Βαγγέλης Κυπαρίσσης στο TheTOC: Η κλασική Ελληνίδα μάνα "Βουλίτσα" που μας συγκινεί και η αποκάλυψη για τη μητέρα του

Υπάρχουν φιλίες που ξεκινούν στα σχολικά θρανία, συνεχίζονται στα φοιτητικά χρόνια και, ακόμη κι αν οι δρόμοι των ανθρώπων χωρίσουν, βρίσκουν τον τρόπο να αναβιώσουν. Κάπως έτσι συνέβη και με τον Βαγγέλη Κυπαρίσση, τον Μιχάλη Δαρνάκη και τη Μαρία Λαφτσίδου. Οι τρεις τους υπήρξαν συμμαθητές αλλά και συμφοιτητές και, χρόνια αργότερα, συναντήθηκαν ξανά, αυτή τη φορά για να ενώσουν τις δημιουργικές τους δυνάμεις στο θέατρο.

Αφορμή στάθηκε η "Βουλίτσα", ο χαρακτήρας που δημιούργησε ο ηθοποιός, Βαγγέλης Κυπαρίσσης και κατάφερε να κερδίσει την αγάπη του κόσμου μέσα από τα social media. Η Ελληνίδα μάνα με τις χαρακτηριστικές ατάκες, τις υπερβολές, τις αγωνίες και τις αστείρευτες συμβουλές απέκτησε πλέον τη δική της θεατρική παράσταση στο Θέατρο 104, σε κείμενο των Μιχάλη Δαρνάκη και Μαρίας Λαφτσίδου, με την τελευταία να υπογράφει και τη σκηνοθεσία.

Στη σκηνή συναντιούνται δύο μητέρες, τις οποίες χωρίζουν σχεδόν τέσσερις δεκαετίες: μία του 1987 και μία του 2026. Δύο διαφορετικές εποχές, δύο διαφορετικές προσεγγίσεις στη μητρότητα, αλλά και ένας κοινός παρονομαστής: η αγάπη για το παιδί.

Ο Βαγγέλης Κυπαρίσσης μιλά στο TheToc για την εξέλιξη της "Βουλίτσας" από έναν διαδικτυακό χαρακτήρα σε θεατρική ηρωίδα, για το χιούμορ ως μέσο έκφρασης, αλλά και για τις προσωπικές ανασφάλειες που κρύβονται πίσω από το γέλιο. Παράλληλα, εξομολογείται ότι έφτασε κοντά στο να εγκαταλείψει την υποκριτική, ενώ αποκαλύπτει πως, παρά την επιτυχία του στα social media, φοβόταν ότι απομακρυνόταν ολοένα και περισσότερο από το πραγματικό του όνειρο: το θέατρο.

Βαγγέλης Κυπαρίσσης: "Ξαφνικά συνειδητοποιούσα ότι κόπιαρα τη μαμά μου"

Η "Βουλίτσα" ξεκίνησε ως ένας χαρακτήρας στα social media και πλέον απέκτησε τη δική της θεατρική παράσταση. Πότε κατάλαβες ότι αυτή η γυναίκα είχε να πει κάτι περισσότερο από μια αστεία ιστορία;

Αρχικά, να πούμε ότι ξεκίνησε ως μια κλασική Ελληνίδα μάνα, με τα γνωστά τερτίπια της και τις χαρακτηριστικές ατάκες, όπως το "ζακέτα να πάρεις".

Σιγά σιγά, όμως, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν, όταν αποφάσισα να εμπιστευτώ την αλήθεια που υπήρχε μέσα σε αυτή τη γυναίκα. Εκεί που έκανα την Ελληνίδα μάνα σαν μια καρικατούρα, ξαφνικά συνειδητοποιούσα ότι κόπιαρα τη μαμά μου.

Έτσι, από εκεί που ήταν απλώς η Ελληνίδα μάνα, άρχισε να αποκτά όνομα και να γίνεται η Βουλίτσα. Πολύ πριν δημιουργηθεί η παράσταση, αυτός ο χαρακτήρας άρχισε να λέει πράγματα και σε μένα και στον κόσμο. Πράγματα που δεν περίμενα ότι οι άνθρωποι θα αναγνώριζαν.

Δεν ήταν μόνο η ταύτιση με τις μαμάδες, αλλά και κάποια βαθύτερα ζητήματα, τα οποία πολλές φορές ούτε εγώ συνειδητοποιούσα ότι εξέφραζα. Άρχισα να εμπιστεύομαι περισσότερο το ένστικτό μου, ότι ουσιαστικά κάνω τη μαμά μου.

Η παλιά "Βουλίτσα" έχει κάτι ιδιαίτερα νοσταλγικό. Τι είναι αυτό που σε συνδέει περισσότερο μαζί της;

Η παλιά έχει ένα από τα σημαντικότερα όπλα: τη νοσταλγία. Και η νοσταλγία είναι ένα χαρτί που πάντα κερδίζει.

Στην περίπτωσή μου λειτούργησε ακριβώς έτσι, γιατί μαζί με τη Βουλίτσα αναβιώνω κι εγώ τα παιδικά μου χρόνια. Το άρωμά τους, την αίσθησή τους. Και αυτό για μένα είναι πάρα πολύ σημαντικό.

"Άλλα λάθη έκαναν οι μητέρες τότε, άλλα κάνουν σήμερα"

Υποδύεσαι δύο μητέρες που τις χωρίζουν σχεδόν τέσσερις δεκαετίες. Τι πιστεύεις ότι έχει αλλάξει ουσιαστικά στον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας και τι παραμένει ίδιο;

Αρχικά, θέλω να ξεκαθαρίσω ότι δεν είμαι ειδικός στη γονεϊκότητα. Όσα λέω είναι από τη θέση ενός τρίτου παρατηρητή, με βάση όσα βλέπω στην καθημερινότητα και όσα με εμπνέουν για να δημιουργώ τα βίντεό μου.

Το βασικό στοιχείο που παραμένει ίδιο είναι η αγάπη για τα παιδιά. Μια αγάπη απεριόριστη, η οποία, όμως, πολλές φορές οδηγεί τους γονείς σε λάθη.

Αυτή είναι και η διαφορά. Άλλα λάθη γίνονταν τότε και άλλα γίνονται σήμερα.

Παλαιότερα υπήρχε μια πιο απότομη αντιμετώπιση, η οποία κάποιες φορές άγγιζε τη βία. Πιστεύω, όμως, ότι πολλά από αυτά γίνονταν με γνώμονα την αγάπη, αλλά και εξαιτίας της έλλειψης γνώσης.

Οι πληροφορίες περνούσαν από στόμα σε στόμα. Τι είχε πει η μαμά, τι είχε μάθει από τη δική της μητέρα, τι είχε ακούσει από τη γειτόνισσα ή από την τηλεόραση.

Σήμερα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Η πληροφορία είναι ένας χείμαρρος. Έρχεται από το διαδίκτυο, το TikTok, το YouTube, τα βιβλία, από παντού. Και αυτός ο χείμαρρος πέφτει πάνω στη μητέρα, η οποία πολλές φορές δεν ξέρει τι να κρατήσει και τι να αφήσει.

Μεγαλώσαμε με τη φράση "εγώ θυσιάστηκα για σένα". Πιστεύεις ότι η ελληνική οικογένεια έχει μπερδέψει κάποιες φορές την αγάπη με την αυτοθυσία και την υπερπροστασία;

Γι' αυτό υπάρχουν και οι ψυχολόγοι, που προσπαθούν να μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε καλύτερα όσα αισθανόμαστε και να δώσουμε τους σωστούς ορισμούς.

Έχουμε μπερδέψει πολύ το τι σημαίνει αγάπη. Ίσως γιατί δεν είχαμε ποτέ έναν συγκεκριμένο ορισμό της. Την αγάπη τη μαθαίνεις.

Και νομίζω ότι οι σημερινές μητέρες έχουν πολύ μεγάλη αγωνία να μάθουν στα παιδιά τους τι πραγματικά ισχύει.

Ζούμε σε μια κοινωνία που προσπαθεί να αλλάξει πολλά πράγματα του παρελθόντος. Είχα ακούσει κάποτε μια πολύ ενδιαφέρουσα παρομοίωση που μου άρεσε ιδιαίτερα.

Φαντάσου την κοινωνία σαν ένα λάστιχο που προσπαθεί να αλλάξει σχήμα. Αυτή τη στιγμή το τραβάμε συνεχώς, γι' αυτό και βλέπουμε κάποιες φορές ακραίες συμπεριφορές και υπερβολές.

Όταν, όμως, αφήσουμε το λάστιχο, το σχήμα του θα έχει μετακινηθεί. Απλώς τώρα βρισκόμαστε στη φάση που το τραβάμε. Προσπαθούμε διακαώς να αλλάξουμε τα πράγματα και μέσα σε αυτή την προσπάθεια κάνουμε λάθη.

"Έκλεισα την κάμερα γιατί αναγνώρισα τη μητέρα μου"

Η "Βουλίτσα" προκαλεί γέλιο, αλλά πίσω από τις υπερβολές της κρύβονται φόβος και αγωνία. Υπήρξαν στιγμές που ο ίδιος συγκινήθηκες μέσα από αυτόν τον χαρακτήρα;

Βεβαίως. Όταν, για παράδειγμα, η Βουλίτσα λέει στο παιδί της, την ώρα που πέφτει, "θα φας και μία από πάνω", δεν το κάνει επειδή πραγματικά θέλει να το χτυπήσει. Είναι η αυθόρμητη αγωνία της και ο φόβος μήπως πάθει κάτι.

Υπήρξαν, μάλιστα, στιγμές που όχι απλώς συγκινήθηκα, αλλά έκλεισα το βίντεο που τραβούσα, γιατί έπιασα τον εαυτό μου να κοιτάζει την κάμερα και να αναγνωρίζει τη μαμά μου.

Είναι ένα πολύ περίεργο συναίσθημα. Είσαι ο Βαγγέλης, ντυμένος Βουλίτσα, και βλέπεις τον εαυτό σου μέσα από την κάμερα ως Βουλίτσα.

Αυτό με έχει συγκινήσει αρκετές φορές.

"Πριν από την παράσταση νιώθω ότι δεν θα τα καταφέρω"

Έχεις συνηθίσει να επικοινωνείς με χιλιάδες ανθρώπους μέσα από μια οθόνη. Τώρα τους έχεις μπροστά σου. Τι σου έχει μάθει το θεατρικό σανίδι για τον εαυτό σου που δεν θα μπορούσαν να σου μάθουν τα social media;

Είναι εντελώς διαφορετικό. Όλη αυτή η διαδικασία είναι σχολείο για μένα.

Και ως ηθοποιός, γιατί είναι η πρώτη φορά που καταπιάνομαι με έναν μονόλογο. Είμαι εγώ και ο κόσμος. Είναι διαφορετικό να συμμετέχεις ως μέλος μιας παράστασης και διαφορετικό να βρίσκεσαι μόνος σου απέναντι στους θεατές.

Είναι δύσκολο, αλλά ταυτόχρονα έχει κάτι μοναδικά υπέροχο. Ακούς το γέλιο τους, τις ανάσες τους, αισθάνεσαι την ενέργειά τους. Μια ενέργεια που μπορεί να μην την ακούς, αλλά τη νιώθεις. Και αυτό δεν το αλλάζω με τίποτα.

Έχεις άγχος πριν ανέβεις στη σκηνή;

Πάντα! Συνέχεια! Όχι, όμως, κατά τη διάρκεια της παράστασης πια.

Μέχρι να ξεκινήσει, με πιάνουν τα πάντα. Νιώθω ότι δεν θα τα καταφέρω, ότι έχω αρρωστήσει. Σκέφτομαι: "Τι τα ήθελα εγώ τώρα αυτά; Μια χαρά ήμουν στο σπίτι μου, αφήστε με, σας παρακαλώ".

Μόλις, όμως, ξεκινά η παράσταση και βλέπω τους πρώτους ανθρώπους να μπαίνουν με το χαμόγελό τους, όλα αλλάζουν.

Αυτό που μου έχει κάνει μεγάλη εντύπωση είναι η γλυκύτητα με την οποία έρχεται ο κόσμος. Μπαίνουν με ένα διάπλατο χαμόγελο, με μια οικειότητα. Υπάρχουν άνθρωποι που μπαίνουν και αγκαλιάζονται.

Και είναι υπέροχο το γεγονός ότι πλέον θεωρούν τη Βουλίτσα δικό τους άνθρωπο.

Θυμάμαι ένα χαρακτηριστικό σχόλιο που μου είχαν γράψει: "Δεν μπορώ να πιστέψω ότι είναι ένας άντρας ντυμένος γυναίκα. Δεν πιστεύω ότι η Βουλίτσα δεν υπάρχει".

Αυτό μου άρεσε πάρα πολύ. Ότι η Βουλίτσα έχει γίνει ένας δικός τους άνθρωπος.

"Ήταν 40 ημέρες στην εντατική"

Η Ελληνίδα μάνα φροντίζει τους πάντες, ακόμη κι όταν η ίδια δεν είναι καλά. Τελικά, όμως, ποιος φροντίζει τη μητέρα; Μήπως έχουμε μάθει να τη βλέπουμε σαν έναν άτρωτο άνθρωπο;

Νομίζω ότι και οι ίδιες οι μητέρες προσπαθούν να περάσουν αυτή την εντύπωση στα παιδιά τους, την εικόνα του άτρωτου.

Και τώρα που το σκέφτομαι, κάτι αντίστοιχο κάνει και ένας ηθοποιός.

Εγώ, για παράδειγμα, όταν βρίσκομαι πάνω στη σκηνή, για να πείσω τον θεατή γι' αυτό που κάνω, πρέπει να έχω πολύ μεγάλη αυτοπεποίθηση. Ακόμη κι αν μέσα μου έχω απίστευτες ανασφάλειες.

Όταν, όμως, είσαι πάνω στη σκηνή και κάνεις τη δουλειά σου, δεν μπορείς να κάνεις πίσω.

Κάπως έτσι φαντάζομαι και τη μητρότητα. Οι γονείς αισθάνονται ότι πρέπει να παλέψουν, να τα καταφέρουν και να μη δείξουν την αδυναμία τους.

Βέβαια, ένα θετικό στοιχείο της σημερινής εποχής είναι ότι οι μητέρες αρχίζουν να ανοίγουν ένα παράθυρο και για τη δική τους αυτοφροντίδα.

Παλαιότερα η μητέρα ήταν συνυφασμένη με τη θυσία. Το "θα γίνω θυσία για το παιδί μου".

Όταν η μαμά μου, η πραγματική Βουλίτσα, ήταν στο νοσοκομείο, έμεινε 40 ημέρες στην εντατική. Έκανε επέμβαση, τα κατάφερε και βγήκε.

Μια κουβέντα που μου είχε πει τότε ήταν: "Ξέρεις πόσες φορές ήθελα να τραβήξω τα σωληνάκια και να τελειώνω επιτέλους;".

Και μετά μου είπε: "Αλλά σκέφτηκα εσένα".

Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι μια τέτοια κουβέντα δημιουργεί τύψεις στο παιδί. Εμένα, όμως, δεν μου δημιούργησε τύψεις.

Τη θυμάμαι πάντα σαν μια απίστευτη έμπρακτη αγάπη. Και με συγκινεί πάρα πολύ.

"Έφτανα στο χείλος να τα παρατήσω"

Στην πορεία σου στην υποκριτική υπήρξαν στιγμές που σκέφτηκες να τα παρατήσεις; Τι ήταν αυτό που σε κράτησε;

Η πορεία μου στο θέατρο και στην υποκριτική είναι σαν κύμα. Μία πάνω, μία κάτω. Νομίζω ότι αυτό συμβαίνει σε πολλούς ηθοποιούς.

Το επάγγελμά μας έχει το στοιχείο ότι πρέπει κάποιος να σε επιλέξει, να σου δώσει την ευκαιρία να κάνεις τη δουλειά σου.

Κι εγώ παλεύω συνεχώς με ένα ερώτημα: "Κάνω; Δεν κάνω; Είμαι γι' αυτό; Δεν είμαι;".

Κάθε δουλειά έρχεται να μου επιβεβαιώσει αν κάνω ή δεν κάνω. Η ανασφάλεια χτυπάει κόκκινο.

Έφτανα στο χείλος να τα παρατήσω και κάθε φορά κάτι συνέβαινε που με έκανε να συνεχίσω.

Πριν δημιουργηθεί η παράσταση, πριν έρθουν η Μαρία και ο Μιχάλης και αποφασίσουν να γράψουν αυτό το έργο, αισθανόμουν ότι είχα αρχίσει να απομακρύνομαι από το θέατρο.

Σκεφτόμουν: "Πού πας τώρα; Έγινες TikToker; Έγινες Instagrammer; Πόσο σε απομακρύνει όλο αυτό από το θέατρο;".

Γιατί το όνειρό μου ήταν εξαρχής ξεκάθαρο. Δεν οραματιζόμουν να γίνω TikToker.

Ό,τι κάνω στο TikTok και στο Instagram το κάνω υπό το πρίσμα ότι μπήκα σε αυτούς τους χώρους ως ηθοποιός.

Αισθανόμουν, όμως, ότι άρχισα σιγά σιγά να κλείνομαι. Γιατί το θέατρο είναι ανοιχτωσιά. Έρχεται ο άλλος, τον κοιτάζεις, τον ακουμπάς, σου μιλάει, του μιλάς.

Στα social media είσαι μόνος σου με μια κάμερα. Κάνεις τα βίντεό σου και μετά διαβάζεις τα σχόλια του κόσμου.

Κι αυτό επικοινωνία είναι, εννοείται. Αλλά αισθανόμουν ότι κάτι μου έλειπε.

"Το hate δεν είναι κριτική"

Πώς είναι να διαβάζεις καθημερινά τα σχόλια του κόσμου στα social media; Σε επηρεάζουν τα αρνητικά σχόλια;

Νομίζω ότι είμαι από τους τυχερούς που δεν δέχονται πάρα πολύ hate.

Δεν είμαι, όμως, από τους ανθρώπους που λένε "το hate υπάρχει και το σέβομαι". Όχι, δεν το σέβομαι.

Και δεν το αντιμετωπίζω ως κριτική. Γιατί πολλοί λένε ότι το hate είναι κριτική. Δεν είναι κριτική.

Έχω επιλέξει, όταν βλέπω τέτοια σχόλια, να παίρνω αποστάσεις.

Από την άλλη, είναι υπέροχο να διαβάζεις τα σχόλια των ανθρώπων, γιατί δημιουργείται μια καθημερινή επικοινωνία.

Πλέον έχω αρχίσει να αναγνωρίζω συγκεκριμένους λογαριασμούς, ανθρώπους που μου γράφουν σχεδόν σε κάθε βίντεο.

Και τώρα αυτοί οι άνθρωποι έρχονται και στο θέατρο. Μου στέλνουν μηνύματα και μου λένε "θα έρθουμε να σε δούμε".

Αυτή η επικοινωνία είναι πολύ όμορφη.

"Το χιούμορ είναι το όχημά μου για να λέω πράγματα χωρίς να κουνάω το δάχτυλο"

Το χιούμορ μπορεί να φέρει τους ανθρώπους κοντά, αλλά και να λειτουργήσει ως ένας τρόπος να κρύψουμε τις ανασφάλειες ή τη στενοχώρια μας. Έχει λειτουργήσει έτσι και για σένα;

Νομίζω ότι στη μάχη μου με την ανασφάλεια έχω χρησιμοποιήσει κάποιες φορές το χιούμορ με αυτόν τον τρόπο.

Όσο περνάει ο καιρός, προσπαθώ να το αναγνωρίζω και να το περιορίζω στην προσωπική μου ζωή.

Όσον αφορά, όμως, τα βίντεο, για μένα το χιούμορ είναι το τέλειο όχημα για να λέω πράγματα χωρίς να γίνομαι δηκτικός.

Χωρίς να κουνάω το δάχτυλο, κάτι που σιχαίνομαι όταν μου το κάνουν και δεν θέλω να το κάνω στους άλλους.

Δεν θέλω ποτέ να πω μέσα από ένα βίντεο ότι "αυτό είναι το σωστό και αυτό είναι το λάθος".

Και χαίρομαι πολύ όταν λαμβάνω σχόλια από ανθρώπους που μου λένε ότι τους δίνω την ελευθερία να σκεφτούν μόνοι τους, τόσο στα βίντεο όσο και στην παράσταση.

Προσπαθώ, λοιπόν, όσο μπορώ, να χρησιμοποιώ εγώ το χιούμορ και όχι να με χρησιμοποιεί εκείνο.

"Θέλω να ακουστούν οι ρωγμές και οι αλήθειες αυτής της μάνας"

Αν η "Βουλίτσα" άφηνε για λίγο στην άκρη τις συμβουλές, τους φόβους και τις ανασφάλειές της και έλεγε μόνο μία αλήθεια στο παιδί της, ποια θα ήταν αυτή;

Νομίζω ότι η Ελληνίδα μάνα, και ιδιαίτερα η Βουλίτσα του τότε, ήταν γεμάτη συμβουλές. Οπότε, αν επέλεγε να μιλήσει πραγματικά ειλικρινά στο παιδί της, θα σταματούσε να δίνει συμβουλές.

Έχω κάνει ένα παρόμοιο βίντεο, στο οποίο και οι δύο μητέρες μιλούν στα παιδιά τους για τους δικούς τους φόβους.

Η Βουλίτσα του τότε λέει στο παιδί της: "Τις φορές που σε μάλωνα, δεν ήταν ότι δεν σε αγαπούσα. Φοβόμουν μην πάθεις κάτι".

Και η μητέρα του σήμερα λέει: "Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι για μένα να προσπαθώ να κάνω το σωστό, ενώ όλοι γύρω μου με θεωρούν τρελή, υπερβολική και με κρίνουν σε κάθε μου κίνηση;".

Αυτό θα ήθελα να κάνουν αυτές οι δύο μητέρες. Να μιλήσουν στα παιδιά τους για τους δικούς τους φόβους, για όσα κρύβουν μέσα τους.

Γιατί, ειδικά η μητέρα του τότε, τα έχει πει όλα. "Βάλε ζακέτα", "να προσέχεις", "μην κάνεις αυτό", "μην κάνεις το άλλο".

Αυτό που δεν έχει ακουστεί αρκετά, και χαίρομαι που ακούγεται και μέσα στην παράσταση, είναι οι ρωγμές αυτής της μάνας. Οι δικές της αλήθειες.

Η παράσταση "Βουλίτσα" παίζεται στο Θέατρο 104 κάθε Δευτέρα και Τετάρτη στις 21:15.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr