Χωρίς αμφιβολία μία από τις πιο ξεχωριστές στιγμές της χθεσινής απονομής των βραβείων Όσκαρ 2026 μας χάρισε η Μπάρμπρα Στρέιζαντ που ανέβηκε στη σκηνή του Dolby Theater για να τιμήσει τη μνήμη Ρόμπερτ Ρεντφόρντ που έφυγε στα 89 του χρόνια, τον περασμένο Σεπτέμβριο. Η Στρέιζαντ και ο Ρέντφόρντ είχαν αποτελέσει το απόλυτο κινηματογραφικό ζευγάρι στη κλασική ταινία "Τα Καλύτερα μας Χρόνια" το 1973 και έκτοτε δέθηκαν με μία φιλία ζωής.
Η 84χρονη σήμερα Στρέιζαντ που τα τελευταία χρόνια έχει αποφασίσει να μην τραγουδήσει ξανά live, έκανε μία μεγάλη εξαίρεση, στη χθεσινή απονομή, τιμώντας τη μνήμη του Ρέντφορντ. Η μεγάλη πρωταγωνίστρια τραγούδησε ρεφρέν του "The Way We Were”, προκαλώντας έντονη συγκίνηση στους θεατές.
Τα συγκινητικά λόγια της Μπάρμπρα Στρέιζαντ για τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ
"Αφού διάβασα το πρώτο σενάριο για τα "Καλύτερα Μας Χρόνια”, μπορούσα να φανταστώ μόνο έναν άντρα στον ρόλο του Χάμπελ, και αυτός ήταν ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ. Αλλά το απέρριψε επειδή είπε ότι ο χαρακτήρας δεν είχε σθένος. Δεν υπερασπίζεται τίποτα. Και είχε δίκιο. Μετά από πολλές νέες εκδοχές του σεναρίου, ο Bob τελικά συμφώνησε να το κάνει. Ήταν ένας λαμπρός, λεπτός ηθοποιός και περάσαμε υπέροχα παίζοντας ο ένας απέναντι στον άλλον, γιατί ποτέ δεν ξέραμε ακριβώς τι θα έκανε ή τι θα έλεγε ο καθένας μας. Και είμαι ενθουσιασμένη που το "Καλύτερα Μας Χρόνια” θεωρείται πλέον μια κλασική ερωτική ιστορία, αλλά μιλά επίσης για μια σκοτεινή περίοδο της ιστορίας μας, τα τέλη της δεκαετίας του ’40 και τις αρχές της δεκαετίας του ’50, όταν οι άνθρωποι κατέδιδαν ο ένας τον άλλον και υποχρεώνονταν να δίνουν όρκους πίστης.
Τώρα, ο Μπομπ είχε πραγματικό σθένος, μέσα και έξω από την οθόνη. Μιλούσε για να υπερασπιστεί την ελευθερία του Τύπου, να προστατεύσει το περιβάλλον και ενθάρρυνε νέες φωνές στο Sundance Institute του, μερικές από τις οποίες είναι υποψήφιες για Όσκαρ απόψε, πράγμα υπέροχο. Ήταν στοχαστικός και τολμηρός. Τον αποκαλούσα έναν "πνευματώδη καουμπόι” που άνοιξε τον δικό του δρόμο και κέρδισε το Όσκαρ καλύτερης σκηνοθεσίας. Και μου λείπει τώρα περισσότερο από ποτέ, παρόλο που του άρεσε να με πειράζει. Με φώναζε Μπαμπς και εγώ έλεγα: "Μπομπ, έλα τώρα, σου φαίνομαι για Μπαμπς;” Δεν είμαι Μπαμπ, ξέρεις. Αλλά ο τρόπος που το έλεγε με έκανε να γελάω.
Και πολλά χρόνια αργότερα, μιλούσαμε στο τηλέφωνο για τα συνηθισμένα — πολιτική, τέχνη, τον Μοντιλιάνι, τον αγαπημένο μας — και καθώς κλείναμε το τηλέφωνο, είπε: "Μπαμπς, σε αγαπώ πολύ και πάντα θα σε αγαπώ”. Και στο τελευταίο σημείωμα που έγραψα ποτέ στον Bob, το έκλεισα με τα λόγια: "Κι εγώ σε αγαπώ”. Και υπέγραψα: "Μπαμπς”".