Αποχαιρετιστήριος ανασχηματισμός

Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε ανασχηματισμό ως τη μόνη κίνηση που είχε διαθέσιμη σε μια προσπάθεια να αλλάξει το βαρύ κλίμα για την ήδη απαξιωμένη κυβέρνησή του.

Οι διαδοχικές ήττες που υπέστη το τελευταίο διάστημα με αποκορύφωμα το ηχηρό χαστούκι του Συμβουλίου της Επικρατείας δημιούργησαν τοξικό περιβάλλον για τον ίδιο και την άσκηση της εξουσίας που συχνά γίνεται με όρους «παρακρατικούς».

Το πώς χειρίστηκε όμως ακόμη και το απόλυτο προνόμιό του που είναι η σύνθεση της κυβέρνησης δείχνει πολλά ακόμη και το επίπεδο της πολιτικής του αυτοπεποίθησης. Πρώτα περιέφερε στελέχη του παλιού ΠΑΣΟΚ και της κεντροαριστεράς σε εκδηλώσεις και συνέδρια δημιουργώντας εντυπώσεις και σενάρια. Αντιλαμβανόμενος όμως τη δυσαρέσκεια στο εσωτερικό του κόμματος και τη συντριπτική έλλειψη ερείσματος στο λεγόμενο προοδευτικό μεσαίο χώρο δεν κάνει τελικά το «άνοιγμα» προς το κέντρο.

Αντιθέτως, απομακρύνει ακόμη και στελέχη που θα μπορούσαν να θεωρηθούν κομμάτι του (πχ Μπόλαρης, Τζάκρη) αν και στην πραγματικότητα εκφράζουν κάτι πολύ λιγότερο σημαντικό από αυτό που ενδεχομένως φαντασιώνονται.

Προσπαθεί να συσπειρώσει την κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματος δίνοντάς της μεγαλύτερο κυβερνητικό ρόλο, δεν αποπέμπει εσωτερικούς αντιπάλους που του δημιουργούσαν πρόβλημα στις σχέσεις με τους δανειστές (Σκουρλέτης) και υποκύπτει στις επιταγές της Εκκλησίας (απομάκρυνση Φίλη, υπουργοποίηση Ζουράρι). Ενώ επιλογές όπως ο Πιτσιόρλας, που θα μπορούσαν να εκληφθούν ως ενδείξεις καλής θέλησης προς θεσμούς και επενδυτές, αυτομάτως ακυρώνονται με έναν πολιτικό προϊστάμενο που φέρνει κάτι από λογική Βαρουφάκη (Παπαδημητρίου).

Χαρακτηριστική είναι επίσης η ελάχιστη συμμετοχή γυναικών, η αύξηση των στελεχών που προέρχονται από τους ΑΝΕΛ και ο μεγάλος συνολικός αριθμός του κυβερνητικού σχήατος. Θλιβερά παράσημα για μια κυβέρνηση που ανεπιτυχώς προσποιείται την αριστερή.

Με λίγα λόγια επικεντρώνει τις προσπάθειές του αποκλειστικά στο να κρατήσει κοντά του το πραγματικό κοινό μερίδας των φανατικών που έχει διαμορφωθεί γύρω από το ΣΥΡΙΖΑ και ελπίζει ότι αποτελεί το κρίσιμο μέγεθος για τη δύσκολη ώρα. Εθνολαϊκιστές και «αντιμνημονιακούς» που γοητεύονται από το δήθεν αριστερό πλαίσιο εξουσίας που τους προσφέρει. Μόνο έτσι δεν θα επιστρέψει στο 3-4% που πραγματικά αποτελεί τον πυρήνα της εξουσίας του.

Ουδόλως ενδιαφέρεται για την πορεία και εξέλιξη της χώρας όταν στη ζυγαριά μπαίνει η προσωπική του επόμενη μέρα στην ηγεσία του κόμματός του για την οποία ενδεχομένως έχει αρχίσει να ανησυχεί. Την αδιαφορία του για τον τόπο άλλωστε αποδεικνύει διαρκώς τα σχεδόν δύο χρόνια που βρίσκεται στην εξουσία αρκεί να έχει το πάνω χέρι στο τρέχον πολιτικό παιχνίδι.

Ο ανασχηματισμός του Τσίπρα θυμίζει ως ένα βαθμό την τακτική Σαμαρά το καλοκαίρι του ‘14 -με εκ των πραγμάτων χειρότερες συνθήκες και επιλογές- και μόνο ως προάγγελο εκλογών μπορεί να τον εκλάβει κάποιος. Ο τρόπος που ο Α. Τσίπρας επιλέγει εκούσια να οχυρωθεί γύρω από τον κομματικό στρατό του και τους ανερμάτιστους κυβερνητικούς συνεταίρους, δείχνει πανικό και προετοιμασία επιστροφής στη φυσική του θέση. Αυτή του μονίμως διαμαρτυρόμενου λαϊκιστή. Δεν θα λείψει σε κανέναν.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr