Ο Χρήστος Λούλης στο Τhe TOC: Περί απιστίας και άλλων δαιμονίων

Με τίτλο «Τρειςευτυχισμένοι» ανεβαίνει στο Θέατρο Πορεία το έργο του Ευγένιου Λαμπίς σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά. Ο συγγραφέας του που αρνείται πεισματικά να δει οτιδήποτε άλλο εκτός από την φαρσική πλευρά της ανθρώπινης φύσης, αποδεικνύει με τρόπο κατά τρόπο αδυσώπητοτι η μοιχεία πάντα προκαλεί γέλιο.

«Είναι ένα από τα έργα που παίρνουν ένα θέμα πολύ οδυνηρό γιαυτόν που το ζει, είτε είναι ο κερατάς είτε είναι ο μοιχός και το δείχνει με τόσο ανάγλυφο τρόπο που δε μπορείς παρά να γελάσεις με τη γελοιότητα του θέματος», λέει ένας εκ των πρωταγωνιστών του έργου, ο Χρήστος Λούλης. «Προσωπικά νιώθω ότι ό άνθρωπος είναι πλασμένος να είναι σε ζευγάρι και ταυτόχρονα δεν είναι μονογαμικό ζώο».

Δε βρίσκετε ότι αυτός είναι ένας δύσκολος συνδυασμός;

Πολύ. Δεν ξέρω πως μπορείς να παντρέψεις αυτό το θέμα. Γιατί μπαίνουν όλα στο θέμα. Το φαντασιακό, αυτό που θέλεις από τη ζωή σου, το τι σου συμβαίνει, η τύχη, ο καιρός, αν χιονίσει, είναι τόσο εύκολο να παραστρατήσεις και τόσο δύσκολο να μην το κάνεις.

Στο έργο υποδύεστε το ένα σκέλος του ερωτικού τριγώνου;

Στο έργο ο έχουμε τον Μαζαβέλ που είναι ο άντρας του σπιτιού, τη γυναίκα του και εμένα που είμαι ο Ερνέστος, υπηρέτης, φίλος, παιδί για όλες τις δουλειές που ο Μαζαβέλ σπιτώνει και πληρώνει και έχω και σχέση με τη γυναίκα του πίσω από την πλάτη του και τον λυπόμαστε γιατί είναι κερατάς. Από την άλλη πλευρά, ο Μαζαβέλ δεν είναι άγιος, γιατί κάνει και αυτός τις κουτσικέλες του. Μάλιστα η αλήθεια περνά πίσω από τη μύτη του πολλές φορές με πολλούς τρόπους και μεταμφιεσμένη σε πολλά πράγματα αλλά αυτός την ύστατη στιγμή δεν την βλέπει.

Την απιστία δε θέλουμε να τη δούμε γενικότερα;

Δε θέλουμε να τη δούμε ακόμα και όταν τηνδιαπράττουμε. Λέμε «Τι κάναμε; Απιστία δεν είναι αυτό, απιστία είναι αν ερωτευόμουν» για παράδειγμα.

Σε έναν κόσμο που πολύ οι άνθρωποι κάνουν σχέσεις δύσκολα, απιστούν πολύ εύκολα. Δεν είναι παράξενο;

Καθόλου. Γιατί η εξωσυζυγική σχέση είναι μια σχέση μεγάλης ελευθερίας. Δε ζητά τίποτα από κανέναν. Όταν δυο παντρεμένοι από διαφορετικά ζευγάρια βρίσκονται μαζί είναι η χαρά της ζωής με την έννοια του ότι δε ζητά τίποτα ο ένας από τον άλλο σε σχέση με το αύριο. Αλλά ακόμα και αν δεν είσαι παντρεμένος, έτσι είναι.

Πιστεύετε ότι αυτές είναι σχέσεις ισότιμες;

Μπορεί κάποια στιγμή όντως να περιμένει ο ένας κάτι παραπάνω, αλλά για ένα χρονικό διάστημα δεν περιμένει τίποτα και χαίρεται με αυτό που έχει. Δηλαδή αρχικά, είναι μια σχέση ισότιμη στη βάση του σεξ. Κάτι θα αλλάξει όταν περάσει ο πρώτος καιρός που δε βλέπεις μπροστά σου. Και από εκεί που λες βλέπω τα μάτια σου και μου συμβαίνει κάτι στο στομάχι μου ή ακούω τη φωνή σου και παθαίνει η καρδιά μου, θα πεις «είχα πάει να πληρώσω κάτι λογαριασμούς και είμαι πτώμα αλλά θα πιω έναν καφέ και θάμαι πάλι μια χαρά να σε κοιτάξω». Σιγά-σιγά μπαίνει το ζιζάνιο της καθημερινότητας και του πρακτικού και καταλαμβάνει χώρο και αφήνει όλο και λιγότερο στον έρωτα. Αλλά όταν μπορούν να βρουν οι άνθρωποι να βρουν μια ευκαιρία να κάνουν μια απιστία, το κάνουν γιατί ακόμα και αυτό το τρίμηνο της έντονης δραστηριότητας τους θυμίζει κάτι, τους αναζωογονεί, τους κάνει να νιώθουν ελεύθεροι, επιθυμητοί και ζωντανοί. Δεν είναι καθόλου λίγο γιατί ζούμε σε αυτή την εποχή.

Είναι ψευδής ο έρωτας;

Πάντα είναι ψευδής ο έρωτας. Αν το δεις ως κατάσταση, δεν είναι κατάσταση υγείας, τα συμπτώματά του είναι συμπτώματα ασθένειας. Είναι σωματικά ψυχολογικά, πνευματικά. Δεν είσαι καλά. Απλώς ο έρωτας σου ενεργοποιεί ένα κομμάτι στον εγκέφαλο που είναι ισοπεδωτικό. Τον χρειαζόμαστε γιατί υποσυνείδητα κυριαρχεί το κυνήγι της ευτυχίας. Το δικαίωμα στην ευτυχία.

Μοιχείες πιστεύετε αναπτύσσονται περισσότερο σε πιο ελεύθερα ή σε πιο περιορισμένα περιβάλλοντα;

Οι μοιχείες γίνονταν πάντα όχι μόνο στις πόλεις με την ελευθεριότητα και την ευκολότερη αναζήτηση ηδονών και παραστάσεων, αλλά και στα χωριά στην επαρχία σε στενά περιβάλλοντα. Σε μέρη όπου γράφτηκαν και τα μεγάλα έργα της λογοτεχνίας, γιατί οι άνθρωποι βαριόντουσαν. Ο συνάδελφός μου Λαέρτης Μαλκότσης είπε μια μεγάλη κουβέντα στις πρόβες, όταν κάναμε μια συζήτηση μιλώντας για το που οφείλεται η απιστία. Είπε: καταπίεση και βαρεμάρα. Καταπιέζεσαι και βαριέσαι. Με τη ρουτίνα παρούσα και τα πράγματα να είναι αυτοματοποιημένα σου έχει λείπει η σπίθα του επικίνδυνου, του ανεξήγητου, του απρόσμενου. Άλλες φορές λόγω της κοινωνικής θέσης και της εικόνας που πρέπει να δώσεις στους άλλους καταπιέζεις τον εαυτό σου και το θέλω σου, πρωταγωνιστεί το πρέπει και επειδή δε μπορείς να δεχτείς ότι ο ίδιος καταπιέζεις τον εαυτό σου αμέσως κάνεις προβολή ότι σε καταπιέζει ο άλλος και πάς κάπου αλλού.

Η απιστία γίνεται με άλλους όρους στους άντρες και με άλλους στις γυναίκες;

Είναι πολύ κλισέ, άρα και αληθινό, όλοι έχουμε ακούσει την κουβέντα ότι ο άντρας πάει για σεξ, η γυναίκα θα ερωτευθεί, δεν είναι ακριβώς έτσι. Υπάρχει μια αλήθεια που κατά τη γνώμη μου έχει να κάνει με την ανατομική μας διαφορά. Μια χονδροειδής προσέγγιση είναι αυτή, υπάρχουν πολλοί παράμετροι και κάποια πράγματα δεν έχουν να κάνουν με την προοδευτικότητα ή τον συντηρητισμό. Είναι και θέμα φύλου. Είναι όπως λέμε κάπως για την Ελλάδα που δε μπορεί να συνεννοηθεί. Είναι το ανάγλυφό της τέτοιο.

Η απιστία είναι μια έννοια γενικευμένη στην εποχή μας;

Η απιστία είναι η μη πίστη από κάτι που ζητά την πίστη σου είτε πρόκειται για μια σχέση ερωτική, φιλική, εμπορική, οποιαδήποτε. Είναι ένα συμβόλαιο άυλο ανάμεσα σε δυο μέρη. Ο πολύ χριστιανός σου λέει ότι ακόμα και αν σκεφτείς την απιστία είσαι άπιστος, αλλά εκεί θα τρελαθείς. Οπότε ας το δούμε στην πράξη. Σήμερα κάποιος κυνηγά τα συμφέροντά του εκεί που θα τα πραγματοποιήσει πιο άμεσα και αυτόματα. Θα απιστήσει γιατί θέλει να τα πραγματοποιήσει στο εδώ και τώρα. Υπάρχει και η απιστία που κατά βάση έχει να κάνει με την εκδίκηση. Υπάρχει δηλαδή η απιστία που λες «θα πάω αλλά θα σε ψήσω κιόλας». Αυτό δεν έχει να κάνει με ανάγκες αλλά με το συνολικό συμβόλαιο που έχεις υπογράψει με μια σχέση. Δεν είναι κάτι ερωτικό, απιστείς γιατί δεν ξέρεις πως αλλιώς να σκίσεις το συμβόλαιο που σε καταπιέζει.

Τι σημαίνει να έχεις πίστη σήμερα;

Εγώ δε ζω σε αυτή την κοινωνία πίστης, γιατί η πίστη χωρίς την πράξη δεν έχει νόημα, η πίστη εμπεριέχει λατρεία. Με κανόνες, μοτίβα και πρόγραμμα, σε οτιδήποτε κάνεις. Η πίστη από μόνη της δε σημαίνει τίποτα. Μιλώντας για την καθημερινότητα, τις αξίες, τις ιδεοληψίες, τις ιδεολογίες, για όλα αυτά το δόγμα είναι να μην έχεις προκαταλήψεις και η πραγματικότητα να σε διαφωτίσει. Να μη διαμορφώνεις μια πραγματικότητα ώστε να βολεύει την ιδεολογία σου.

Πιστεύετε ότι αυτή η βαθιά πίστη υπάρχει σήμερα;

Την έχουν κάποιοι αθλητές και κάποιοι καλλιτέχνες. Υπάρχει πίστη κάποια πράγματα που δε φανταζόμαστε. Στο ότι μπορεί να βρεθούν οι άνθρωποι σε μια αίθουσα για δυο ώρες και αυτές οι δυο ώρες να κρατήσουν πενήντα χρόνια. Ή ένα δευτερόλεπτο. Υπάρχει πίστη και αυτό είναι άσχετο με τη δική μας συμφωνία ή διαφωνία προς αυτήν.

Πόσο εύκολα πιστεύει ένας μέσος άνθρωπος;

Θα το πω με ένα παράδειγμα. Ας πούμε στη Συρία οι άνθρωποι πιστεύουν μόνο στην οικογένειά τους, γιατί δε μπορούν πια να μιλήσουν για πατριωτισμό. Υπάρχει πίστη όταν οι κοινωνίες είναι πιο μικρές σαν οικογένειες. Εκεί υπάρχει πίστη στην ομάδα γιατί αυτά που θα υπερασπιστείς είναι απλά, απτά. Όπως έλεγε ο Σωκράτης η Δημοκρατία υπάρχει μόνο σε πόλεις που η φωνή σου μπορεί να ακουστεί μέχρι τα τείχη. Νομίζω ότι έχει μικρύνει ο κόσμος πια, όλη η γνώση μπορεί να είναι σε ένα κινητό, ο άνθρωπος μοιάζει μεγαλύτερος σαν να μίκρυνε ο πλανήτης. Γεννήθηκε μια νέα γλώσσα, αλλά άλλαξε και το λεξιλόγιο της εξερεύνησης, της περιπέτειας. Μπορεί σε πενήντα, εκατό χρόνια ο άνθρωπος να ξανανιώσει μικρός και να πιστέψει γιατί η πίστη θα είναι κάτι που θα την έχει πάλι ανάγκη.

Πληροφορίες:

Τρειςευτυχισμένοι του Ευγένιου Λαμπίς

Μετάφραση: Στρατής Πασχάλης
Διασκευή – Σκηνοθεσία: Γιάννης Χουβαρδάς
Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Μουσική: Δημοσθένης Γρίβας
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Φωτογραφίες: Βάσια Αναγνωστοπούλου

Διανομή:
Μαρζαβέλ: Δημήτρης Τάρλοου
Ερμάνς: Άλκηστις Πουλοπούλου
Ερνέστ: Χρήστος Λούλης
Ζομπλέν: Άγγελος Παπαδημητρίου
Κράμπαχ: Λαέρτης Μαλκότσης
Πετούνια, Λίσμπετ: Λένα Παπαληγούρα
Μπέρτα: Ιωάννα Κολλιοπούλου

Θέατρο Πορεία, πρεμιέρα 21 Ιανουαρίου 2017

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr