"Τρία χρόνια ζούσα με τον φόβο, σιχαινόμουν τον εαυτό μου": Γυναίκα καταγγέλλει βιασμούς από γνωστό πρόσωπο των media

Μια σοβαρή καταγγελία για βιασμούς κάνει τον γύρο ελληνικών ΜΜΕ τις τελευταίες ώρες, καθώς μία γυναίκα περιγράφει όσα, όπως υποστηρίζει, βίωσε σε σχέση της με γνωστό πρόσωπο από τον χώρο των media.

Στη μαρτυρία της, την οποία δημοσιοποίησε μέσω εκτενούς κειμένου στο Indymedia, η καταγγέλλουσα, μητέρα ενός παιδιού, υπορίζει ότι από το 2022 και για μεγάλο χρονικό διάστημα υπέστη επανειλημμένα βιασμούς από το συγκεκριμένο άτομο.

Παράλληλα, περιγράφει μια σχέση στην οποία, σύμφωνα με τα όσα αναφέρει, κυριαρχούσαν ο έλεγχος και η χειριστική συμπεριφορά, εξηγώντας πως χρειάστηκε χρόνος μέχρι να μπορέσει να αντιληφθεί πλήρως τα όσα βίωνε.

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στην εικόνα που, όπως υποστηρίζει, είχε το συγκεκριμένο πρόσωπο προς τα έξω. Σύμφωνα με τη μαρτυρία της, επρόκειτο για έναν άνθρωπο που παρουσιαζόταν ως προοδευτικός και με αντιρατσιστικές και αντισεξιστικές απόψεις. Όπως αναφέρει, η εικόνα αυτή την έκανε να αμφισβητεί ακόμη και τη δική της κρίση και να αναρωτιέται αν τελικά το πρόβλημα βρισκόταν στην ίδια.

"Μου πούλησε νοιάξιμο, έρωτα, κολακεία κι έπαιξε ρόλο και ο μύθος που είχε χτίσει γύρω από το πρόσωπο του. Όπως μου εξηγήθηκε μόλις πρόσφατα, έτσι λειτουργεί ένας τραυματικός δεσμός. Η κακοποίηση "ντύνεται” μ’ ένα πέπλο από όμορφα λόγια. Σαν αυτά που άκουσα στον πρώτο καφέ που ήπιαμε, αλλά και μετά τον πρώτο βιασμό. Ένας φαύλος κύκλος με (ψεύτικα) στοργικά λόγια που ακολουθούνται από κακοποίηση. Χειριστικός λόγος για να οργώνει το κορμί και την ψυχή μου", ανέφερε μεταξύ άλλων στην καταγγελία.

Η καταγγελία για το γνωστό πρόσωπο των media στο indymedia

"Γνώρισα τον Μ. το ’22. Έχαιρε εκτίμησης στη δουλειά του. Έβρισκα συναρπαστική αυτή τη δουλειά και θα ήθελα να κι εγώ να την κάνω. Είχα στο μυαλό μου μήπως μπορέσω ν’ αλλάξω επάγγελμα γιατί αυτό με το οποίο ασχολούμουν έδειχνε πως δε με σήκωνε άλλο και η εργασιακή συνθήκη είχε γίνει ιδιαίτερα επισφαλής, με τις υποχρεώσεις ως μονογονεϊκή οικογένεια με ένα παιδί να τρέχουν και να με έχουν γονατίσει ψυχολογικά σε βαθμό να έχω μόλις πρόσφατα αρχίσει να ανακάμπτω από βαριά κατάθλιψη, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Κάποια στιγμή αρχίσαμε να επικοινωνούμε σε τσατ και του έστειλα να δει δείγματα των προσπαθειών μου. Έδειχνε αρκετά πρόθυμος να με βοηθήσει και μου έδινε συμβουλές για το πώς να βελτιώνομαι. Ήταν ιδιαίτερα φιλικός, οπότε πίστεψα πως είχε τη διάθεση να στηρίξει ανιδιοτελώς την προσπάθεια μου και είχε, μάλιστα, αναφέρει πως πιθανόν να μου έβρισκε μια διέξοδο.

Μετά από κάποιο διάστημα που τσατάραμε, μου πρότεινε να πάμε για καφέ να συζητήσουμε για το πως θα μπορούσα να μπω στον κλάδο. Είχε πάθει ένα ατύχημα και μου ζήτησε να τον βοηθήσω να κατέβει τις σκάλες του σπιτιού του. Στον καφέ όλα καλά, παρόλο που η συζήτηση ξέφευγε από αυτά που ήθελα να συζητήσω, με αρκετά υπονοούμενα που μ’ έκαναν για νιώσω μεν άβολα αλλά συγχρόνως μέσα στην τότε μηδενική αυταξία μου είχα τόση ανάγκη ν’ ακούσω.

Κολακεύτηκα που άρεσα σε κάποιον τόσο αναγνωρίσιμο. Μου χτύπησε βέβαια αλέρτ, αλλά το αγνόησα πιστεύοντας ότι ίσως ήμουν κάπως πιο φιλική και πιθανόν να γινόταν παρεξηγήσιμη η στάση μου.

Όταν φύγαμε και τον βοήθησα ν’ ανέβει στο σπίτι του, όπου θα μου έδινε κι ένα βιβλίο από μια έκθεση, καθώς ήταν στηριγμένος πάνω μου, μου έπιασε το στήθος. Ήταν ένα δείγμα του πόσο άνετα ένιωθε να με παραβιάσει μη φοβούμενος συνέπειες. Πάγωσα και δεν αντέδρασα.

Σκεφτόμουν, θα πάρω το βιβλίο και θα φύγω. Όταν μπήκαμε σπίτι του άρχισε να με χουφτώνει και πριν το καταλάβω μου είχε σηκώσει το φουστάνι, κατεβάσει το εσώρουχο μου και με έριξε μπρούμυτα στο κρεβάτι του (το οποίο παρεμπιπτόντως βρομούσε απλυσιά).

Έχοντας την αίσθηση πως δε θα μπορούσα να το αποφύγω, του ζήτησα να βάλει προφυλακτικό, με την ελπίδα να μην είχε και αυτό να τον ανέκυπτε. Δε χρειάζεται, μου είπε και μπήκε μέσα μου χωρίς να προλάβω ν’ αντιδράσω. Αφού εκσπερμάτισε πάνω στην πλάτη μου, μου είπε να πάω στο μπάνιο να πλυθώ και να φύγω γιατί κάποιος θα ερχόταν στο σπίτι (το σπίτι αυτό όπως θα μου έλεγε αργότερα ήταν της συντρόφου του, είχε αποκρύψει πως έχει σχέση). Έφυγα άρον άρον. Δεν είχα καταλάβει τι είχε συμβεί. Ένα απίστευτο μπέρδεμα. Τότε θα ξεκινούσε ένας φαύλος κύκλος καλοπιάσματος-κακοποίησης.

Κάτι μου φαινόταν στραβό αλλά είχα άρνηση να αναγνωρίσω πως με βίασε. Έπεισα τον εαυτό μου πως είχα δώσει δικαίωμα. Όλοι τον είχαν για καλό άνθρωπο, αντιφασίστα, αντιρατσιστή, αντισεξιστή. Ό,τι είχε γίνει πίστευα πως το είχα προκαλέσει. Μάλλον εγώ θα έφταιγα. Δεν έφερα σθεναρή αντίσταση και πάλευα με τις ενοχές, όπως πολλές γυναίκες που αισθάνονται πως φταίνε που τις χτυπάει ο άντρας τους, φταίνε όταν τις κακοποιεί.

Έπεσα στη λούπα των ενοχών παρόλο που φώναζα στο δρόμο πως "οι βιαστές έχουν τα κλειδιά του σπιτιού μας”. Μου πήρε τρία χρόνια και πολύ επίπονη ψυχοθεραπεία για να καταλάβω πως αυτό όπως και όσα ακολούθησαν ήταν βιασμοί. Ο πρώτος βιασμός, όμως, από αυτό το κάθαρμα, ήταν μόνο η αρχή.

Δεν είχα σκοπό να τον ξαναδώ, ήθελα να κλειστώ στο καβούκι μου παγωμένη. Πριν προλάβω να επιστρέψω σπίτι με βομβάρδισε με μηνύματα πως είμαι θεά, είμαι καλό παιδί, του αρέσω πολύ και πως δε μπορεί να με βγάλει απ’ το μυαλό του. Φράσεις κλισέ, που όμως μέσα στην ανάγκη μου για λίγη προσοχή, τις πίστεψα.

Ο σημαντικός και διάσημος έδινε σημασία σε μένα την ασήμαντη με την αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση στο πάτωμα, εκείνη την εποχή. Έκλεινα τα μάτια σ’ αυτό που έγινε, κολακεύτηκα, έπεισα τον εαυτό μου πως το ήθελα, προσπαθώντας να δώσω μ’ έναν στρεβλό τρόπο συναίνεση εκ των υστέρων. Όμως δεν είχα σκοπό να τον ξαναδώ.

Ακολούθησε ψηστήρι για κάποιες εβδομάδες και πολύ κλάψα για πράγματα που του συμβαίνουν και για το πόσο τον καταπιέζει η σύντροφος του. Έλεγε συνεχώς πως είναι βασανισμένος από την σύντροφό του την οποία παρουσίαζε ως ένα τέρας που του μιλούσε άσχημα και τον ταπείνωνε, τον είχε εγκλωβίσει σε μια σχέση και ότι είχε σκοπό να τη λήξει και να είναι μαζί μου. Το "έπαιζε” καημένος που έπρεπε να τον λυπηθώ.

Έλεγε πως μ’ έχει ανάγκη. Ήθελε με λίγα λόγια μια "αδελφή ψυχή” να τον ακούσει και πατούσε στον προβληματικό(για μένα) χαρακτήρα μου με το σύνδρομο του καλού παιδιού. Εκμεταλλεύτηκε την τάση μου να συνδράμω μέχρι παραμέλησης του εαυτού μου τους ανθρώπους που χρειάζονται βοήθεια.

Εγώ η ασήμαντη θα βοηθούσα τον δημοφιλή και σημαντικό. Αντιμετώπιζε ένα πρόβλημα, με χρειαζόταν, έπρεπε ν’ ανταποκριθώ. Έτσι του είπα ένα βράδυ να έρθει σπίτι μου να κάτσουμε να μιλήσουμε.

Μόλις ήρθε κάτσαμε λίγο, ελάχιστα, μόνο για τα προσχήματα όπως φάνηκε, κι άρχισε να με χουφτώνει και με ρώτησε πού είναι το κρεβάτι. Δε μ’ έπαιρνε να φέρω αντίρρηση, μ’ είχε κάνει να πιστεύω πως είμαστε σε σχέση μου και ένιωθα υποχρέωση να μη φέρω αντίρρηση.

Πήγαμε στο δωμάτιο κι εκεί πολύ γρήγορα χωρίς προετοιμασία μου έβγαλε τα ρούχα , με χούφτωνε βιαστικά κι άρχισε να μου ρίχνει σφαλιάρες πάνω στο σώμα. Όσο περνούσε η ώρα τα χτυπήματα δυνάμωναν.

[...] Όταν τελείωσε, σηκώθηκε, ντύθηκε κι έφυγε. Το κορμί μου ήταν γεμάτο από τα σημάδια που άφησε. Ένιωθα ένα σκουπίδι. [...] Τις επόμενες μέρες μου έστελνε πάλι μηνύματα πως του αρέσω, πως με αγαπάει και είμαι πολύ σημαντική για εκείνον. Τον πίστευα.

Άρχισα να έχω την ψευδαίσθηση πως έχουμε σχέση, πως μ’ αγαπάει και πως στο σεξ είναι έτσι επειδή του αρέσω πολύ κι είναι ιδιότροπος. Έτσι μου έλεγε και τον δικαιολογούσα. Έβρισκα μια δικαιολογία για κάθε ασχημόνια του και την προσπερνούσα. Ή έτσι, τουλάχιστον, νόμιζα.

Πολύ συχνά, όποτε ήθελε, τον μετέφερα εδώ κι εκεί, τον περίμενα να τελειώσει τη δουλειά του να τον γυρίσω σπίτι, γιατί δε μπορούσε να οδηγήσει, ή γιατί δεν είχε μεταφορικό μέσο. Κάθε φορά του ψώνιζα καφέ και τον πήγαινα όπου ήθελε, κάποιες φορές σε μακρινές αποστάσεις. Δεν είχε πληρώσει ούτε μια φορά τον καφέ, δε με είχε ρωτήσει αν έχω χρήματα για βενζίνη (παρότι έμενα μακριά από το σπίτι του), ενώ γνώριζε πως ζορίζομαι.

Μια μέρα τον πήγα στο συνεργείο να πάρει τη μηχανή του και άρχισε να κλαίγεται πως είναι άφραγκος και δεν έχει να την πληρώσει. Τον λυπήθηκα και του πρότεινα να του δανείσω με τον όρο να μου τα επέστρεφε σε λίγες μέρες, καθώς τα χρειαζόμουν να πληρώσω το φροντιστήριο του παιδιού μου. Μετά από απίστευτη κοροϊδία τα χρήματα τα πήρα τρία χρόνια μετά όταν τρίτο δικό μου άτομο πήγε και τον βρήκε. Είχε τόσο θράσος που το αντιμετώπισε με υφάκι. [...]

Στον ενάμιση περίπου χρόνο αυτής της "σχέσης” συνευρεθήκαμε "ερωτικά” λιγότερο από 10 φορές. Μια από αυτές τις φορές ήταν όταν του ζήτησα να τον δω για να του μιλήσω για ένα σοβαρό πρόβλημα στη δουλειά μου.

Είχα ακόμα την αυταπάτη πως μου έδινε σημασία. Νόμιζα τότε πως το να είμαι το ταξί του, σήμαινε πως μου έδινε σημασία. Βρεθήκαμε κοντά στο σπίτι του και αφού είχε έρθει με το σκύλο του, μου είπε να πάμε σ’ ένα παρκάκι παραδίπλα. [...] Τώρα πλέον έχω καταλάβει πως αυτό ήταν που τον ερέθιζε. Να με βιάζει και να με ταπεινώνει με κάθε τρόπο.

Ο χειρισμός ήταν αριστοτεχνικός. Είχα γίνει το πιόνι του και δεν έφερνα αντίρρηση σε τίποτα και το ήξερε. Όταν τολμούσα να φέρω αντίρρηση σε κάτι, έκανε μούτρα, δεν ήθελε να με δει. Αισθανόμουν ένοχη που τον είχα στεναχωρήσει. Ήμουν τρομοκρατημένη αλλά μόλις πρόσφατα συνειδητοποίησα πως τον φοβόμουν.

Ακόμα τρέμω στη σκέψη του. Μου πήρε τρία χρόνια αλλά πλέον έχω καταλάβει πως αυτό το δίποδο με βίαζε άγρια. Όχι μόνο σωματικά αλλά και ψυχικά. Χωρίς να το καταλάβω, είχα γίνει το χαλάκι να σκουπίζει τα πόδια του και ως τέτοιο φερόμουν.

Το κτήνος αυτό χρησιμοποίησε μια ευάλωτη γυναίκα, μια σκληρά εργαζόμενη μητέρα με μονογονεϊκή οικογένεια, βυθισμένη μέσα στο άγχος, την κατάθλιψη, με μηδέν ψυχικό σθένος, για να βγάλει τη διαστροφή και τη βία που είχε μέσα του. Μυρίστηκε ένα ευάλωτο άτομο που πάλευε να βγει από τη μαυρίλα της κατάθλιψης και του έριξε μια κλωτσιά να φτάσει στον πάτο. Και τα κατάφερε. [...]

Όταν μια φορά τον πήγαινα σε μια δουλειά, μου είπε πως θα μου άρεσε πολύ να ασχολούνται δυο άντρες μαζί μου, ότι θα νιώθω σαν θεά. Φοβήθηκα, κόπηκαν τα γόνατα μου, με κυρίευσε πανικός και του είπα πως δεν κάνω τέτοια πράγματα, δε μ’ αρέσουν, ελπίζοντας πως δε θα με αναγκάσει να το κάνω.

Δεν ήμουν σίγουρη πως θα μπορούσα να φέρω αντίρρηση αν με έφερνε προ τετελεσμένου. Εκείνος επέμενε πως θα μου αρέσει. Η πίεση ήταν τόση που την επόμενη μέρα ένιωσα την ανάγκη να τον πάρω τηλέφωνο και να του ξαναπώ πως δεν κάνω τέτοια.

Λίγες μέρες αργότερα τον πήγα σε μια δουλειά σε απομακρυσμένο μέρος και στην διαδρομή προστέθηκε κι ένας συνάδελφος του, χωρίς να το γνωρίζω από πριν. Κάτσαμε σε μια ταβέρνα και φάγαμε. Ένιωθα άβολα. Για πρώτη φορά με κέρασε.

Μου φάνηκε περίεργο. Πιθανότατα, το σχέδιο ήταν να γνωρίσω τον συνάδελφο του ώστε να με βιάσουν παρέα. Ίσως κάτι είχαν σχεδιάσει αλλά για καλή μου τύχη δε συνέβη. Ίσως η μεγάλη μου αμηχανία τους τρόμαξε. Με λούζει κρύος ιδρώτας, ακόμα, στη σκέψη να είχε συμβεί.

Είχα αρχίσει να καταλαβαίνω πως όλο αυτό ήταν ένα λάθος. Κάτι που με γέμισε ακόμα περισσότερες ενοχές για την κακή επιλογή μου. Τότε δε μπορούσα να καταλάβω τι είχε γίνει και πως δεν ήταν επιλογή.

Άρχισα να βρίσκω δικαιολογίες για να το αποφύγω, όταν ζητούσε να τον πάω εδώ κι εκεί. Οπότε και η επικοινωνία αραίωσε. Γιατί αυτό που νόμιζα "σχέση” ήταν να τον μεταφέρω και να βγάζει πάνω μου τις νοσηρές βίαιες ορέξεις του. Δεν πηγαίναμε για καφέδες, δε βρισκόμασταν εκτός αυτού του πλαισίου. Σταματήσαμε να έχουμε επαφή.

Τον ξαναείδα στα Λιπάσματα στον αντιφασιστικό Σεπτέμβρη όπου ήρθε και με χαιρέτησε. Μου χάιδεψε λίγο το πρόσωπο και μου έδωσε ένα δυνατό χαστούκι. Μούδιασε το σαγόνι μου από τον πόνο κι έτρεχαν δάκρυα από τα μάτια μου. Έμεινα να τον κοιτάζω αποσβολωμένη και στη συνέχεια έφτυσε ροχάλα μέσα στο στόμα μου αφού με πίεσε με τα δάχτυλά του του να το ανοίξω. Μου ανέβηκε το στομάχι καταπίνοντας τη ροχάλα. Ήθελα να βγάλω τα σωθικά μου.

Μου πέρασε απ’ το μυαλό να του τραβήξω μπουνιά αλλά κόλωσα κι έχωσα τη μούρη μου πάνω του για να να μη φάω κι άλλο χαστούκι. Χωρίς ν’ ανταλλάξουμε κουβέντα έφυγα νιώθοντας πιο σκουπίδι από κάθε φορά. Οδηγούσα προς το σπίτι μου κι έτρεχαν δάκρυα από τα μάτια μου. Ντρεπόμουν να αντικρίσω το παιδί μου. Ένιωθα πως δε αξίζω να ζω.

Δεν ήθελα να τον ξαναδώ και τον μπλόκαρα. Τυχαία τον συνάντησα σ΄ένα φεστιβάλ. Ήρθε και με βρήκε και μου είπε να πάμε παραπέρα να μου πει κάτι. Υπέθεσα πως θα θέλει να ζητήσει συγγνώμη. Όμως όχι. Έφαγα κι άλλη ροχάλα, κι άλλο χαστούκι. Ένα χρόνο μετά με βρήκε σε μια διαδήλωση. Ήμουν με τον σύντροφο μου. Ήρθε και μ’ έπιασε και με φίλησε στο κεφάλι παρότι έσκυψα να το αποφύγω. Δε σεβάστηκε ούτε τον σύντροφο μου. Μ’ έλουσε κρύος ιδρώτας.

Ακόμα τα βάζω με τον εαυτό μου, ξυπνάω με εφιάλτες τα βράδια, ακόμα παλεύω με ενοχές επειδή "τσίμπησα” στα κολακευτικά λόγια και προσπερνούσα την άγρια κακοποίηση. Σκέφτομαι πόσο νωρίς εγκαταστάθηκε μέσα μου ο φόβος και η υποταγή. Αναρωτιέμαι πώς έκανα αυτή τη σχέση μ’ αυτό το κάθαρμα που δε μου άρεσε ως άντρας, δεν το είχα ποτέ ως ενδεχόμενο να κάνω σχέση μαζί του. Είκοσι χρόνια μεγαλύτερος μου, ξεδοντιάρης και πάντα βρόμικος. Είχα ανάγκη από ένα φίλο προσπαθώντας εκείνη την εποχή να βγω από μια μεγάλη ψυχολογική κρίση.

Μου πούλησε νοιάξιμο, έρωτα, κολακεία κι έπαιξε ρόλο και ο μύθος που είχε χτίσει γύρω από το πρόσωπο του. Όπως μου εξηγήθηκε μόλις πρόσφατα, έτσι λειτουργεί ένας τραυματικός δεσμός. Η κακοποίηση "ντύνεται” μ’ ένα πέπλο από όμορφα λόγια. Σαν αυτά που άκουσα στον πρώτο καφέ που ήπιαμε, αλλά και μετά τον πρώτο βιασμό. Ένας φαύλος κύκλος με (ψεύτικα) στοργικά λόγια που ακολουθούνται από κακοποίηση. Χειριστικός λόγος για να οργώνει το κορμί και την ψυχή μου.

Τρία χρόνια ζούσα με το φόβο, τις ενοχές και σιχαινόμουν τον εαυτό μου. Δεν τολμούσα να μοιραστώ με κανέναν ό,τι μου συνέβη. Ντρεπόμουν. Όπως πολλές γυναίκες που τρώνε ξύλο, που βιάζονται, κακοποιούνται και θεωρούν πως το προκάλεσαν, πως φταίνε οι ίδιες κι ελπίζουν πως η επόμενη φορά θα είναι πιο ήπια. Όμως δεν είναι ποτέ.

Η βία κλιμακώνει. Γιατί αυτό που ερεθίζει όλα αυτά τα καθάρματα είναι να προκαλούν πόνο. Στο κορμί και στην ψυχή. Κι όσο δεν ικανοποιούνται, προκαλούν κι άλλο πόνο. Αυτά τα αρσενικά δίποδα, η επιτομή της πιο άγριας πατριαρχίας ψάχνουν για ευάλωτα θύματα. Γυναίκες που δε θα τολμήσουν να μιλήσουν.

Όμως για κάθε γυναίκα πρέπει να έρχεται μια στιγμή που ο φόβος θ’ αλλάξει μεριά. Που η αυπνία, οι κρίσεις πανικού, οι σκέψεις για αυτοκτονία κλπ, θ’ αλλάξουν μεριά, που τέτοια καθάρματα θα φοβούνται να βγουν στο δρόμο".

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr