TOC BOOKS: Clare Mackintosh, Γιάννης Ξανθούλης και Φρίντα Λιάππα

Διαβάζουμε τα Σε είδα της Clare Mackintosh, Του φιδιού το γάλα του Γ. Ξανθούλη και Τη μυστηριώδη ασθένεια της Φ.Λιάππα

toc-books-clare-mackintosh-giannis-ksanthoulis-kai-frinta-liapa
SHARE THIS
0
SHARES

Ενα best seller των Sunday Times, μια επανέκδοση διηγημάτων της Φρίντα Λιάππα και ένα βιβλίο για τη μνήμη του Γιάννη Ξανθούλη στις βιβλιοφιλικές προτάσεις της εβδομάδας:

 

Clare Mackintosh, Σε είδα, (εκδόσεις Μεταίχμιο )

«Όλοι έχουμε τις συνήθειές μας. Ακόμα κι εσύ. Φοράς το ίδιο παλτό κάθε μέρα. Φεύγεις από το σπίτι την ίδια ώρα κάθε πρωί. Έχεις την αγαπημένη θέση σου στο λεωφορείο ή στο τρένο. Ξέρεις ακριβώς ποιες κυλιόμενες σκάλες πηγαίνουν πιο γρήγορα, από ποια μπάρα να περάσεις, ποιο κιόσκι έχει τη μικρότερη ουρά. Τα ξέρεις αυτά και τα ξέρω κι εγώ. Ξέρω ότι αγοράζεις την ίδια εφημερίδα, το γάλα σου την ίδια ώρα κάθε βδομάδα. Ξέρω πώς πηγαίνεις τα παιδιά στο σχολείο από πού κόβεις δρόμο γυρίζοντας σπίτι από το μάθημα ζούμπα. Ξέρω τον δρόμο όπου χωρίζεις με τις φίλες σου τα βράδια της Παρασκευής μετά την παμπ και ξέρω ότι το υπόλοιπο κομμάτι το περπατάς μόνη σου. Ξέρω το σιρκουί των 5 χιλιομέτρων που τρέχεις το πρωί του Σαβάτου και το ακριβές σημείο που σταματάς για να κάνεις διατάσεις. Τα ξέρω όλα αυτά επειδή δεν σκέφτηκες ποτέ ότι κάποιος μπορεί να σε παρακολουθεί. Η ρουτίνα σε ηρεμεί. Είναι γνώριμη, καθησυχαστική. Η ρουτίνα σε κάνει να νιώθεις ασφαλής. Η ρουτίνα θα σε σκοτώσει...»

Το δεύτερο βιβλίο της βρετανίδας Clare Mackintosh (παραπάνω απόσπασμα από το οποίο) που θεωρείται μάστερ των ανατροπών και των εκπλήξεων, με τίτλο «Σε είδα»  σκαρφάλωσε στην κορυφή των μπεστ σέλερ των Sunday Times, είναι ένα θρίλερ «που κάνει τον αναγνώστη να αναθεωρήσει την επίπλαστη ασφάλεια που προσφέρουν η ρουτίνα και η επανάληψη των καθημερινών μας κινήσεων». Κυκλοφορεί σε μετάφραση Βάσιας Τζανακάρη.

 

Γιάννης Ξανθούλης, Του φιδιού το γάλα (εκδόσεις Διόπτρα)

Λέει ο συγγραφέας: «Θέμα του βιβλίου είναι η μνήμη. Η μνήμη που χάνεται, που αμβλύνεται – κι όχι απαραίτητα με το μοδάτο "εύσημο" της νόσου Αλτσχάιμερ. Και δεν μιλώ για το βασικό άλλοθι της "επιλεκτικής" μνήμης, αλλά για δραστικά κομμάτια ζωής που συχνά τα βλέπουμε να ξεθωριάζουν μαζί με όλη την "ηχητική μπάντα" και, κυρίως, την αισθηματική βαρύτητα. Κομμάτια που, από μόνα τους, μπορεί και να είναι ό,τι πιο σπουδαίο μας συνέβη. Του Φιδιού το Γάλα θα το χαρακτήριζα μυθιστόρημα θρίλερ, με βασικό "σίριαλ-κίλερ" τα πληγωμένα μας αισθήματα, τα τραύματα της απόρριψης, αλλά και τη γοητεία της αυτοκαταστροφής, που ελλοχεύει μέσα μας, περιμένοντας την ανάλογη "καλή" στιγμή για να εκδηλωθεί. Οι ήρωές μου είναι μεθυσμένοι από την απαξία για την "ευτυχία του κοινότοπου", κάτι που τους καθιστά ξεχωριστούς αλλά και ευάλωτους.

Λίγα λόγια για τον Γιάννη Ξανθούλη

Ο Γιάννης Ξανθούλης γεννήθηκε το 1947 στην Αλεξανδρούπολη, από γονείς πρόσφυγες της Ανατολικής Θράκης. Εκτός από μυθιστορήματα, έγραψε βιβλία και θεατρικά έργα για παιδιά, καθώς και θέατρο. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος (είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ) σε εφημερίδες και στο ραδιό­φωνο. Ανάμεσα στα πιο γνωστά του μυθιστορήματα είναι: Το καλοκαίρι που χάθηκε στο χειμώνα (1984), Το πεθαμένο λικέρ (1987), Ο χάρτινος Σεπτέμβρης της καρδιάς μας (1989), Το ροζ που δεν ξέχασα (1991), Η εποχή των καφέδων (1992), Οικογένεια Μπες-Βγες (1994), Το τρένο με τις φράουλες (1996), …ύστερα, ήρθαν οι μέλισσες (1998), Ο Τούρκος στον κήπο (2001), Το τανγκό των Χριστουγέννων (2003), Ο θείος Τάκης (2005), Του φιδιού το γάλα (2007), Κωνσταντινούπολη – Των ασεβών μου φόβων (2008), Η εκδίκηση της Σιλάνας (2009), Δεσποινίς Πελαγία (2010), Ο γιος του δάσκαλου (2012), Την Κυριακή έχουμε γάμο (2015), το οποίο βραβεύτηκε ως το καλύτερο μυθιστό­ρημα της χρονιάς και Εγώ, ο Σίμος Σιμεών (2018). Βιβλία του έχουν μεταφερθεί στη μεγάλη και τη μικρή οθόνη και έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Ζει στην Αθήνα.

 

 

Φρίντα Λιάππα, Η μυστηριώδης ασθένεια (εκδόσεις Μεταίχμιο)

«Παιδούλα ανυπεράσπιστη ψυχούλα λυπημένη εξόριστη από σπίτια κι αγκαλιές μάνα μάνα ήρθε ο κόρακας και πήρε το καλύτερο παιδί, με σπονδές δακρύων έρχομαι σε σένα και στην πόλη ιέρεια και σφάγιο εγώ αναδύομαι στα μάτια σου διάφανη κι ανοιχτή σαν επιφώνημα». («Τα μάτια σου λέει ήταν κρασάτα»)

Μια ευκαιρία να «συναντήσουμε» τη Φρίντα Λιάππα (1948-1994) μας δίνει η επανέκδοση της συλλογής των διηγημάτων της υπό τον τίτλο «Η μυστηριώδης ασθένεια»(πρώτη έκδοση: 1985) που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γαβρηιλίδης.

Δέκα κείμενα με θεματική αυτοτέλεια - μεταξύ αυτών κι εκείνο που δίνει τον τίτλο του βιβλίου - αποτελούν τον

Λίγα λόγια για τη Φρίντα Λιάππα

Φρίντα Λιάππα ήταν ελληνίδα σκηνοθέτιδα του κινηματογράφου και ποιήτρια.

Σπούδασε Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και κινηματογραφική τέχνη στο London Film School του Λονδίνου. Ασχολήθηκε με την ποίηση (αρχικά) και με τη σκηνοθεσία. Μέλος της «δημοκρατικής νεολαίας Λαμπράκη», συνελήφθη και φυλακίστηκε. Ανέπτυξε επίσης, αντιδικτατορική δράση. Ύστερα από ορισμένες μικρού μήκους ταινίες, όπως το Μετά σαράντα μέρες (1972) Μια ζωή σε Θυμάμαι να φεύγεις (1977), η οποία τιμήθηκε με το 2ο βραβείο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και βραβεύθηκε από την Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου), Απεταξάμην (1980), παρουσίασε την πρώτη της ταινία μεγάλου μήκους Οι δρόμοι της αγάπης είναι νυχτερινοί, που απέσπασε το 1ο βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ακολούθησαν τα έργα της Ήταν ένας ήσυχος θάνατος (1986) και Τα χρόνια της μεγάλης ζέστης (1992). Τον Ιανουάριο της ίδιας εκείνης χρονιάς, ο τότε σύμβουλος του Υπουργείου Πολιτισμού Απόστολος Δοξιάδης, την κατήγγειλε για κακοποίηση παιδιού κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων μιας ταινίας της, ωστόσο η σκηνοθέτις απαλλάχθηκε με το υπ' αριθμόν 2826/1993 βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Αθηνών. Την ίδια περίπου χρονική περίοδο η Λιάππα διαγνώσθηκε ότι έπασχε από κακόηθες νεόπλασμα στον εγκέφαλο, ασθένεια από την οποία και απεβίωσε στις 28 Νοεμβρίου 1994, σε ηλικία μόλις 46 ετών.

Μπορείτε να βρείτε όλα τα βιβλία στο https://www.public.gr/

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ακολούθησε το theTOC.gr στο Facebook