Οι θεατρικές πρεμιέρες της εβδομάδας: Ο,τι ανεβαίνει τώρα στις σκηνές της πόλης

Οι σκηνές της πόλης αποκτούν δυνατό παλμό και αυτή την εβδομάδα, καθώς νέες θεατρικές πρεμιέρες φέρνουν στο προσκήνιο ενδιαφέρουσες ιστορίες, δυνατά πρόσωπα και συναισθήματα.

Από σύγχρονα έργα μέχρι ανατρεπτικές διασκευές, αυτή την εβδομάδα το θέατρο μάς καλεί να ανακαλύψουμε παραστάσεις που συνομιλούν με την εποχή, συγκινούν, προβληματίζουν και υπόσχονται ξεχωριστές εμπειρίες για κάθε θεατρόφιλο.

Οι θεατρικές πρεμιέρες της εβδομάδας

Αθανασία, στο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου

Το νέο έργο της Νεφέλης Μαϊστράλη, μίας από τις σημαντικότερες εκπροσώπους της νεοελληνικής δραματουργίας, ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Θανάση Ζερίτη, στο Θέατρο Βασιλάκου, από τις 9 Φεβρουαρίου, κάθε Δευτέρα και Τρίτη.

Το έργο εμπνέεται από τον βίο και την πολιτεία της πολυσυζητημένης "Αγίας" Αθανασίας του Αιγάλεω, το πολύκροτο σκάνδαλο του "Θαυματουργού νερού" του Γ. Καματερού που "γιατρεύει" τον καρκίνο, καθώς και τη λειτουργία του ίδιου του Μεσσιανισμού, ως κοινωνικού φαινομένου.

Τον κεντρικό ρόλο φέρνει στο σήμερα η Έλλη Τρίγγου, υιοθετώντας όλα τα χαρακτηριστικά μιας αμφιλεγόμενης αγιότητας που επηρεάζει συνειδήσεις και επηρεάζεται από τις ανάγκες της αγοράς. Μαζί της επί σκηνής, οι Θανάσης Βλαβιανός, Ευαγγελία Καρακατσάνη, Ειρήνη Μπούνταλη, Γιώργος Νούσης και Αλέξανδρος Τούντας συνθέτουν ένα σκηνικό σύμπαν όπου η πίστη, η εξουσία και η ανάγκη για το "θαύμα” συγκρούονται μετωπικά με την πραγματικότητα.

Το πρωτότυπο έργο "αθανασία" παρακολουθεί τη διαδρομή μιας νεαρής γυναίκας που ισχυρίζεται ότι έχει επιλεγεί από τον Θεό, για να μεταφέρει στους πιστούς το μήνυμά Του. Βασίζει όλη της τη θεωρία σε μια ιδιαιτερότητα του δέρματός της, που διατηρεί όσα χαράζονται πάνω του. Αμφισβητείται απ’ τον περίγυρό της αλλά σύντομα, βρίσκει τον τρόπο να κερδίσει τις εντυπώσεις και να παγιωθεί ως "η ενδιάμεση" του Θεού. Ιδρύει τη δημοφιλή παραθρησκευτική οργάνωση "Χείρα Θεού" και καταφέρνει να γίνει μια θρησκευτική persona με μεγάλη πολιτική και κοινωνική επιρροή που κερδίζει συνεχώς έδαφος και χρήματα, εξαλείφοντας όποιον σταθεί εμπόδιο στο "θεάρεστο" έργο της.

Αντλώντας στοιχεία από την θρησκευτική πρακτική, τα social media και τη σύγχρονη πολιτική επικαιρότητα, η παράσταση ανατέμνει με σαρκασμό και συγκίνηση την ανάγκη του ανθρώπου να πιστέψει. Η "αθανασία" γίνεται σύμβολο μιας Ελλάδας που αναζητά θαύματα ανάμεσα στις οθόνες και στα σκοτάδια της, αποκαλύπτοντας τον μηχανισμό κατασκευής της αγιοσύνης στην εποχή του θεάματος.

Μια μελέτη για το πού μπορεί να φτάσει η ανθρώπινη απελπισία και πώς λειτουργεί η χειραγώγηση της κοινής γνώμης, μέσω της ψευδαίσθησης. Τί γίνεται όταν η πίστη εμπορευματοποιείται; Τί γίνεται όταν η αθανασία καθίσταται προϊόν; Πόσο επικερδής μπορεί να αποβεί η εκμετάλλευση της ανθρώπινης ψυχής; Πώς λειτουργεί η εξαπάτηση μιας πλειοψηφίας που ψάχνει εναγωνίως από κάπου να κρατηθεί, για να σώσει την ψυχή της;

Ένα έργο τολμηρό, προκλητικό και βαθιά ανθρώπινο που διαπραγματεύεται τα όρια μεταξύ πίστης και εξαπάτησης, αγιοσύνης και θεατρινισμού, πραγματικότητας και μύθου.

Πρεμιέρα: 9 Φεβρουαρίου 2026 / Ημέρες και ώρες: Δευτέρα, Τρίτη στις 21:00

Το Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι, στο Θέατρο Πορεία

"Το Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι"του Όσκαρ Ουάιλντ, στην πολυβραβευμένη εκδοχή του Kip Williams, μετά τη θριαμβευτική του πορεία στο West End και το Broadway, ανεβαίνει στην Ελλάδα, στο Θέατρο Πορεία, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αγιοπετρίτη Μπογδάνου με τη Νάντια Κοντογιώργη να ερμηνεύει όλα τα πρόσωπα του έργου. Πρεμιέρα Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου.

Μια γυναίκα. Είκοσι έξι καθρέφτες. Είκοσι έξι φωνές που συγκρούονται μέσα στο ίδιο σώμα.

Η Νάντια Κοντογεώργη γίνεται σμήνος∙ χαμαιλέοντας που μεταμορφώνεται σε αθώους, σε δαίμονες, σε πρόσωπα που λάμπουν και που καταρρέουν.

Μια γυναίκα. Είκοσι έξι καθρέφτες. Είκοσι έξι φωνές που συγκρούονται μέσα στο ίδιο σώμα. Η Νάντια Κοντογεώργη γίνεται σμήνος∙ χαμαιλέοντας που μεταμορφώνεται σε αθώους, σε δαίμονες, σε πρόσωπα που λάμπουν και που καταρρέουν. Το Πορτρέτο του Dorian Gray ανασαίνει ξανά∙ όχι σαν αφήγηση, αλλά σαν έκρηξη. Αντανακλά τα μέσα της σύγχρονης εποχής, της εικόνας, της οθόνης, της τεχνολογίας και της τεχνητής νοημοσύνης. Ο Ντόριαν αναγεννά τη διαβρωμένα αγγελική μορφή του και προσκαλεί τον θεατή να συναντηθεί με τις πολλαπλές πτυχές του εαυτού του, από το διαδικτυακό του άβαταρ μέχρι τη μύχια αλήθεια του.

Η σκηνοθεσία του Δημήτρη Αγιοπετρίτη Μπογδάνου στήνει ένα ζωντανό παζλ που χτίζεται και γκρεμίζεται αδιάκοπα, σπινθηροβόλο και επικίνδυνο. Δεν υπάρχει βεβαιότητα, μόνο μεταμορφώσεις. Μια αισθητική που μοιάζει με φετίχ: μαγνητική, ακαταμάχητη, που παρασύρει τον θεατή σε ένα τεστ αντοχής της φαντασίας. Εκεί όπου η ομορφιά σκοτεινιάζει, το εύθραυστο δυναμώνει, και το ανθρώπινο καθρεφτίζεται σε άπειρα θραύσματα.

Η εκδοχή του Kip Williams είναι μια σύγχρονη, ριζοσπαστική και πολυβραβευμένη θεατρική διασκευή, που ανανέωσε πλήρως το κλασικό έργο, αποσπώντας δεκάδες βραβεία ανά τον κόσμο, με πιο σημαντικά τα δύο βραβεία Olivier (2024) και δύο βραβεία Τony (2025).

Πρεμιέρα 9 Φεβρουαρίου 2026 / Ημέρες και ώρες: Δευτέρα: 21.00, Τρίτη: 21.00

Φάλσταφ, Τζουζέππε Βέρντι στην Εθνική Λυρική Σκηνή

Η Εθνική Λυρική Σκηνή αναβιώνει την εξαιρετικά επιτυχημένη παραγωγή της κωμικής όπερας Φάλσταφ για έξι παραστάσεις στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος. Το κύκνειο άσμα του Βέρντι, που βασίζεται στην κωμωδία του Σαίξπηρ Οι εύθυμες κυράδες του Ουίνζορ αναβιώνει στη σκηνοθεσία του διακεκριμένου σκηνοθέτη και Καλλιτεχνικού Διευθυντή του φημισμένου βρετανικού Φεστιβάλ Όπερας του Γκλάιντμπορν Στήβεν Λάνγκριτζ, η οποία πρωτοπαρουσιάστηκε από την ΕΛΣ τη σεζόν 2022/23.

Κεντρική φιγούρα του έργου είναι ο ξεπεσμένος ιππότης σερ Τζων Φάλσταφ και οι ερωτικές του περιπέτειες, οι οποίες τον καθιστούν περίγελο στη μικρή τοπική κοινωνία. Στο τέλος, μετά από διάφορες κωμικοτραγικές καταστάσεις, οι χαρακτήρες του έργου τραγουδούν όλοι μαζί "Όλα στον κόσμο είναι ένα καλαμπούρι… αλλά γελά καλύτερα όποιος γελά τελευταίος".

Με τον Φάλσταφ –την τελευταία του όπερα– ο Βέρντι εξέπληξε τους πάντες, καθώς δεν ήταν πολλοί αυτοί που πίστευαν ότι ο ογδοντάχρονος πλέον συνθέτης θα συνέθετε ένα ακόμα σημαντικό έργο –και μάλιστα κωμικό– μετά τη μεγάλη επιτυχία του Οθέλλου (1887). Μετά τον Μάκβεθ και τον Οθέλλο ο Βέρντι στράφηκε για μια τελευταία φορά στον Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, επιλέγοντας μια κωμωδία, τις Εύθυμες κυράδες του Ουίνζορ. Δίκαια η όπερα χαρακτηρίζεται ένα από τα αριστουργήματα του λυρικού θεάτρου για την απόλυτη οικονομία και τη συμπύκνωσή της, τον τρόπο με τον οποίο ο συνθέτης με μία και μόνο μουσική φράση σκιαγραφεί χαρακτήρες και καταστάσεις.

Ο Λάνγκριτζ, ο οποίος από το 2019 έχει αναλάβει την καλλιτεχνική διεύθυνση του φημισμένου βρετανικού Φεστιβάλ Όπερας του Γκλάιντμπορν, μετέφερε την ιστορία του Φάλσταφ στην Αγγλία της δεκαετίας του ’30, μια εποχή όπου κυριαρχούσε ο παραλογισμός της κοινωνικής ιεραρχίας, στα όρια της φεουδαρχίας. Ο σκηνοθέτης σημειώνει: "Η παράστασή μας εκτυλίσσεται στην Αγγλία τη δεκαετία του 1930. Σε μια εποχή μεταξύ πολέμων (ο Φάλσταφ ήταν ένας παλιός στρατιώτης), μ’ έναν σκανδαλώδη Πρίγκιπα της Ουαλίας (όπως ο Χαλ στον Ερρίκο Δ΄), ο οποίος θα γίνει για λίγο ο Βασιλιάς Εδουάρδος Η΄, και μια εποχή κατά την οποία οι ιεραρχίες είναι αυστηρές και η κοινωνική τάξη σημαντικότερη από την οικονομική επιφάνεια. Ο Φάλσταφ είναι βασισμένος στη μοναδική καθαρά αγγλική κωμωδία του Σαίξπηρ, αλλά το τέλος του φέρει ξεκάθαρα τη σφραγίδα των Βέρντι και Μπόιτο. "Tutto nel mondo è burla” (Όλα σ’ αυτόν τον κόσμο είναι μια φάρσα) –αυτό είναι το συμπέρασμά τους– κι αν κοιτάξουμε τον σημερινό χαοτικό κόσμο που μας περιτριγυρίζει, δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε, και τότε ίσως να βγούμε έξω για μια χλιαρή μπίρα και να γελάσουμε παρέα με τον Σερ Τζων".

Ημερομηνίες: 15, 18, 21, 26 Φεβρουαρίου & 1, 5 Μαρτίου 2026

Χήνες, στο ΠΛΥΦΑ

Σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, τίποτα δεν μένει για πολύ κρυφό. Η Σοφία είναι μια νέα γυναίκα υιοθετημένη από την Κυριακή. Η καταγωγή της γίνεται συνεχώς αφορμή για συγκρούσεις μεταξύ τους, ενώ τα σχόλια και οι παρεμβάσεις του περίγυρου δυναμιτίζουν ακόμη περισσότερο την εύθραυστη ισορροπία τους. Την ώρα που η Κυριακή παλεύει κρυφά με τα ερωτήματα γύρω από τη διαχείριση της περιουσίας και της κληρονομιάς της, η Σοφία γνωρίζει τον έρωτα και πιστεύει πως επιτέλους βρήκε την ευτυχία. Όμως, οι αποκαλύψεις που θα ακολουθήσουν θα ανατρέψουν τα πάντα, οδηγώντας τις σε απρόβλεπτες και τραγικές εξελίξεις.

Οι Χήνες, το βραβευμένο έργο της Στέλλας Ζαφειροπούλου (Βραβείο Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδος 2017), παρουσιάζεται για πρώτη φορά στη θεατρική σκηνή του ΠΛΥΦΑ από τις 11 Φεβρουαρίου 2026. Μια ιστορία που τολμά να αγγίξει βαθιά ριζωμένες προκαταλήψεις για τη γονεϊκότητα, τη βιολογική συνέχεια, τον φόβο απέναντι στο ξένο και το διαφορετικό, τη δυσκολία ένταξής του στην κουλτούρα μας – αλλά και την αδηφάγα αγάπη για το χρήμα.

Η Στέλλα Ζαφειροπούλου, μία από τις πιο δυναμικές εκπροσώπους της νέας γενιάς Ελλήνων θεατρικών συγγραφέων, που ήταν πρόσφατα υποψήφια για το βραβείο "Κάρολος Κουν" Δραματουργίας Ελληνικού Έργου για το θεατρικό της Φλάι (2025, Θέατρο Olvio), αυτή τη φορά σκηνοθετεί η ίδια την παράσταση. Καταθέτοντας έτσι την πρώτη της σκηνοθεσία στην ελληνική θεατρική σκηνή, σημειώνει για τις Χήνες:

Οι Χήνες είναι μια ιστορία διαλογής. Των παιδιών των ιδρυμάτων, των παιδιών που διαλέχτηκαν και εκείνων που παρέμειναν εκεί. Αλλά όχι μόνο. Είναι και η ιστορία μια μάνας και μιας κόρης που ποτέ δεν είδαν η μια την άλλη ως τέτοια, αλλά και η αέναη αφήγηση μιας μερίδας ανθρώπων που απαρτίζουν μικρές κοινωνίες και που διατηρούν υποκριτικά και τελείως ανορθόδοξα τις παλιές ρίζες αυτών των κοινωνιών σε άγονο χώμα όταν πρόκειται να υποδεχτούν στα "πάτρια εδάφη τους" το ξένο. Θεωρώ σημαντικό τα έργα μου να εκκινούν από αληθινά συμβάντα και να ακουμπούν σε μια πραγματικότητα την οποία φτιάχνω με όρους θεατρικούς. Έτσι κι εδώ, οι Χήνες βασίζονται μια ιστορία που ήρθε σε μένα και λειτούργησε ως αφετηρία για να δημιουργήσω εικόνες. Αυτό θέλω να κάνω και με τη σκηνοθεσία μου. Να αναδείξω τις εικόνες του κειμένου και γιατί όχι να δημιουργήσω νέες. Και όσο περνά ο καιρός και μελετώ τις Χήνες απέξω και όχι πια σαν δημιουργός τους, τόσο νιώθω την απόσχιση μου από το κείμενο και τη σύνδεση μου με άλλους όρους. Αυτό που ξέρω σίγουρα πάντως είναι πως είτε έτσι (ως συγγραφέας), είτε αλλιώς (ως σκηνοθέτης) αυτό που χρειάζεται να κάνω είναι να το βάλω σε ράγες που θα κυλήσει πάνω τους απρόσκοπτα.

Πρεμιέρα 11 Φεβρουαρίου 2026 / Ημέρες παραστάσεων: Τετάρτη και Πέμπτη

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr