Ο παλιός δημοσιογράφος της Ελευθεροτυπίας Γιάννης Παντελάκης σχολιάζει την πώληση της ΕφΣυν: "Η επανάσταση γαμ@@@"

Πώς σχολιάζει ένας δημοσιογράφος της παλιάς Ελευθεροτυπίας τη μεταβίβαση της ΕφΣυν στον Δημήτρη Μελισανίδη; Με έναν" διάλογο" από την ταινία Γλυκιά Συμμορία του Νίκου Νικολαϊδη;

"Τι γίνεται Σοφία, πώς πάει η επανάσταση;, ρωτάει εκείνος. Γαμιέται, του απαντάει εκείνη.

Εξηγώντας ότι το εγχείρημα της ΕφΣυν σε μια δημοσιογραφία που κυριαρχείται από τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και όπου "η διαπλοκή οικονομικής- πολιτικής- μιντιακής εξουσίας έχει φθάσει σε πρωτοφανή επίπεδα" , ήταν μια μικρή επανάσταση. Ασχέτως αν διαφωνεί κανείς ή συμφωνεί με τα όσα έγραφε η εφημερίδα.

Για να συμπληρώσει μετά, ότι είναι αλήθεια η ΕφΣυν δεν κατάφερε ποτέ να έχει ένα ικανό αναγνωστικό κοινό που θα στήριζε το εγχείρημα, αλλά και ότι είναι εύκολη η κριτική στους δημοσιογράφους που αποφάσισαν να πουλήσουν τον τίτλο, καθώς δεν παίρνει υπόψιν τις ανάγκες της επιβίωσης των συντακτών. Οπως γράφει: "Ψάχνουν στους άλλους ηρωικές πράξεις βολεμένοι οι ίδιοι στις ζωούλες τους, αλλά δεν σκέφτονται πως οι λογαριασμοί και τα δάνεια τρέχουν και για αυτούς που εργάζονται στην εφημερίδα."

Τι έγραψε ο Γιάννης Παντελάκης:

-Τι γίνεται Σοφία, πως πάει η επανάσταση ;

-Γαμιέται…

Αυτός ο μικρός διάλογος που προέρχεται από μια σκηνή της ταινίας ᾽᾽Γλυκιά Συμμορία’’ του Νίκου Νικολαΐδη που παίχτηκε το 1983 ταιριάζει νομίζω απόλυτα στην ιστορία μεταβίβασης της Εφημερίδας των Συντακτών στον επιχειρηματία Μελισσανίδη. Γιατί όπως και αν το δει κάποιος αυτό που συνέβαινε με την εφημερίδα ήταν μια μικρή ή γιατί όχι και μεγάλη επανάσταση.

Σε μια χώρα όπου η ‘’μολυσμένη ενημέρωση῾῾(όρος που είχε δώσει ο ιστορικός διευθυντής της Μοντ Ντιπλοματίκ Ιγνάσιο Ραμονέ) κυριαρχεί, όπου η διαπλοκή οικονομικής-πολιτικής-μιντιακής εξουσίας έχει φτάσει σε πρωτοφανή επίπεδα, μερικές δεκάδες τύποι πριν κάποια χρόνια, οι περισσότεροι άνεργοι, είπαν να βγουν από αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο και να εκδώσουν μια εφημερίδα μόνοι τους.

Αυτό είναι άκρως επαναστατικό όπως και αν δει κανείς, όποια άποψη και αν έχει για την εφημερίδα, τους ανθρώπους της, το περιεχόμενο της. Είναι επαναστατικό στις ημέρες μας να μην συμμετέχεις στα παιχνίδια διαπλοκής στον συγκεκριμένο χώρο και να επιβιώνεις έστω οριακά.

Η επανάσταση γαμήθηκε τελικά όπως θα έλεγε και η Σοφία της ταινίας και οι αιτίες είναι πολλές που δεν είναι όμως της παρούσης. Διάβασα από χθες πολλά σχόλια ακόμα στα κοινωνικά δίκτυα για αυτή την μεταβίβαση, κράτησα δυο.

Το ένα που έλεγε πως αν στηριζόταν οικονομικά από τους αναγνώστες δεν θα έφτανε σε αυτή την εξέλιξη, το άλλο που έλεγε πως καλύτερα να έκλεινε και να έβρισκαν αλλού δουλειά οι άνθρωποι που εργάζονται εκεί παρά να πέσει η εφημερίδα στα χέρια του Μελισσανίδη.

Δεν είχε ποτέ ένα ικανοποιητικό αναγνωστικό κοινό

Για το πρώτο συμφωνώ, έτσι ακριβώς είναι, ποτέ στα δεκατρία χρόνια έκδοσης της δεν υπήρξε αυτό που λέγεται ‘’κρίσιμη μάζα᾽᾽ για να την στηρίξει ικανοποιητικά. Οι κυκλοφορίες της δεν την καθιστούσαν βιώσιμη επειδή ακριβώς δεν υπήρχαν άνθρωποι να την αγοράσουν. Ακόμα και αν δεν τους ικανοποιούσε σε απόλυτο βαθμό η ποιότητα της ενημέρωσης που έδινε, έπρεπε να στηριχτεί γιατί ακριβώς ήταν ένα Γαλατικό χωριό μέσα στην γενική σήψη του χώρου.

Όπως δεν στηρίζονται άλλωστε και μερικά άλλα Γαλατικά χωριά, μικρές ομάδες δημοσιογράφων που κάνουν αυτό που σπανίζει στη χώρα μας, ερευνητική δημοσιογραφία. Για ρωτήστε τους τι δυσκολίες βιώνουν και πόσο αδύναμοι συχνά νιώθουν.

Για το δεύτερο θα έλεγα πως ξαφνικά προέκυψαν πολλοί επαναστάτες του διαδικτύου και αναρωτιέμαι πόσοι από αυτούς/ες που τα βάζουν με τους εργαζόμενους στην εφημερίδα θα επέλεγαν τον εξαιρετικά δύσκολο δρόμο της ανεργίας ή της αναζήτησης δουλειάς στα 50 ή τα 60 τους χρόνια, σε ένα χώρο όπου οι αμοιβές είναι τραγικά μικρές και οι συνθήκες απλά τραγικές. Ψάχνουν στους άλλους ηρωικές πράξεις βολεμένοι οι ίδιοι στις ζωούλες τους αλλά δεν σκέφτονται πως οι λογαριασμοί και τα δάνεια τρέχουν και για αυτούς που εργάζονται στην εφημερίδα.

Η επανάσταση γαμήθηκε αλλά όπως συμβαίνει συνήθως μπορούμε να κρατήσουμε τα θετικά. Το ίδιο το πείραμα που άντεξε δεκατρία χρόνια και αυτό δεν είναι λίγο αλλά και την αξιοπρεπή στάση των περισσότερων από τους εργαζόμενους εκεί η οποία είναι και ένα εχέγγυο από εδώ και στο εξής όταν το νέο αφεντικό θα βάζει τους δικούς του κανόνες.

Καλή τύχη σε όλους...

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr