Η συγκλονιστική αφήγηση μιας νοσοκόμας στη ΜΕΘ νοσοκομείου της Νέας Υόρκης- "Εχασα ακόμα έναν ασθενή"...

Η Jennifer Cole είναι νοσοκόμα. Στη ΜΕΘ. Χθές έχασε έναν ασθενή. Εναν ακόμα ασθενή. Επιστρέφοντας από το νοσοκομείο, έγραψε τα συναισθήματά της από την απώλεια. Δεν ήταν ο πρώτος γράφει και δυστυχώς δεν θα είναι ο τελευταίος. Αλλά ήταν διαφορετικός. Οπως όλοι οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί..

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Έπαινοι και από Bloomberg: Παράδειγμα η Ελλάδα, "φωνή της λογικής" ο Κυριάκος Μητσοτάκης

Εγραψε η Τζένιφερ Κολ

Έχασα έναν ασθενή σήμερα. Δεν ήταν ο πρώτος, και δυστυχώς δεν είναι ο τελευταίος. Αλλά ήταν διαφορετικός. Ήμουν νοσοκόμα στα επείγοντα σε όλη μου την καριέρα, αλλά στη Νέα Υόρκη βρίσκομαι στη ΜΕΘ. Σε αυτό το σημείο δεν υπάρχει πραγματικά πουθενά στο νοσοκομείο που δεν είναι ΜΕΘ, όλα τα covid 19 θετικά. Είναι απελπισμένοι για νοσοκόμες που μπορούν να τιτλοποιήσουν κρίσιμα φάρμακα και ταραχτήρες.

Έχω φροντίσει αυτόν τον άντρα τις τελευταίες τρεις νύχτες, μια πρώτη για μένα. Στα επείγοντα σπάνια κρατάω ασθενείς έστω και για μία 12 ωρη βάρδια. Όλη η εβδομάδα του ήταν δύσκολη γι ' αυτόν, αλλά χθες το βράδυ ήταν η χειρότερη. Πέρασα τις πρώτες έξι ώρες της βάρδιας μου χωρίς να φύγω από το δωμάτιό του. Μέχρι το τέλος, με τόσα πολλά φάρμακα στο μέγιστο τους, παρακαλούσα τον γιατρό να καλέσει την οικογένειά του και να τους ενημερώσει. "Δεν θα τα καταφέρει", είπα. Οι φτωχοί γιατροί είναι τόσο απασχολημένοι με το να τρέχουν από κώδικα σε κώδικα, που τραβάνε οι ασθενείς που Το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ ήταν η φωνή της μαμάς μου στο κεφάλι μου, κλαίγοντας καθώς μπήκα στο αεροπλάνο για να φύγω για αυτό το μέρος: "Αυτοί οι άνθρωποι είναι μόνοι, τους προσέχεις καλά". Ήμουν ο μόνος άνθρωπος σε αυτό δωμάτιο για τρεις συνεχόμενες νύχτες, παλεύοντας όσο πιο σκληρά μπορούσα για να κρατήσω αυτόν τον άνθρωπο ζωντανό. Ο γιατρός μπόρεσε να επικοινωνήσει με την οικογένεια, να τους ενημερώσει. Αποφασίστηκε ότι όταν η καρδιά του σταματούσε αναπόφευκτα δεν θα προσπαθούσαμε να την επανεκκινήσουμε. Απλά δεν έμεινε τίποτα άλλο να κάνω.

Τελικά, τα παράτησε. Ήμασταν μόνο αυτός και εγώ και ο διασωληνωμένος συγκάτοικός του στο διπλανό κρεβάτι. Η ξύλινη πόρτα του δωματίου είναι κλειστή, που περιέχει μόλυνση και μας κόβει από τον υπόλοιπο κόσμο. Κάλεσα τον γιατρό να έρθει και να σημειώσει την ώρα του θανάτου. Μακάρι τόσο πολύ να μπορούσα να ενημερώσω την οικογένειά του ότι ενώ μπορεί να μην ήταν μαζί του, ήμουν.

Έκλεισα τις αντλίες (τόσο φρικτά πολλές από αυτές), αποσυνδέθηκα τον εξαερισμό, τον έβγαλα από την οθόνη. Δεν τον αποσωληνώσαμε, πάρα πολύ ρίσκο για το προσωπικό. Το αναπνευστικό πήρε τον εξαερισμό μόλις τηλεφώνησα. Είναι απλά ένα φορητό, αλλά είναι ζωή για κάποιον κάτω. Το CNA με βοήθησε να τον πλύνω και να τον τοποθετήσω σε μια σακούλα σώματος, πολυτέλεια που προσφέρεται μόνο σε όσους τα καταφέρνουν από τα επείγον Εκεί κάτω τα πτώματα συσσωρεύονται σε φορεία, μόνοι τους, ενώ οι ασθενείς με αεραγωγούς περιμένουν το χρυσό σημείο που μόλις εκκενώθηκε ο κύριος μου. Θα μιλήσουμε για τα επείγοντα άλλη φορά. Ο ασθενής μου ήταν προφανώς υγιής στη ζωή του. Κοιτάζω τη φωτογραφία του στο διάγραμμά του, το είδος που παίρνουν από μια κάμερα πάνω από έναν υπολογιστή όταν δεν είσαι πραγματικά προετοιμασμένος. Ένα χτύπημα στο κεφάλι, ελαφρώς άβολο. Βλέπω τον παππού κάποιου, τον μπαμπά κάποιου, τον άντρα κάποιου. Δεν είναι εδώ μαζί του. Η καρδιά μου ραγίζει γι ' αυτούς.

Διπλώνω το χαριτωμένο πουλόβερ του και το τοποθετώ σε μια τσάντα με τα λόφερ του, τα υπάρχοντά του. Ρωτάω πού να βάλω αυτά τα πράγματα. Ένας συνάδελφος ανοίγει την πόρτα σε ένα κλειδωμένο δωμάτιο · οι σακούλες είναι στοιβαγμένες στο ταβάνι. Η καρδιά μου σταγόνες. Είναι όλα τα υπάρχοντα των νεκρών γονέων, που περιμένουν ένα μέλος της οικογένειας να τα διεκδικήσει κάποτε. Πριν από μερικές νύχτες είχαν 17 θανάτους σε βάρδια. Ολόκληρη η μονάδα είναι μόνο 17 κρεβάτια.

Αυτοί οι ασθενείς είναι τόσο εύθραυστοι. Είναι μια τόσο λεπτή ισορροπία αναπνοής, αρτηριακής πίεσης, λειτουργίας οργάνων. Το παραμικρό κίνημα ή αλλαγή τους στέλνει σε ώρες μακρύ θάνατο. Οι κωδικοί είναι τόσο συχνοί όσοι δεν εμπλέκονται με το ζόρι καν εγγραφούν. Οι ασθενείς είναι όλοι ίδιοι, όλοι. Ανεξάρτητα από την ηλικία, την κατάσταση υγείας, τον πλούτο, την οικογένεια, ή τη δύναμη η διάγνωση είναι η ίδια, η διαδικασία της νόσου είναι η ίδια, και η ίδια. Το πάτωμα μας έχει έναν τύπο που έφτασε στην αποσωλήνωση. Είναι 30 χρονών. Τον βλέπω σαν τη μασκότ μας, την ελπίδα μας ότι δεν περιμένουν όλοι εδώ απλά να πεθάνουν. Ξέρω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι επιβιώνουν μια χαρά, αλλά δεν είναι αυτό που αισθάνονται σε αυτό το μέρος. Το μεγαλύτερο μέρος του προσωπικού του νοσοκομείου είναι άρρωστο. Εμείς, το προσωπικό της καταστροφής, κρατάμε τις μάσκες μας κολλημένες στα μούτρα μας. Όλοι νομίζουμε ότι είμαστε ανίκητοι, αλλά βρίσκω τον εαυτό μου να κοιτάζω τους συναδέλφους μου, αναρωτιέμαι ποιοι είναι οι αδύναμοι, γνωρίζοντας κατά βάθος ότι δεν θα τα καταφέρουμε όλοι ζωντανοί από εδώ ζωντανοί.

Ένα λεωφορείο μας πηγαίνει πίσω στο ξενοδοχείο στο οποίο κατοικεί το προσωπικό, μέσω της έρημης Manhatten. Είμαστε μερικά τετράγωνα από το Central Park. Περνάμε ραδιοφωνικό δημαρχείο, nbc studios, times square Δεν υπάρχει κίνηση. Τα πεζοδρόμια είναι άδεια. Το δωμάτιό μου είναι στον 12 ο όροφο. Στις 7 μμ μπορείτε να ακούσετε ανθρώπους να επευφημούν και να χτυπούν και να τηγάνια για τους εργαζόμενους στην υγειονομική περίθαλψη στην αλλαγή Αυτή η πόλη ραγίζει και κλέβει την καρδιά μου ταυτόχρονα. Δεν ήξερα τι θα ερχόμουν εδώ, αλλά τελικά είναι αρκετά.

Loading...
I lost a patient today. He was not the first, and unfortunately he's definitely not the last. But he was different. I'...

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr