Ο Χ.Χ.Λάνγκ μιλά για τις γυναίκες πειραματόζωα των γερμανικών στρατοπέδων

Η συγκλονιστική ιστορία των γυναικών του Μπλοκ 10 που το ναζιστικό καθεστώς χρησιμοποιούσε για πειράματα. Ανάμεσά τους και 100 Ελληνίδες.

o-xxlangk-mila-gia-tis-gunaikes-peiramatozwa-twn-germanikwn-stratopedwn
|
SHARE THIS
0
SHARES

Ο πολυβραβευμένος Γερμανός ιστορικός Hans-Joachim Lang έφτασε στην Αθήνα για να παρουσιάσει το βιβλίο του, «Οι γυναίκες του Μπλοκ 10. Ιατρικά πειράματα στο Άουσβιτς» (εκδ. University Studio Press, 2019).  Το βιβλίο αφορά στην ιστορία 800 περίπου Εβραίων γυναικών (Πολωνέζες, Γερμανίδες, Τσέχες, Ολλανδέζες, Σλοβάκες, Βελγίδες, Γαλλίδες κι ένα μεγάλο αριθμό Ελληνίδων) που αμέσως μετά την άφιξή τους στο Άουσβιτς, μεταφέρθηκαν στο Μπλοκ 10 όπου υπέστησαν ιατρικά πειράματα. Οι άγνωστες αυτές πτυχές της ιστορίας των γυναικών του Μπλοκ 10 φωτίζονται μέσα από την εκτεταμένη έρευνα του  H.-J. Lang.

«Ήρθα στην Ελλάδα για αυτό το βιβλίο και θέλω να ευχαριστήσω την εκδότριά μου που εκδόθηκε το βιβλίο μου στην Ελλάδα και στο ελληνικό κοινό» μας είπε ο κ. Λανγκ. «Πριν από σαράντα χρόνια ήρθα για πρώτη φορά στην Ελλάδα και μέσω Κέρκυρας και Αθήνας έφτασα στα Χανιά. Εκεί έπιασα κουβέντα με έναν έμπορο που είχε εκτοπιστεί από τους Ναζί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ήταν ο πρώτος άνθρωπος που γνώριζα προσωπικά και είχε επιζήσει από τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Τότε δε μπορούσα να προβλέψω ότι η ενασχόλησή μου με το Ολοκαύτωμα θα καθόριζε τόσο ουσιαστικά τη ζωή μου.  Όταν δυο χρόνια αργότερα η πανεπιστημιακή πόλη του Tübingenκοντά στη Στουτγάρδη προσκάλεσε για πρώτη φορά εβραίους που είχαν εκδιωχθεί από την πόλη την εποχή των Ναζί είχα την ευκαιρία να συνοδεύσω εκείνους τους άντρες και τις γυναίκες για μία εβδομάδα. Έμαθα λοιπόν στο διάστημα αυτό να γνωρίσω με τα δικά τους μάτια μια πόλη στην οποία ζούσα από τότε που άρχισα τις σπουδές μου και είχα εντελώς άλλη άποψη. Είχα μόλις ολοκληρώσει τη διδακτορική μου διατριβή και ήμουν υποψήφιος διδάκτωρ στο πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης στην έδρα της γερμανικής γλώσσας. Είχα ονειρευτεί να ζήσω στην Ελλάδα, τη θέση δεν την πήρα τελικά και παρέμεινα στη Γερμανία που έγινα δημοσιογράφος. Συγχρόνως άρχισα να ερευνώ θέματα που αφορούσαν την ιστορία πέρα από το πλαίσιο της εργασίας μου. Όταν στις αρχές της δεκαετίας της δεκαετίας του 80 έμαθα ότι ο καθηγητής Χιρ μετά την απελευθέρωση του Στρασβούργου είχε καταφύγει στο Τούμινγκεν θέλησα να μάθω για ένα από τα πιο τραγελαφικά εγκλήματα της ιστορίας των ναζί που είχα τότε ακούσει. Με παρακίνηση του Γκερτ είχαν μεταφερθεί στην Αλσατία 86 εβραίοι κρατούμενοι και δολοφονήθηκαν στο εκεί στρατόπεδο. Και αυτό γιατί ο Χιρ ήθελε να συμπληρώσει τη συλλογή ανατομίας του με σκελετούς για διάφορους λόγους. Μετά τον πόλεμο κηδεύτηκαν ανώνυμα στο εβραϊκό κοιμητήριο του Στρασβούργου μια και κανείς δεν ήξερε τα ονόματά τους" λέει ο κ. Λανγκ στην παρουσίαση του βιβλίου του.

 

"Κατά τη διάρκεια μιας εξαετούς έρευνας μπόρεσα να τακτοποιήσω και τα 86 θύματα και έμεινα κατάπληκτος όταν διαπίστωσα ότι οι μισοί ήταν Εβραίοι της Θεσσαλονίκης για την οποία δε γνώριζα τίποτα σχετικά με το εβραϊκό παρελθόν της. Μάλιστα τότε στους ταξιδιωτικούς οδηγούς δε γινόταν καμία αναφορά στο ολοκαύτωμα. Από το 1980 που επισκέπτομαι συνεχώς δεν υπήρχαν πουθενά ανάλογες ενδείξεις. Στη διάρκεια των ερευνών μου βρήκα ότι όλα τα θύματα της Θεσσαλονίκης, οι γυναίκες είχαν επιλεγεί στο Άουσβιτς για το Μπλοκ 10. Στην ως τότε δημοσιευμένη βιβλιογραφία υπήρχαν ελάχιστες πληροφορίες για το μπλοκ αυτό και ακόμα λιγότερες για τις φυλακισμένες γυναίκες. Άρχισα ξανά τις έρευνές μου. Και σήμερα ακόμα ερευνώ αυτές τις γυναίκες του μπλοκ 10 αλλά και αυτές που μεταφέρθηκαν σε ένα νέο μπλοκ 1 έξω από το Άουσβιτς εκεί βρισκόταν 100 γυναίκες από τη Θεσσαλονίκη". 

Ο H.-J. Lang αφηγείται, βασιζόμενος σε εξονυχιστικές έρευνες, τι ακριβώς συνέβαινε με τις γυναίκες αυτές, πώς ήταν η καθημερινότητά τους και ποιες ήταν οι παρενέργειες τόσο κατά την παραμονή τους στο στρατόπεδο, όσο και μετά. Οι βλάβες στην υγεία, η απώλεια των δικών τους, η στείρωση, η ανικανότητα προς εργασία, η έλλειψη κρατικής υποστήριξης θα επισκίαζαν σοβαρά τη μετέπειτα ζωή τους.

Οι άγνωστες αυτές πτυχές της ιστορίας και των εγκλημάτων των Ναζί φωτίζονται μέσα από την έρευνα του H.-J. Lang. Μαρτυρίες αυτοπτών σε δικογραφίες, σε ιατρικά ιστορικά, σε υπηρεσιακούς φακέλους, σε αυτοβιογραφίες, σε συνεντεύξεις και σε πρωτόκολλα συνομιλιών, επέτρεψαν στον συγγραφέα να κάνει μερική ταυτοποίηση των θυμάτων και να περιγράψει τον παραλογισμό και τη βία του ναζιστικού καθεστώτος.

«Κάνω έρευνες συστηματικά για τα εγκλήματα των εθνικοσοσιαλιστών και δεν έχω ούτε συγγενικές σχέσεις με θύματα. Με ενδιαφέρει η ζωή των ανθρώπων που έγιναν θύματα εγκλημάτων και ξεκληρίστηκαν. Επιθυμώ να εξάρω τη ζωή αυτών των ανθρώπων και με αυτό το νόημα αφιέρωσα τα βιβλία μου στους συγγενείς τους με τους οποίους σε ορισμένες περιπτώσεις συνεργαστήκαμε για να αποκαλύψουμε τον τρόπο ζωής τους. Με τι έρευνές μου δεν εκτελώ καμία συγκεκριμένη αποστολή και εύχομαι όπως όλοι να μην επαναληφθεί ποτέ ξανά το Άουσβιτς. Τα μέτρα και τα σταθμά ωστόσο δε τα σχετίζω με το Άουσβιτς τα μέτρα και τα σταθμά τα σχετίζω με τα ανθρώπινα δικαιώματα που προέρχονται από διάφορους απελευθερωτικούς αγώνες. Αν αυτά είχαν κρατηθεί δεόντως δε θα υπήρχε το Άουσβιτς. Είναι σωστό να είναι ακέραιες οι βάσεις και θεωρώ τον εαυτό μου ερευνητή βάσης που τεκμηριώνει τα εγκλήματα. Ως προς το μπλοκ 10 επιθυμώ να περιγράψω την καθημερινότητα και τις εξελίξεις όσο το δυνατόν πιο πιστά από την πλευρά των θυμάτων που θέλω να βγάλω από την ανωνυμία. Ακούγεται κοινότυπο αλλά είναι μια τεράστια πρόκληση μπροστά στις σημερινές καταστροφικές δυνατότητες να μπορεί να δημοσιεύει οποιοσδήποτε και να διαδίδει ψευδείς ειδήσεις. Κα θα ήθελα να με υποστηρίξετε και εσείς στην έρευνά μου να ανακαλύπτω καταχωνιασμένες  πληροφορίες των ανώνυμων θυμάτων». 

Το Μπλόκ 10 του στρατοπέδου του Άουσβιτς είχε μια ιδιαιτερότητα. Στο δίπατο αυτό κτήριο-στρατώνα εγκατέστησαν οι Ναζί κατ’ επιλογήν, αμέσως μετά την άφιξή τους στο Άουσβιτς 800 περίπου Εβραίες γυναίκες διαφόρων εθνικοτήτων (Πολωνέζες, Γερμανίδες, Τσέχες, Ολλανδέζες, Σλοβάκες, Βελγίδες, Γαλλίδες κι ένα μεγάλο αριθμό Ελληνίδων), που υπέστησαν ιατρικά πειράματα. Γιατροί έκαναν επάνω τους δοκιμές μεθόδων στείρωσης χωρίς εγχείρηση ή με ακτίνες Ρέντγκεν, έρευνες πρόκλησης καρκίνου της μήτρας, πειράματα βελτίωσης της θεραπείας του καρκίνου της μήτρας, αιμοδοσία σε μεγάλες ποσότητες, μεταγγίσεις διαφορετικών ομάδων αίματος κ.ά. Περίπου 300 από αυτές κατάφεραν να επιζήσουν και να επιστρέψουν στις πατρίδες τους, με τρομερές όμως βλάβες στη σωματική και κυρίως στην ψυχική τους υγεία.

 

Στο τέλος του βιβλίου υπάρχει κατάλογος με τα ονόματα των γυναικών που κατάφερε να εντοπίσει ο συγγραφέας, μεταξύ των οποίων και 100 περίπου Ελληνίδων.

O Hans–Joachim Lang σπούδασε Γερμανική Φιλολογία, Πολιτιστικές και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Τύμπινγκεν, διετέλεσε συντάκτης της εφημερίδας «Schwäbisches Tagblatt» και είναι Καθηγητής Εμπειρικής Ιστορίας του Πολιτισμού στο Πανεπιστήμιο του Τύμπινγκεν. Τιμήθηκε με πολλά βραβεία για το συγγραφικό του έργο και τις ιστορικές του έρευνες.

 

φωτο: EPA, WIKIPEDIA

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ακολούθησε το theTOC.gr στο Facebook