Μια απομακρυσμένη αγροτική περιοχή στην αχανή ενδοχώρα της Αυστραλίας.
Μια μικρή κοινωνία που βλέπει, ακούει και γνωρίζει, αλλά σιωπά. Ένα ακραίο γεγονός: Μια μητέρα και οι δύο κόρες της πλάθουν και υιοθετούν έναν δικό τους κώδικα απονομής δικαιοσύνης και τον εφαρμόζουν πάνω στον επί χρόνια κακοποιητή σύζυγο και πατέρα τους. Ο μέχρι τότε αμέτοχος περίγυρός τους αντιδρά.
Ένα ωμό, αλλά συνάμα λυρικό δράμα για την ενδο-οικογενειακή βία.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Παίζουν: Αντιγόνη Κουλουκάκου, Πένυ Διονυσιώτη, Καλλιόπη Πετροπούλου.
Επιλογή δραματολογίου – Μετάφραση – Εικαστική Αντίληψη Χώρου: Μαργαρίτα Δαλαμάγκα-Καλογήρου
Σκηνοθεσία: Αλέξιος Κοτσώρης
Σκηνικά: Νόνα Σούντη
Κοστούμια: Μάνος Παπαδάς
Σχεδιασμός Φωτισμού: Γιώργος Αγιαννίτης
Πρωτότυπη μουσική: Φάνης Κακοσαίος
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαίρη Κακαρδάκου
Επιμέλεια κίνησης: Χρήστος Νικολάου
INFO
Θέατρο Αγγέλων Βήμα
Σατωβριάνδου 36, Ομόνοια (πίσω από το Εθνικό Θέατρο Τσίλλερ)
Από 23 Ιανουαρίου έως 4 Απριλίου 2026
Παραστάσεις: Κάθε Παρασκευή στις 20:00 και Σάββατο στις 18:00
Διάρκεια: 90’
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ
Το έργο "The Bleeding Tree" (Το δέντρο που ματώνει) του Αυστραλού συγγραφέα Angus Cerini είναι ένα συγκλονιστικό, σκοτεινό και λυρικό δράμα που μιλά για το θέμα της ενδοοικογενειακής βίας και εκδίκησης. Η ιστορία διαδραματίζεται σε μια απομακρυσμένη, μικρή πόλη της αγροτικής Αυστραλίας και επικεντρώνεται σε τρεις γυναίκες: μια μητέρα και τις δύο κόρες της. Αρχίζει με την δολοφονία του βίαιου συζύγου/πατέρα από τη μητέρα, με μια σφαίρα στον λαιμό, με συμμετοχή των δύο κοριτσιών. Μια πράξη εκδίκησης που ακολουθεί πολλά χρόνια σωματικών και ψυχικών βασανιστηρίων και των τριών.
Η δραματική ένταση του έργου εστιάζεται στην προσπάθεια των τριών γυναικών να κρύψουν/εξαφανίσουν/ξεφορτωθούν το πτώμα, ενώ ο ολιγάριθμος και μέχρι τότε αμέτοχος περίγυρός τους αρχίζει να επισκέπτεται το σπίτι, από τη μια, προφασιζόμενος πλήρη άγνοια του γεγονότος και, από την άλλη, δείχνοντας μιαν ιδιότυπη "προστασία".
Το έργο εστιάζει στις τρεις ημέρες που ακολουθούν τον φόνο με τις τρεις γυναίκες να έρχονται για πρώτη φορά αντιμέτωπες με τις συνέπειες της πράξης τους, αλλά και με μία, μέχρι τώρα άγνωστη, αίσθηση ελευθερίας.
ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΜΑΤΩΝΕΙ, περιγράφει ωμές καταστάσεις με λόγο απροσδόκητα λυρικό και ποιητικό. Ο βραβευμένος συγγραφέας του, Angus Cerini, στα έργα του, γενικά κατορθώνει να συγκεράσει θεματολογία συχνά σκοτεινή με λόγο ποιητικό παράγοντας συγκλονιστικά αποτελέσματα.
ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΜΑΤΩΝΕΙ λειτουργεί ως μια ιστορία επιβίωσης και ενδυνάμωσης με τις τρεις ηρωίδες του, από θύματα, να γίνονται κυρίαρχες της μοίρας τους. Παράλληλα, γίνεται ο αμείλικτος καθρέφτης της συνενοχής και συγκάλυψης ακόμη και άγριων εγκλημάτων από μικρές και απομονωμένες κοινωνίες, οι οποίες συχνά "γνωρίζουν" αλλά επιλέγουν τη σιωπή και, όταν αποφασίζουν να δράσουν, το κάνουν εκ του ασφαλούς και με βάση τις κοινωνικές συμβάσεις.
Το "The Bleeding Tree" έχει αποσπάσει σημαντική αναγνώριση και έχει κερδίσει πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων: Το Βραβείο Θεατρικών Συγγραφέων Griffin, το Λογοτεχνικό Βραβείο Δράματος του Πρωθυπουργού της Νέας Νότιας Ουαλίας, το Βραβείο AWGIE Καλύτερου Έργου καθώς και τρία Βραβεία Helpmann. Θεωρείται ένα από τα πιο ισχυρά σύγχρονα δείγματα της αυστραλιανής δραματουργίας.
Η ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ ΣΤΟ ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ
Το ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ επέλεξε έξι βραβευμένα έργα Αυστραλιανών συγγραφέων διεθνούς εμβέλειας που ιχνηλατούν έντιμα και χωρίς παρωπίδες την ψυχή αυτής της γοητευτικής χώρας και τα ενέταξε στην 21η θεατρική του περίοδο Νοεμβρίου 2025-Απριλίου 2026. Αυτό το εγχείρημα και το ρεπερτόριο είναι, έτσι κι αλλιώς, καινοφανές. Αλλά, το ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ προχώρησε ένα βήμα παραπάνω συνδέοντας τα έξι έργα ουσιαστικότερα και βαθύτερα υιοθετώντας μία ακόμη καινοτομία: Από τον Νοέμβριο 2025 μέχρι τον Απρίλιο 2026, θα παρουσιάσει στην θεατρική του σκηνή έξι Αυστραλιανά θεατρικά έργα καθώς και ένα Ελληνικό θεατρικό έργο με θέμα τους Έλληνες μετανάστες στο Σύδνεϋ του 60. Όλα σε ΕΝΑ σκηνικό: ΤΗΝ ΧΩΡΑ.
Αυτό το ένα σκηνικό σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε από την αρχιτέκτονα Νόνα Σούντη σε εικαστική αντίληψη χώρου Μαργαρίτας Δαλαμάγκα-Καλογήρου που παραπέμπει στο διεθνές σύμβολο της Αυστραλίας, την Όπερα του Σύδνεϋ. Είναι πολυμορφικό και πολυλειτουργικό. Αναπτύσσεται και χρησιμοποιείται από κάθε μία από τις πιο πάνω επτά παραστάσεις ανάλογα με την δική της σύλληψη, πάντα με την συνεργασία της Νόνας Σούντη για την υλοποίηση της κάθε μιας σύλληψης.