Η «κοσμικότητα» του κράτους ειναι Ευρωπαϊκό κεκτημένο

Στην πολιτική οι αποφάσεις λαμβάνονται για να αλλάζουν.

SHARE THIS
0
SHARES

Στην πολιτική οι αποφάσεις λαμβάνονται για να αλλάζουν. Σε τι βαθμό και σε ποιο χρόνο το καθορίζουν οι εξελίξεις.

Για παράδειγμα η δημοσκόπηση της Public Issue και η σύσκεψη που ακολούθησε στην Πειραιώς, στα γραφεία της ΝΔ, ήταν η αιτία η ΝΔ και ο Κυριάκος Μητσοτάκης να αφήσουν στην άκρη κάθε σκέψη για συναίνεση, όσον αφορά στη συγκρότηση του ΕΣΡ, και να επιλέξουν το «τώρα ή ποτέ» απέναντι στην κυβέρνηση Τσίπρα και το «nein» απέναντι στον πρώην πρόεδρο του κόμματος Βαγγέλη Μεϊμαράκη.

Στην άλλη άκρη του πολιτικού εκκρεμούς η συνέντευξη του Αρχιεπισκόπου στον ΣΚΑΙ, ήταν η αιτία ο πρωθυπουργός να κάνει αυτό που έκανε και ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου με τον Αντώνη Τρίτση το μακρινό 1987: Να ξεφορτωθεί την πηγή έντασης. Θεωρώ περιττό να σημειώσω ότι εκείνος που άφησε θετικό το στίγμα του στην ιστορία ήταν ο Τρίτσης και όχι ο Σεραφείμ κι ας έχασε την πολιτική μάχη για την εκκλησιαστική περιουσία.

Τα παραπάνω σε καμία περίπτωση δεν σημαίνουν ότι η ΝΔ δεν μπορεί να αλλάξει στάση στο θέμα της συγκρότησης του ΕΣΡ. Δίνουν όμως την ευκαιρία σε πολιτικούς όπως η υπουργός Μακεδονίας – Θράκης και στέλεχος των ΑΝΕΛ Μαρία Κόλια Τσαρουχά, να ισχυρίζονται, αφελώς, ότι ουδείς ούτε ο κ. Φίλης μπορεί να διαρρήξει τις σχέσεις Κράτους – Εκκλησίας.

Ποιες είναι όμως οι σχέσεις Κράτους - Εκκλησίας; Σύμφωνα με το άρθρο 3 του Συντάγματος «Επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα είναι η θρησκεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού». Μέχρι εκεί. Ο νομοθέτης πουθενά δεν λέει ότι η εκκλησία έχει λόγο στο περιεχόμενο της διδακτέας ύλης, ή στα αναγραφόμενα στις ταυτότητες των πολιτών ή στην ανέγερση χώρου λατρείας άλλων θρησκειών εντός της επικράτειας. 

Σε αυτό που συμφωνούμε είναι πως ουδείς, ούτε φυσικά και ο κ. Φίλης, μπορεί να διαρρήξει τις σχέσεις των πολιτών με την εκκλησία. Το κράτος δεν μπορεί και δεν πρέπει να έχει καμία σχέση με την εκκλησία. Το αυτοδιοίκητο του κράτους πρέπει να είναι σεβαστό όσο σεβαστό είναι και το αυτοδιοίκητο της εκκλησίας.

Η πορεία σύγκλισης της χώρας με τη Δύση στην οποία ανήκει δεν μπορεί να είναι αλά καρτ. Δεν μπορεί να συγκλίνουμε στην απελευθέρωση των αγορών και στα ισχύοντα στην εργασιακή νομοθεσία και να αποκλίνουμε στην κατοχύρωση της κοσμικότητας του κράτους. Και αναφέρομαι όχι τυχαία σε «κοσμικότητα» και όχι σε κοσμικό κράτος.

Στη Γαλλία, στη μοναδική ευρωπαϊκή χώρα μαζί την Τουρκία που αναγνωρίζουν το κοσμικό - ανεξίθρησκο κράτος, μόλις τον περασμένο Σεπτέμβριο, ο Ετιέν Μπαλιμπάρ, έγραφε πως «Τώρα που το Συμβούλιο Επικρατείας ήρε την απαγόρευση του μπουρκίνι στις παραλίες της Γαλλίας, πρέπει να δοθεί τέλος στην ανάπτυξη μιας κοσμικότητας με βάση την ταυτότητα. Η αντίληψη αυτή θέλει θεωρητικά να καταπολεμήσει τον κοινοτισμό, στην πραγματικότητα όμως οικοδομεί έναν «κρατικό κοινοτισμό».

Στην Ελλάδα του 2017 η Εκκλησία διεκδικεί για τον εαυτό της το ρόλο του κράτους θέλοντας να διατηρήσει έναν ιδιόμορφο «θρησκευτικό κοινοτισμό». Το κατεστημένο άλλωστε είναι και λειτουργεί ως κατεστημένο. Είτε στο όνομα του Γαλλικού Διαφωτισμού είτε στο όνομα της ημεδαπής θρησκευτικής ομοδοξίας. Πάντα όμως υπό το φόβο του άλλου. Στη μία περίπτωση του ριζοσπαστικού Ισλάμ στην άλλη του κοσμοπολιτισμού - πολυπολιτισμού.    

 

 

 

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ακολούθησε το theTOC.gr στο Facebook