Σαν σήμερα, στις 12 Ιανουαρίου 1932, γεννήθηκε η Τζένη Καρέζη, μια από τις πιο εμβληματικές μορφές που ανέδειξε ποτέ ο ελληνικός κινηματογράφος και το θέατρο. Μια γυναίκα που δεν στηρίχθηκε μόνο στην ομορφιά της, αλλά σε ένα σπάνιο κράμα ταλέντου, ευφυΐας, ήθους και εσωτερικής δύναμης.
Κι όμως, τα μάτια της ήταν εκείνα που μαγνήτιζαν πρώτα: βαθιά, εκφραστικά, γεμάτα συναίσθημα και αλήθεια. Μάτια που μπορούσαν να γελάσουν, να πληγωθούν, να ερωτευτούν και να επαναστατήσουν μέσα στο ίδιο βλέμμα.
Η Τζένη Καρέζη δεν υπήρξε ποτέ "απλώς μια ωραία πρωταγωνίστρια". Υπήρξε μια ηθοποιός με άποψη, με πολιτική και κοινωνική συνείδηση, που τόλμησε να σταθεί όρθια σε δύσκολες εποχές. Από τις λαμπερές κωμωδίες και τα μιούζικαλ μέχρι τους δραματικούς ρόλους που άφησαν ιστορία, έδωσε ψυχή σε κάθε της ερμηνεία. Στις ταινίες της, το βλέμμα της συχνά έλεγε περισσότερα από τους διαλόγους· έκρυβε μια μελαγχολία, μια περηφάνια, μια βαθιά ανθρωπιά.
Στο θέατρο, υπήρξε αφοσιωμένη και απαιτητική, τόσο με τον εαυτό της όσο και με το κοινό. Δεν δίστασε να συγκρουστεί, να ρισκάρει, να πληρώσει το τίμημα της ελευθερίας της. Μα πάνω απ’ όλα, έμεινε αυθεντική.
Τζένη Καρέζη: Ο έρωτας και ο γάμος με τον Καζάκο
Η ζωή της Τζένης Καρέζη, αδιαμφιβήτητα σημαδεύτηκε από τη γνωριμία, τον έρωτα και τον γάμο με τον Κώστα Καζάκο.
Το φθινόπωρο του 1967, στη σκιά μιας ελιάς, με ένα τάβλι ανάμεσα σ εκείνη και τον Καζάκο ήχησε... το "Κονσέρτο για πολυβόλα". Παντρεύτηκαν λίγους μήνες αργότερα και απέκτησαν τον γιο τους, Κωνσταντίνο. Μία παρτίδα τάβλι που κράτησε 26 χρόνια, όπως είχε πει ο ηθοποιός.
"Θέλει νομίζω η ζωή, όπως και η τέχνη, καθημερινή κατάθεση, καθημερινή προσπάθεια για να κερδίσεις τον άλλο για να είσαι κοντά του, να τον φέρεις κοντά σου. Δε νομίζω ότι τελειώνει ποτέ μια σχέση", είχε δηλώσει χαρακτηριστικά η θρυλική ηθοποιός.
Ο Κώστας Καζάκος χάθηκε στα ατέλειωτα μάτια της Τζένης που έγιναν πυξίδα για την κοινή ζωή τους.
"Είχαμε συναντηθεί τουλάχιστον δύο φορές μέσα από τη δουλειά", είχε πει ο Κώστας Καζάκος για τη Τζένη Καρέζη. "Την έπιανα το πρωί να μάθει τα λόγια της στο καμαρίνι όπου βαφόταν. Σαν να μην συνέβη. Σαν να μην είχαμε ιδωθεί. Αλλού κοίταγε ο ένας, αλλού ο άλλος", πρόσθετε.
Όμως κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας, κάτι άλλαξε. Οι δυο τους πέρασαν χρόνο μαζί παίζοντας τάβλι στα διαλείμματα των γυρισμάτων.
"Ήταν Δευτέρα θυμάμαι. Μου είχαν πει να πάω στα Ίσθμια για το γύρισμα. Έπαιζα στην ταινία έναν λοχαγό. Είχα βάλει, λοιπόν, τη στολή μου από το στούντιο του Φίνου και πήγα ντυμένος. Εκεί ήταν η Τζένη με τον σκηνοθέτη Ντίνο Δημόπουλο. Περιμέναμε να περάσει ένα πλοίο για να γυρίσουμε τη σκηνή. Καθίσαμε κάτω από μια ελιά και αρχίσαμε να παίζουμε τάβλι. Ήταν μανιακή ταβλαδόρισσα η Τζένη. Τελικά, ήταν μια παρτίδα τάβλι που κράτησε 26 χρόνια", δήλωνε για την Τζένη Καρέζη ο Κώστας Καζάκος.
"Ναι, αυτή η χρονιά σήμαινε πολλά για μένα. Τότε γνώρισα τον Κώστα. Χρωστάμε και οι δύο αιώνια ευγνωμοσύνη στον Φίνο, γιατί γνωριστήκαμε χάρη στην ταινία του Κοντσέρτο για πολυβόλα, όπου πρωταγωνιστούσαμε. Θυμάμαι ότι μας γνώρισαν ένα πρωινό που είχαμε γύρισμα στα Ίσθμια. Μόλις είπαμε "χαίρω πολύ”, αισθάνθηκα ένα "κρακ” μέσα μου και είπα: "Α, εδώ είναι, αυτό είναι!”. Το ένστικτό μου μου έλεγε πολλά. Γίναμε αχώριστοι. Παίζαμε τάβλι, κάναμε ατέλειωτες βόλτες, πνευματικές συζητήσεις για ώρες. Πιστεύω πως μέχρι τότε ζούσα σε μια απόλυτη μοναξιά. Έβγαινα, διασκέδαζα, σπαταλιόμουν σε άσκοπες συζητήσεις και φιλοφρονήσεις, όμως όταν γύριζα σπίτι μου η μοναξιά μου ήταν αφόρητη. Ο Κώστας ήταν ο άνθρωπος που με επηρέασε παντοιοτρόπως, περισσότερο από οποιονδήποτε και οτιδήποτε στη ζωή μου. Από την ώρα που τον γνώρισα κατάλαβα πόσο σημαντική είναι η προσωπική ζωή του ανθρώπου, ο σύντροφός σου στο σπίτι σου, το παιδί σου, η καριέρα σου. Μέχρι τότε ήταν τα πάντα για μένα το θέατρο. Μετά τη γνωριμία μας χωρίστηκε το πράγμα. Εκείνος και το θέατρο με ενδιέφεραν εξίσου. Με τον Κώστα άρχισαν να με ενδιαφέρουν πιο ουσιαστικά πράγματα. Πριν μου άρεσε η κοσμική ζωή κι ολίγο να ντυνόμαστε, κι ολίγο να επιδεικνυόμαστε και κάποιο φλερτ και κάπου να χορέψουμε… Αντίθετα δεν με ενδιέφερε και ιδιαίτερα τι γινόταν γύρω μου, τα κοινωνικά προβλήματα, η πολιτική, ας πούμε. Με τον Κώστα βρήκα τον αληθινό εαυτό μου", είχε δηλώσει εκείνη.
Το ζευγάρι παντρεύτηκε σε μία λιτή τελετή έχοντας κοντά του αγαπημένους φίλους και συγγενείς στις 5 Αυγούστου του 1968 και το γαμήλιο γλέντι έγινε στη βεράντα του σπιτιού τους.
Έναν χρόνο μετά τον Απρίλιο του 1969 γεννήθηκε ο γιος τους Κωνσταντίνος Καζάκος. Μάλιστα, καθώς κατά τη διάρκεια της χούντας όποιο παιδί γεννιόταν 21 Απριλίου το βάφτιζαν είτε ο δικτάτορας Παπαδόπουλος, είτε η σύζυγός του ή κάποιος άλλος με συμμετοχή στο πραξικόπημα, η Τζένη Καρέζη και ο Κώστας Καζάκος δεν ήθελαν να γεννηθεί το παιδί τους εκείνη την ημέρα.
Οι δυο τους ηταν αχώριστοι έως τη στιγμή που η ηθοποιός "έφυγε" από τη ζωή το 1992, νικημένη από τον καρκίνο.