Άδικος ή δίκαιος πόλεμος;

Ωραία ανατροπή της ιστορίας το ξαφνικό αίτημα του Τραμπ προς τις χώρες του ΝΑΤΟ (και όχι μόνο του ΝΑΤΟ), να βοηθήσουν τις ΗΠΑ για τη διέλευση των πλοίων από τα Στενά του Ορμούζ. Ώστε να αποκατασταθεί η ροή του πετρελαίου και να πέσουν οι τιμές των καυσίμων, θέμα που "τον καίει" στην κυριολεξία, αφού θυμίζουμε πλησιάζουν και οι ενδιάμεσες εκλογές… και αν πιστέψουμε τα προγνωστικά των αμερικανών συναδέλφων, οι ρεπουμπλικάνοι πάνε για μεγάλη ήττα.

Αυτός δεν ήταν που αναρωτιόταν για τη χρησιμότητα της Συμμαχίας και για το αν έχει νόημα η συμμετοχή των ΗΠΑ σε έναν αμυντικό οργανισμό μαζί με τους Ευρωπαίους; Ναι αυτός ήταν, καλά θυμάμαι.

Και ωραία ήταν και η πληρωμένη απάντηση Μέρτς στον αμερικανό πρόεδρο, ότι η Γερμανία (όπως και η υπόλοιπη Ευρώπη) δεν θα αναμιχθεί γιατί δεν υπάρχει εντολή είτε από τα Ηνωμένα Εθνη είτε από την Ευρωπαϊκή Ενωση και γιατί δεν υπήρξε από πριν διαβούλευση και δεν ενημερώθηκε κανείς Ευρωπαίος για τις πολεμικές επιχειρήσεις.

Ωραία η απάντηση αλλά μην έχουμε και ψευδαισθήσεις. Η αλήθεια είναι ότι αφ΄ενός τη Γερμανία δεν τη λες και ναυτική δύναμη, συνεπώς δεν ξέρω αν θα έπαιζε και κανένα ρόλο η συμμετοχή της σε μια δύναμη προστασίας των Στενών, αφ΄ετέρου καλό είναι πάντα να θυμόμαστε ότι όσο και να μας ενοχλεί - και πολύ καλά κάνει και μας ενοχλεί - τον Τραμπ και τις ΗΠΑ δυστυχώς τους έχουμε ανάγκη. Γιατί η δική μας ήπειρος δέχεται επίθεση από ένα καθεστώς εξίσου βάρβαρο με το καθεστώς των μουλάδων, τη Ρωσία. Και χωρίς τις ΗΠΑ δεν μπορούμε να αμυνθούμε, ούτε μπορούν να κρατήσουν το μέτωπο οι Ουκρανοί.

Σε μια επίσης ενδιαφέρουσα ανατροπή, όπως έγραφε μόλις χθες ένας αναλυτής του CNN εδώ στο Capital, οι δύο χώρες που έχουν εμπειρία από ναυτικές επιχειρήσεις τέτοιου είδους, όπως αυτές που ονειρεύεται για τα στενά ο Τραμπ, είναι η Μεγάλη Βρετανία και η Δανία. Και με τις δυο χώρες και τους ηγέτες τους, ο πρόεδρος είναι στα μαχαίρια. Τον έναν τον περιφρονεί και τον ειρωνεύεται ότι δεν είναι και Τσώρτσιλ, την άλλη την απειλεί ότι θα της αποσπάσει την Γροιλανδία με το έτσι θέλω.

Ο γερμανός καγκελάριος πάντως απέφυγε να πει ότι είναι ένας άδικος πόλεμος, όπως είναι το debate στην Ελλάδα, και είπε απλά αυτός "δεν είναι ο δικός μας πόλεμος". Και ότι οφείλουμε να δώσουμε χώρο στη διπλωματία.

Εχει προφανώς δίκιο. Γιατί αν υποθέσουμε ότι κριτήριο της επιτυχίας ή της αποτυχίας της πολεμικής σύγκρουσης είναι να μη έχει πλέον τη δυνατότητα το Ιράν να πλήξει τις γειτονικές του χώρες και κυρίως το Ισραήλ, είτε με τα πυρηνικά είτε με τους βαλιστικούς πυραύλους, ας μην έχουμε αυταπάτες: θα χρειαστεί μια συμφωνία με το καθεστώς ή με όποιο καθεστώς προκύψει μετά.

Το εμπλουτισμένο ουράνιο είναι εκεί (400kg), δεν θα εξαφανιστεί, ο εμπλουτισμός είναι σε ποσοστό που επιτρέπει την κατασκευή μιας βόμβας - για την ακρίβεια ίσως και 10 βομβών γράφουν οι ξένοι συνάδελφοι - και η χώρα έχει και το know how για την κατασκευή των πυρηνικών. Αρα, ή θα τους πάρουν το ουράνιο οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί με μια καταδρομική επιχείρηση που μοιάζει πάντως πολύ παρακινδυνευμένη, ή θα τους βομβαρδίζουν κάθε χρόνο μόλις θα πλησιάζουν στο σημείο να φτιάξουν τη βόμβα (κάποιοι υπολογίζουν ότι απέχουν ή καλύτερα απείχαν μέχρι πρόσφατα, περίπου ένα χρόνο από την κατασκευή), ή θα βρεθεί μια διπλωματική λύση και μια συμφωνία. Μια συμφωνία για την λήξη του πολέμου και των κυρώσεων, με αντάλλαγμα τη λήξη του πυρηνικού προγράμματος.

Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στο δίκιο και στο άδικο που εδώ είναι hot θέμα και έβγαλε τον Λαφαζάνη από τα ρούχα του με αποτέλεσμα τώρα στα γεράματα να βγει ξανά στους δρόμους για να διαδηλώσει για το δίκαιο του Χαμενεΐ.

Για να υιοθετήσουμε την επιχειρηματολογία του Μερτς, αν δηλαδή υπήρχε ψήφος υπέρ του πολέμου στον ΟΗΕ, αυτό θα έκανε τον πόλεμο δίκαιο; Η αν αντίθετα, η Ρωσία του Πούτιν ασκούσε βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας, γιατί οι Αγιατολάχ τους εφοδιάζουν με τα drones που χρησιμοποιεί στο άλλο μέτωπο, ο πόλεμος θα ήταν άδικος; Δηλαδή οι χώρες στον ΟΗΕ ψηφίζουν με γνώμονα το δίκιο και το άδικο; Η με βάση τα σκληρά τους realpolitik συμφέροντα; Από πότε η ισορροπία των δυνάμεων καθιστά μια επιχείρηση δίκαιη ή άδικη;

Η απόφαση Τραμπ είναι προφανώς αυθαίρετη, δεν προηγήθηκε καμία διαβούλευση με τη διεθνή κοινότητα, παρά μόνο με τον Νετανιάχου, και πιθανώς η επιχείρηση εξυπηρετεί και την εγωπάθειά του και τον ναρκισσισμό του. Ούτε αυτό όμως καθιστά απαραιτήτως τον πόλεμο άδικο. (Δηλαδή ο Σάντσεθ- για να απευθυνθούμε στους οπαδούς του Ισπανού πρωθυπουργού- που δηλώνει αντίθετος στον πόλεμο και βλέπει εξ αυτού του λόγου να έχει κέρδη εκλογικά το κόμμα του, είναι ψεύτης και απατεώνας; Δηλώνει αντίθετος στον πόλεμο για μερικά ψηφουλάκια;)

Ο πόλεμος μπορεί να δικαιολογηθεί μόνο αν είναι η ύστατη λύση πριν από μια μείζονα, μεγαλύτερη του πολέμου καταστροφή. Και όταν δεν υπάρχει άλλη λύση.

Μπορούμε να φανταστούμε τους Αγιοταλάχ, τους μεγαλύτερους σπόνσορες της τρομοκρατίας στον κόσμο, αυτούς που ονειρεύονται να εξαφανίσουν το κράτος του Ισραήλ, να διαθέτουν πυρηνικά; Η απάντηση είναι όχι. Μπορούσε η λύση να επιτευχθεί με τη διπλωματία; Το επιχείρησε πάντως ο Ομπάμα, γιατί δεν ήθελε να εμπλακεί σε έναν πόλεμο που δεν ήταν δημοφιλής στην κοινή γνώμη (και όχι επειδή ήταν άδικος…) χωρίς αποτέλεσμα. Οι Ιρανοί, συνέχισαν τον εμπλουτισμό ουρανίου, με απώτερο στόχο την απόκτηση πυρηνικής βόμβας.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr