Ο μεγαλύτερος σταρ της τέχνης είναι σήμερα ο Λεονάρντο ντα Βίντσι

Τα πιο διάσημα έργα του και η ιστορία τους που αποκαλύπτει την εφευρετική ιδιοφυϊα του Ιταλού αναγεννησιακού καλλιτέχνη.

o-megaluteros-star-tis-texnis-einai-simera-o-leonarnto-nta-bintsi
SHARE THIS
0
SHARES

 

 

 

Πέντε και πλέον αιώνες μετά τη γέννησή ου ο Λεονάρντο ντα Βίντσι τίναξε κυριολεκτικά στον αέρα την μπάνκα των δημοπρασιών στον οίκο Κρίστι με το ποσό ρεκόρ για τον «Σωτήρα του Κόσμου» που πωλήθηκε για  450 εκατομμύρια δολάρια.

Ο «Σωτήρας του Κόσμου» είναι ένα από τα περίπου 15 διασωθέντα έργα του Ντα Βίντσι και το τελευταίο που παρέμενε σε χέρια ιδιώτη. Απεικονίζει τον Ιησού Χριστό να φορά μπλε χιτώνα και να κρατά στο αριστερό του χέρι μία ουράνια σφαίρα.   Το πορτρέτο, ύψους 67,5 εκ., ζωγραφίστηκε περίπου το 1500, και θεωρείτο χαμένο, μέχρι τον εντοπισμό του, το 2005. Το 2011, είχε παρουσιαστεί στο κοινό, σε μία έκθεση στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου.

Τα δεκαπέντε έργα του Λεονάρντο ντα Βίντσι προκαλούν ουρές και μεγάλο ενδιαφέρον όπου και αν εκτίθενται. Σταρ έργο του μουσείου του Λούβρου η Μόνα Λίζα και ο Μυστικός Δείπνος στη Σάντα μαρία ντελε Γκράτσια στο Μιλάνο.

Λεονάρντο ντα Βίντσι
Λεονάρντο ντα Βίντσι

Ο Ιταλός αρχιτέκτονας, ζωγράφος, γλύπτης, μουσικός, εφευρέτης, μηχανικός, ανατόμος, γεωμέτρης, παλαιοντολόγος και γιατρός, που έζησε την περίοδο της Αναγέννησης, θεωρείται αρχετυπική μορφή του αναγεννησιακού ουμανιστή και επιστήμονα, του αναγεννησιακού καλλιτέχνη, Homo Universalis και μια ιδιοφυής προσωπικότητα. Ο ντα Βίντσι ενδιαφερόταν για την αστρονομία, τη βοτανική, τη συγγραφή, την ιστορία και τη χαρτογραφία.

Αυτά είναι μερικά από τα πιο διάσημα έργα του.

 

Μυστικός Δείπνος, Santa Maria delle Grazie, Μιλάνο

Το πιο τεκμηριωμένο από όλα τα έργα του Leonardo είναι επίσης το πιο κατεστραμμένο και δύσκολο να ερμηνευτεί. Κατά τη διάρκεια των αιώνων συντηρήθηκε πολλές φορές και ξαναγεμίστηκε χρώμα μέχρις ότου μια ριζική αποκατάσταση στα τέλη του 20ου αιώνα προσπάθησε να απομακρύνει κάθε λίγο πρόσθετο χρώμα για να ανακτήσει την «καθαρή» αφή του Leonardo. Αυτό που είναι αναμφισβήτητα πραγματικό, είναι η δραματική σύνθεση, οι εύγλωττες χειρονομίες και η βαθιά θεατρική προοπτική με την οποία ο Leonardo παρουσιάζει αυτήν την τραγική στιγμή. Βλέπουμε την προδοσία, το φόβο, τη φρίκη και τη βεβαιότητα του θανάτου σε μια σκηνή που επανέφερε πλήρως την τέχνη της αφήγησης.

 

Ο Ευαγγελισμός στο Uffizi της Φλωρεντίας

Ο ντα Βίντσι το ζωγράφισε όταν ήταν είκοσι ετών. Υπάρχει η  τυπικά μαλακή και ονειρική θέα των βουνών στο βάθος, τα όμορφα λεπτομερή δέντρα και λουλούδια, τα αινιγματικά σκιασμένα μέρη, πολυτελείς κουρτίνες που καλύπτουν τα πόδια της Μαρίας και του αγγέλου. Πάνω απ 'όλα, τα φτερά του άγγελου απεικονίζονται με τρομερή λεπτομέρεια, περισσότερο από ό, τι θα είχε κάνει κάποιος άλλος καλλιτέχνης. Είναι το πρώτο σημάδι του Λεονάρντο για το όνειρο της ανθρώπινης πτήσης.

 

Η προσκύνηση των Μάγων, Uffizi, Φλωρεντία.

Ο Λεονάρντο εγκατέλειψε τη Φλωρεντία στις αρχές της δεκαετίας του 1480 και ποτέ δεν τελείωσε αυτόν τον απίστευτα φιλόδοξο πίνακα. Αποκαλύπτει το εύρος και την απεραντοσύνη της φαντασίας του στις λεπτομέρειες της αρχιτεκτονικής που εντάσσει στο έργο και τα μάτια των Μάγων. Βλέπουμε εδώ έναν αληθινό στοχαστή ο οποίος επιχειρεί να συλλάβει όλο το σύμπαν σε μια εικόνα.

 

Η κυρία με την ερμίνα, Μουσείο Czartoryskich, Κρακοβία.

Σε αυτό το πορτρέτο της Cecilia Gallerani, ερωμένης του εργοδότη του Ludovico Sforza, μεταφέρει την ενέργεια και το ελεύθερο πνεύμα σε ένα πορτρέτο που δεν έχει αντίστοιχο στις γυναίκες του 15ου αιώνα. Η ταύτιση του πορτρέτου με τη νεαρή ερωμένη του Σφόρτσα, Τσετσίλια Γκαλεράνι, βασίζεται στην έμμεση αναφορά που θα μπορούσε να εκπροσωπεί για ακόμα μια φορά το ζώο: η ερμίνα πράγματι, εκτός από σύμβολο αγνότητας και τιμιότητας, στα ελληνικά λέγεται και γαλή πράγμα το οποίο θα παρέπεμπε στο επώνυμο της κοπέλας. Και όπως σημείωσε και ο ίδιος ο Λεονάρντο «προτιμά να πιαστεί από τους κυνηγούς παρά να κηλιδώσει την καθαρότητά της, δηλαδή τη λευκή της γούνα, προσπαθώντας να ξεφύγει από την λασπωμένη της φωλιά».

 

Η Παναγία των Βράχων, 2ηέκδοση , Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου

Virgin of the Rocks είναι το όνομα που αποδίδεται σε δύο έργα του Λεονάρντο ντα Βίντσι πάνω στο ίδιο θέμα και με εκτέλεση που διαφέρει μόνο σε ορισμένες λεπτομέρειες (κυρίως στα χρώματα και στην τεχνική). Το ένα έργο εκτίθεται στο Μουσείο του Λούβρου και το άλλο στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου.

Και οι δύο πίνακες απεικονίζουν την Παναγία και τον Ιησού βρέφος, με τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή σε παιδική ηλικία και τον Αρχάγγελο Ουριήλ. Το περιβάλλον είναι ιδιόρρυθμα βραχώδες. Οι βασικές τους διαφορές ως συνθέσεων έγκεινται στο γενικότερη οπτική ενατένιση των έργων και στο δεξιό χέρι του Αγγέλου. Σε επιμέρους λεπτομέρειες οι διαφορές είναι σημαντικές, καθώς διαφέρουν ο φωτισμός, τα χρώματα, η βλάστηση και η χρήση της τεχνικής του σφουμάτο. Καθένας έχει ύψος περίπου 2 μ., και οι δύο είναι ελαιογραφίες επάνω σε ξύλο. Δεν είναι γνωστή η ακριβής ιστορία κανενός από τα δύο. Έχουν γίνει πολλές εικασίες σχετικά με το ποιος από τους δύο πίνακες δημιουργήθηκε πρώτος και ποιος δεύτερος.

 

Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής, Λούβρο, Παρίσι

Η εμμονή του Λεονάρντο με τον Ιωάννη, πολιούχο της Φλωρεντίας, φτάνει στο αποκορύφωμά του σε αυτό το ομοερωτικό πορτρέτο του Βαπτιστή ως ωραίου νέου. Ο τρόπος που σηκώνει το δάχτυλό του στον ουρανό έχει ερμηνευθεί ποικιλοτρόπως από τους ιστορικούς της τέχνης, πολλοί από αυτούς μιλούν για ένα φαλλικό στοιχείο. Είναι η εποχή που ο Λεονάρντο επιδιδόταν σε πειράματα με τις μπογιές και τα βερνίκια της εποχής. Στο πλαίσιο αυτών των μελετών, επινόησε τη μέθοδο του σφουμάτο (sfumato), απλώνοντας διαδοχικές στρώσεις από ημιδιαφανές βερνίκι και δημιουργώντας έτσι ένα ευρύ φάσμα από σκιάσεις. Χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της τεχνικής αποτελεί ο πίνακας του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή.

 

Μόνα Λίζα, Λούβρο, Παρίσι

Η Μόνα Λίζα (γνωστή και ως Τζιοκόντα, ή Πορτραίτο της Λίζα Γκεραρντίνι, συζύγου του Φρανσέσκο ντελ Τζιοκόντο) είναι προσωπογραφία που ζωγράφισε ο Ιταλός καλλιτέχνης Λεονάρντο ντα Βίντσι. Πρόκειται για ελαιογραφία σε ξύλο λεύκης, που ολοκληρώθηκε μέσα στη χρονική περίοδο 1503-1519. Αποτελεί ιδιοκτησία του Γαλλικού Κράτους, και εκτίθεται στο Μουσείο του Λούβρου, στο Παρίσι. Ο πίνακας, διαστάσεων 77 εκ. × 53 εκ., απεικονίζει μία καθιστή γυναίκα, τη Λίζα ντελ Τζιοκόντο, η έκφραση του προσώπου της οποίας χαρακτηρίζεται συχνά ως αινιγματική.Η Μόνα Λίζα θεωρείται το πιο διάσημο έργο ζωγραφικής.

 

Πορτρέτο μιας γυναίκας (La Belle Ferroniere), Λούβρο, Παρίσι

Πιο φευγαλέο και λίγο πιο συνηθισμένο από τα άλλα γυναικεία πορτραίτα του Λεονάρντο, αυτό το έργο έχει τη λεπτή αίσθηση του χαρακτήρα και δείχνει τη μοναδική του ικανότητα να απεικονίζει ένα πρόσωπο με ομαλές καμπύλες και σκιερά χαρακτηριστικά. Είναι πολύ σταθερή και πολύ ζωντανή. Ο πίνακας μνημονεύεται για πρώτη φορά το 1642 σε έναν κατάλογο της βασιλικής συλλογής του Ανακτόρου Φονταινεμπλώ και αναφέρεται ως έργο του Λεονάρντο ντα Βίντσι, που εικονίζει μια Δούκισα της Μάντουα. Το όνομά του ο πίνακας το έλαβε αργότερα εκ παραδρομής. Στον ίδιο κατάλογο αναφέρεται επίσης ένα πορτραίτο της La Belle Ferronière, κάποιας αγνώστου ονόματος ερωμένης του Γάλλου βασιλιά Φραγκίσκου Α΄. Πιθανόν η ερωμένη αυτή να ήταν σύζυγος ή θυγατέρα κάποιου έμπορου σιδηρικών (γαλ. ferronnier), ή σύζυγος κάποιου δικηγόρου ονόματι Féron ή Le Ferron. Η σύγχυση των δύο πορτρέτων έγινε μάλλον στις αρχές του 18ου αιώνα, και έκτοτε το έργο του ντα Βίντσι αναφέρεται κυρίως με αυτό το όνομα, ή με περιγράφεται ως «Πορτρέτο μιας άγνωστης κυρίας». Η σύγχυση ίσως να έγινε λόγω του διαδήματος που φοράει η εικονιζόμενη γυναίκα. Πρόκειται για μια στενή ταινία σαν λουράκι με πολύτιμους λίθους που στολίζει το μέτωπο. Παρόμοια διαδήματα συναντούμε από τον 16ο αιώνα υπό το όνομα «Ferronière».

 

Ακολούθησε το theTOC.gr στο Facebook