Αυτό είναι το άγνωστο νησί στη Ν.Ζηλανδία - Είχε ξανά νεκρούς [εικόνες]

Το νησί Γουάιτ με το ενεργό ηφαίστειο έχει μεγάλη ιστορία και είναι ιδιόκτητο

auto-einai-to-agnwsto-nisi-sti-nzilandia---eixe-ksana-nekrous-eikones
SHARE THIS
0
SHARES

Πέντε νεκρούς μετρά μέχρι τώρα η Νέα Ζηλανδία, ισχυρή έκρηξη στο ηφαίστειο Ουακατάνε στο νησί Γουάιτ, σε σχετικά μικρή απόσταση από το Βόρειο Νησί της Νέας Ζηλανδίας.

Μάλιστα, υπάρχουν 20 τραυματίες και αρκετοί αγνοούμενοι. Οι γεωλόγοι είχαν προειδοποιήσει για τον κίνδυνο έκρηξης του ηφαιστείου και υπάρχει το μεγάλο ερώτημα γιατί επετράπη στους τουρίστες να επισκεφθούν το νησί. Μάλιστα, η στάχτη του αναφέρεται ότι έφτασε σε ύψος πάνω από 3.500 χλμ. Και έτσι φτάσαμε στην σημερινή τραγωδία στη Νέα Ζηλανδία.

Ποιό είναι το νησί Γουάιτ

Λέγεται Φακαάρι ή νήσος Γουάιτ. Είναι νησί και ενεργό ηφαίστειο που απέχει μόλις 48 χλμ από την βορειοανατολική ακτή του Βόρειου Νησιού της Νέας Ζηλανδίας, στον Κόλπο Πλέντυ. Είναι το πιο ενεργό ηφαίστειο στη Νέα Ζηλανδία και βρέθηκε πάνω από τον βυθό ως αποτέλεσμα συνεχούς ηφαιστειακής δραστηριότητας κατά τα τελευταία 150.000 χρόνια.

 

Ανακαλύφθηκε το 1769 από τον Τζέιμς Κουκ και αποτελεί ιδιωτική περιουσία από το 1953. Επισκέπτες συνεπώς δεν επιτρέπεται να αποβιβασθούν στο νησί χωρίς άδεια. Ωστόσο το επισκέπτονται εύκολα ομάδες περιηγητών που συμμετέχουν σε εκδρομές εκτελούμενες από εξουσιοδοτημένα γραφεία, ιδίως από το κοντινό λιμάνι Φακατάνε.

 

Είναι το βορειότερο ενεργό ηφαίστειο της μήκους 250 χιλιομέτρων «Ηφαιστειακής Ζώνης Taupo». Οι εκρήξεις του έχουν δώσει ροές ανδεσιτικής λάβας και ηφαιστειακής στάχτης. Η ενεργότητά του και η εύκολη πρόσβαση προσελκύουν ηφαιστειολόγους και άλλους επιστήμονες, όπως και αρκετούς τουρίστες. Για αυτό και αρκετοί από τη Νέα Ζηλανδία φεύγουν με καράβια για να το προσεγγίσουν.

 

Διάμετρος 2 χλμ

Η περίμετρος της νήσου είναι σχεδόν κυκλική και η διάμετρός της περίπου 2 χιλιόμετρα. Η υψηλότερη κορυφή φθάνει σε υψόμετρο 321 μέτρα πάνω από τη μέση επιφάνεια της θάλασσας. Το Χουακαάρι έχει εμβαδόν 3,25 τετρ. χιλιόμετρα (χιλιάδες στρέμματα). Το νησί αποτελεί απλώς το ανώτερο μέρος ενός πολύ μεγαλύτερου βουνού στον βυθό του ωκεανού, το οποίο υψώνεται 1.600 μέτρα πάνω από τον βυθό. Το νησί δεν έχει σήμερα μόνιμους κατοίκους και οι κυριότερες ανθρώπινες δραστηριότητες σε αυτό είναι οι ξεναγήσεις τουριστών και η επιστημονική έρευνα ειδικών.

 

Το πλήρες όνομα του νησιού στους ιθαγενείς Μαορί είναι «Te Puia o Whakaari», δηλαδή «το εντυπωσιακό ηφαίστειο». Και όμως, ο Τζέιμς Κουκ, παρά το ότι το πλησίασε πολύ όταν το ανεκάλυψε την 1η Οκτωβρίου 1769, δεν το κατέγραψε ως ηφαίστειο, αν και το ονόμασε Νήσο Γουάιτ «Λευκή Νήσο» πιθανότατα εξαιτίας του λευκού ατμού που έβγαινε από αυτό. 

 

Είχαν σκοτωθεί εργάτες το 1914

Από το 1885 έγιναν απόπειρες να εξορυχθεί θειάφι από, όταν ιδιοκτήτης του νησιού έγινε ο επιχειρηματίας Τζων Α. Γουίλσον. Αυτή η πρώτη περίοδος εξορύξεως τελείωσε τον Σεπτέμβριο του 1914, όταν μέρος του χείλους του δυτικού κρατήρα κατέρρευσε προκαλώντας ένα λαχάρ που σκότωσε και τους δέκα εργάτες. Κανένα ίχνος τους δεν βρέθηκε ποτέ και μόνο ο γάτος του καταυλισμού τους επέζησε: βρέθηκε κάποιες ημέρες αργότερα από το πλοίο ανεφοδιασμού και του δόθηκε τότε το όνομα «Πέτρος ο Μέγας».

 

Εννέα χρόνια αργότερα, το 1923, επιχειρήθηκε και πάλι εξόρυξη, αλλά μαθαίνοντας από την καταστροφή του 1914 οι εργάτες έχτισαν τις καλύβες τους σε ένα επίπεδο μέρος, κοντά σε μια αποικία θαλάσσιων πτηνών. Καθημερινά κατέβαζαν τη βάρκα τους στη θάλασσα, επιβιβάζονταν και κωπηλατούσαν στην άλλη πλευρά, στην αποβάθρα του ορυχείου, στον Κόλπο του Κρατήρα.

Αν η θάλασσα ήταν πολύ άγρια, έπρεπε να σκαρφαλώσουν από το πλάι στα βράχια σε ένα πολύ στενό μονοπάτι. Το εξορυγμένο υλικό μεταφερόταν μέσα σε μικρά βαγονέτα στην εγκατάσταση θρυμματισμού και συσκευασίας που είχε κατασκευασθεί πάνω στο νησί. 

 

Αλιευτικός πλούτος

Τα νερά κοντά στο νησί είναι γνωστά για τον αλιευτικό τους πλούτο. Το κιτρινόουρο μαγιάτικο ψάρι (Seriola lalandi) αφθονεί όλο το έτος, ενώ τον χειμώνα γίνεται ψάρεμα στα βαθιά νερά για το χαπούκου (Polyprion oxygeneios) και το βαρελόψαρο της Ανταρκτικής (Hyperoglyphe antarctica), και το καλοκαίρι για τον ιστιοφόρο, τη μακάιρα και τον κίτρινο τόνο.

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ακολούθησε το theTOC.gr στο Facebook