειδή δεν είναι του γούστου μου, η τάδε κοπέλα, ή η δείνα τραγουδίστρια; Με συγχωρείς, μερικές από αυτές είναι και πολύ όμορφες! Το χτυπάω, επειδή αυτό που επιχειρήθηκε με το life style, είναι πολύ πολιτικό. Συνέβαλε στον κατακερματισμό του «εμείς». Θυμίζω μία διαφήμιση επί Σημίτη: Ενα παλικάρι πολύ όμορφο, ή όχι πολύ όμορφο, σε ένα κάμπριο αυτοκίνητο στη Μύκονο - διαφήμιση πορτοκαλάδας. Μία «εικόνα» που έβλεπαν εικοσάρηδες στο Μπραχάμι και στο Αιγάλεω. Το μήνυμα «έλεγε», η ευκαιρία είναι στο χέρι σου μπορείς. Μπορείς να τρέξεις και να τρέξεις γρήγορα. Εγώ απαντώ: Σου ’πανε ότι μπορείς να τρέξεις γρήγορα; Οντως, μπορείς. Αλλά, μαζί με άλλους, μπορείς να πας μακριά…»

 

Φωτογραφία: Eurokinissi / Γιάννης Σπυριούνης / ilialive.gr

Η τέχνη είναι το χνάρι του ανθρώπου

Από τη δεκαετία του ’70 ζει με τη μουσική. Τα μουσικά έργα του, από «Τα Πολιτικά τραγούδια» έως τη «Μουσική πράξη στον Μπρέχτ» και από τον «Σταυρό του Νότου» και το «Εμπάργκο» έως του «Αιώνα τη Παράγκα» και τον «Αμλετ της Σελήνης» είχαν πολλαπλούς στόχους και αποδέκτες.

Κι όμως, ο Θάνος Μικρούτσικος λέει, η τέχνη δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Παραδέχεται βεβαίως ότι, μπορεί να τον κάνει καλύτερο. «Κατ’ αρχάς, η τέχνη είναι το χνάρι του ανθρώπου πάνω στη γη. Η περιπέτεια του ανθρώπου είναι μία ιστορία 1.800.000 χρόνων. Η τέχνη βοηθάει να την καταλάβουμε, ήδη από τις βραχογραφίες. Η τέχνη το κατέγραψε αυτό. Ετσι μάθαμε τι έκαναν, τι έτρωγαν, τι φοβούνταν οι άνθρωποι τότε. Με ρωτάνε, τι μουσική θα ακούνε οι Ελληνες το 4.000 μ.Χ. Λέω, «Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον» ή το «Κρατάς κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα», των Μούτση - Τριπολίτη ή τη δική μου «Ρόζα», επειδή υπάρχουν μελωδίες με στίχους που θα λειτουργήσουν ως αρχαιολογικά ευρήματα.

Είναι τα περίφημα «τραγούδια συγκυρίας». Δεν είναι πολλά. Σε μία 30ετία, μπορείς να βρεις καμιά σαρανταριά. Από όλους τους συνθέτες. Υπάρχουν μάλιστα, μεγάλοι συνθέτες, οι οποίοι δεν έχουν γράψει τραγούδια συγκυρίας.

Και στις εποχές της κρίσης, όπως το 1929, όπως τώρα, η τέχνη αποκτά ένα επιπλέον χαρακτηριστικό: Μπορεί να εμψυχώσει. Προσεκτικά

Στον 20ό αιώνα, η τέχνη απέκτησε και μία δεύτερη ιδιότητα, την αποκάλυψαν καλλιτέχνες όπως ο Μπρεχτ και άλλοι και είναι η εξής: Η τέχνη δεν μπορεί μόνη της να αλλάξει τον κόσμο, δεν γίνεται να σηκωθεί από το πικ-απ ένα τραγούδι με ένα οπλοπολυβόλο και να «φάει» τον Χίτλερ, να πάρει μορφή υλική. Μπορεί όμως να επηρεάσει κατά τέτοιον τρόπο, ώστε ο άνθρωπος να γίνει περισσότερο συνειδητός, να αποκτήσει κριτική σκέψη, γιατί οι άνθρωποι με κριτική σκέψη και συνειδητότητα είναι αυτοί που μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο.

Και στις εποχές της κρίσης, όπως το 1929, όπως τώρα, η τέχνη αποκτά ένα επιπλέον χαρακτηριστικό: Μπορεί να εμψυχώσει. Προσεκτικά. Οχι εμψύχωση που οδηγεί σε εκτόνωση, αλλά επί της ουσίας».

Λυπήσου αυτούς που δεν ονειρεύονται

Είναι ο τίτλος που διάλεξε για το πρόγραμμα του στον Σταυρό του Νότου, μοτίβο που «κουβαλάει» την τελευταία δεκαετία. «… Γιατί δεν θέλω να ονειρεύομαι με τα μάτια κλειστά. Θέλω να ονειρεύομαι με τα μάτια ανοιχτά. Οχι για να ξεφύγω από τον κόσμο που ζω, απεναντίας, για να μπορέσω να συμβάλλω στην αλλαγή του. Τον ζω αυτόν τον κόσμο. Από το πρωί μέχρι το άλλο πρωί. Και απευθυνόμενος στους νέους ανθρώπους, πάντοτε λέω, να ονειρεύεστε. Γιατί αξίζει τον κόπο να διευρύνουμε τα όρια μας. Να πάμε πέρα από τις καταγεγραμμένες δυνατότητες μας. Αν αξίζει κάτι που ήρθαμε σ’ αυτόν τον κόσμο, αξίζει για έναν και μόνο λόγο: Για να σπρώξουμε τα όρια. Προσωπικά, συνειδητά ή ασυνείδητα, το επιχειρώ. Δύο ή τρεις φορές το έχω καταφέρει…»

ΣΥΡΙΖΑ, η μοναδική αλτερνατίβα

Επιστροφή για εκτίμηση και «προγνωστικά». «… Εάν συνεχιστεί αυτή η πολιτική, είμαι απολύτως απαισιόδοξος, όχι μόνο για την επόμενη πενταετία, αλλά για τη 10ετία και 15ετία. Εάν κερδίσει τις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχει πιθανότητα, να αλλάξει η κατάσταση. Είμαι έντιμος, λέω «υπάρχει πιθανότητα». Γιατί δεν έχω σιγουριά; Επειδή, εάν ο ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εθνικές εκλογές είχε πάρει την εξουσία, ναι, υπήρχαν πιθανότητες, να αναδυθούμε σε τρία, ίσως τέσσερα χρόνια. Τώρα, κάθε μέρα που περνάει, πέφτουμε. Συνεχώς. Αντε μετά, να ανέβεις τον γκρεμό. Και αύριο το πρωί να σταματήσει, πώς, πότε να προλάβεις; Ο δρόμος είναι μακρύς. Αυτή είναι η μία παρατήρηση.

Θα τα καταφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ έστω και αργά; Είναι ένα στοίχημα που δεν το’ χω στα χέρια μου. Ομως, στηρίζω αυτήν την προσπάθεια

Η δεύτερη είναι, θα τα καταφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ έστω και αργά; Είναι ένα στοίχημα που δεν το’ χω στα χέρια μου. Ομως, στηρίζω αυτήν την προσπάθεια, γιατί αυτό που γίνεται τώρα, μάς πάει εκεί όπου δεν έχει γυρισμό. Μπήκε Γενάρης του ’14 κι όλοι λέγαμε, ε, δεν μπορεί το ’13 να είναι χειρότερο από το ’12. Και ήταν. Βλέπεις τον βυθό να βυθίζεται. Πάμε από Γενάρη σε Γενάρη και λες, τι γίνεται; Κι αυτή η ιστορία με τον ΣΥΡΙΖΑ, που τον αντιμετωπίζουν ως να κυβερνούσε ήδη, είναι απίστευτο! Αδυναμίες, ουκ ολίγες.

Είναι δυνατόν, ένα κόμμα του 4% επί σαράντα χρόνια, να φτάνει στο 30% και να μπορέσει να αφομοιώσει μέσα σε ένα χρόνο και δύο, τη νέα πραγματικότητα; Παρά ταύτα, ελπίδα άλλη δεν υπάρχει. Η άλλη εκδοχή, μίας μικρής μερίδας της Αριστεράς, που πάντοτε σέβομαι, αλλά δεν συμφωνώ μαζί της, είναι, παιδιά, δώστε ένα ραντεβού στον Ολυμπο με τα όπλα. Ε, δεν είναι οι συνθήκες. Εγώ, στο ραντεβού μου άμα θέλετε, πάω, αλλά να ’ρθουνε κι οι άλλοι… Μην μείνω μόνος μου και ξεπαγιάσω…»

Εκτός Ευρώπης μόνο με συναίνεση της Ελλάδας

Είμαστε δυσαρεστημένοι από τις αποφάσεις που έχει πάρει η Ευρώπη για μας, αλλά δεν θέλουμε να είμαστε εκτός Ευρώπης. «… Κατ’ αρχάς είναι ψευδοδίλλημα  το «εκτός Ευρώπης». Γιατί οι συνθήκες που έχουν υπογραφεί δεν επιτρέπουν την εκδίωξη της Ελλάδας από την Ευρώπη χωρίς τη θέληση της. Κράτος της Ε.Ε. δεν επιτρέπεται να τεθεί εκτός ευρωζώνης χωρίς τη συναίνεση του. Τελεία και παύλα.

Θα ήθελα μία έδρα στον ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δυνατό ΚΚΕ και πρώτο κόμμα το ΣΥΡΙΖΑ

Αρα, εάν κρίνει μία επόμενη κυβέρνηση ότι πρέπει να είναι στο ευρώ και στην Ευρώπη, θα μείνει, ακόμη και εάν δεν πληρώσει τοκοχρεολύσια ακόμη και σε τριάντα χρόνια. Οπως άλλωστε, έκανε και η Γερμανία με τη Συνθήκη του Λονδίνου, που για 14 χρόνια δεν πλήρωσε τοκοχρεολύσια πολέμου… Ως προς τις εκλογές, θα ήθελα μία έδρα στον ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δυνατό ΚΚΕ και πρώτο κόμμα το ΣΥΡΙΖΑ…»

Δεν θέλω τίποτα δημόσιο, μόνο τα παιδιά μου

Από τη μεγάλη κλίμακα, στη μικρή. Στον ιδιωτικό του κήπο. Στη σύντροφο του, τη συγγραφέα, Μαρία Παπαγιάννη και στα τέσσερα παιδιά του: Σεσίλ, Κωνσταντίνα, Αλεξάνδρα, Στέργιος «… Και στα δύο εγγόνια μου», προσθέτει. Νοιάζεται πολύ. Παίρνει το βιβλίο του στιχουργού Οδυσσέα Ιωάννου «Ο Θάνος κι ο Μικρούτσικος. Μία αυτοβιογραφία μέσα από 24 συναντήσεις» (εκδόσεις Πατάκη) και πηγαίνει στο τέλος. Στον επίλογο, με τίτλο «13 Απριλίου 2047». Διαβάζει το τελευταίο κεφάλαιο στον φακό του TheTOC.gr.

Το κείμενο καταλήγει «… Στις 13 Απριλίου του 2047 -που δεν θα υπάρχω- θα συμπληρώνονται εκατό χρόνια από τη γέννηση μου. Δεν θέλω τίποτα δημόσιο, μόνο τα παιδιά μου. Η Σεσίλ τότε θα είναι εξήντα οχτώ χρονών, η Κωνσταντίνα εξήντα έξι, πενήντα ένα η Αλεξάνδρα και σαράντα έξι ο Στέργιος. Τους εύχομαι να είναι καλά…».

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ακολούθησε το theTOC.gr στο Facebook