Εάν ξυπνούσα ένα πρωί μέσα στο σώμα του Άδωνι Γεωργιάδη, εάν έπρεπε να ζήσω τη ζωή του, σε δύο μέρες θα είχα αρρωστήσει από την πλήξη. Σε μια εβδομάδα θα εμφάνιζα συμπτώματα βαριάς υπερκόπωσης. Σε δυό εβδομάδες, και πολύ λέω, θα αποστρεφόμουν το ανθρώπινο γένος, την αφεντιά μου πρώτη-πρώτη. Θα αναχωρούσα από τα εγκόσμια. Θα αναζητούσα τη γαλήνη σε κάποιο έρημο νησί, άντε σε κάποια σκήτη στο Άγιο Όρος.
Μα μπείτε στη θέση του! Να δυναστεύεσαι από μια νοσηρή κοινωνικότητα. Να έχεις ανάγκη να μιλάς δια ζώσης και από το τηλέφωνο με εκατό και πλέον ανθρώπους καθημερινά. Να παίρνεις σβάρνα τα κανάλια, να χαριεντίζεσαι και να τσακώνεσαι, να μην αφήνεις κιχ να πέσει κάτω. Να ιδρώνεις από τους προβολείς του στούντιο, μες στο αυτοκίνητο σου να αλλάζεις πουκάμισο και γραβάτα. Να τρέχεις στο υπουργείο σου κι έπειτα στη Βουλή για να διαξιφιστείς με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία έχει επαξίως αναλάβει απέναντί σου τον ρόλο που παλιότερα έπαιζε ο Παύλος Πολάκης. Τα βράδια σε τραπέζια, συνεστιάσεις, ζυμώσεις, ποιος ξέρει και τι άλλο… Ρετάλι να επιστρέφεις στην οικογενειακή εστία. Με πέντε -άντε έξι- ώρες ύπνο να ψευτοφορτίζεις μπαταρίες, ώστε να ανταπεξέλθεις στο πρόγραμμα της επομένης.
Ποιος διαλέγει μια τέτοια ζωή; Όποιος, κατά τη γνώμη μου, έχει δυσανεξία στον εαυτό του. Όποιος δεν αντέχει να μείνει μια στιγμή μόνος του, να χαλαρώσει, να αναστοχαστεί. Να μπει στον εσωτερικό εκείνο διάλογο που είναι απόλυτως αναγκαίος ώστε να διατηρούμε μία κάποια ψυχική ισορροπία. "Όταν χάμω την αράζω και κοιτώ τον ουρανό, κάποιοι λεν πως τεμπελιάζω, εγώ στη μοίρα μου μιλώ…" παραφράζω τον Μανώλη Ρασούλη. Ο Άδωνις Γεωργιάδης αδυνατεί παντελώς να αντιληφθεί τους παραπάνω στίχους.
Από την άλλη, ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι -όλοι το παραδέχονται- "doer”. Παίρνει αποφάσεις και τις υλοποιεί. Δεν αποφεύγει την ανάληψη ευθυνών, ίσα-ίσα την επιζητά. Υπάρχουν δημόσιοι λειτουργοί των οποίων κύριο μέλημα είναι να μην εκτεθούν ανεπανόρθωτα βάζοντας την υπογραφή τους. Πολιτευτές που λυσσάνε για αξιώματα, τρέμουν εντούτοις τις συνέπειες, πασχίζουν πάντα να τη βγάζουν καθαρή. Ο Άδωνις βρίσκεται στους αντίποδες.
Μόνο που το μαγκανοπήγαδο του Υπουργείου του δεν τον χορταίνει ψυχικά. Άλλη είναι η μεγάλη του χαρά. Να πολεμάει με τους "εχθρούς".
Για ποιούς εχθρούς μιλάμε; Εσχάτως για τους συνδικαλιστές της υγείας. Για ανθρώπους οι οποίοι έχουν αρκετά δίκια με το μέρος τους, τα χάνουν όμως διεκδικώντας τα κατά τον πλέον οπερετικό τρόπο. Μαζεύονται και τον κράζουν. Και προσπαθούν να τον εμποδίσουν να μπει στα νοσοκομεία. Εκείνος -σιγά μην κωλώσει- τους απαντάει. Η κουβέντα πολύ σύντομα ξεφεύγει από το εδώ και το τώρα. Από τα αιτήματα των εργαζόμενων κι από τα βάσανα των ασθενών. Αντί να επικεντρωθούν στην πάγια έλλειψη νοσηλευτών, στο γεγονός ότι οι γιατροί μεταναστεύουν αθρόα σε χώρες που τους αμείβουν καλύτερα και τους εκτιμούν περισσότερο, αντί να φέρουν τον Άδωνι αντιμέτωπο με τις όποιες συνέπειες των πολιτικών του, τον αποκαλούν ακροδεξιό, φασίστα, ορφανό του Παττακού. Μπαίνουν όλοι μαζί στη χρονομηχανή και πηγαίνουν δέκα, είκοσι, ογδόντα χρόνια πίσω. Ο αέρας μυρίζει μπαρούτι, Δεκεμβριανά του ’44, Μελιγαλά, Μακρόνησο… Ο Άδωνις άλλο που δεν θέλει.
Φαντασιώνεται πως είναι ένας εθνικόφρων παλαιάς κοπής. Ένα πρωτοπαλίκαρο του Ναπολέοντος Ζέρβα. Ένας μαχητής του Ιερού Λόχου. Ένας επί ίσοις όροις συνομιλητής του Ίωνα Δραγούμη. Πως δέχεται επιθέσεις από κομμουνιστές με δολοφονικά ορμέμφυτα. Λίγο ακόμα και θα πέσει νεκρός στο προαύλιο του Γενικού Νοσοκομείο Νίκαιας ως άλλος Καποδίστριας, όχι κανονικός, του Γιάννη Σμαραγδή, τον οποίον κατενθουσιασμένος χειροκρότησε. Και θα έρθει, όπως στην ταινία, η Παναγία να του πάρει την ψυχή.
Οι καβγάδες μεταφέρονται στα σόσιαλ μίντια και ξεχειλώνουν στο μη παρέκει. Ο κάθε πικραμένος "λαμβάνει θέση", αμολάει δηλαδή την παρόλα του. Η ανοησία ένθεν κακείθεν πάει γόνατο. Ώσπου να σκάσει η επόμενη αφορμή για λαϊκή εκτόνωση, το επόμενο περιστατικό, στο οποίο πιθανότατα θα πρωταγωνιστεί και πάλι ο Άδωνις Γεωργιάδης.
Έχει νόημα στον καιρό του Ντόναλντ Τραμπ να μιλάμε για μπαλαφάρα; Έχει ελπίδα η πολιτική να επανέλθει σε λογικά, σε σοβαρά πλαίσια; Να διαφωνούμε, να συγκρουόμαστε για ό,τι συμβαίνει και ό,τι μέλλει γενέσθαι δίχως να θολώνει ο νους μας με δοξασίες και με ιδεοληψίες; Προσωπικά εάν ο μη γένοιτω χρειαστεί να νοσηλευτώ, εγώ ή κάποιος αγαπημένος μου, το τελευταίο που θα με απασχολεί θα είναι η συμπόρευση του Άδωνι με το Ισραήλ. Και των συνδικαλιστών με τη Χαμάς.
Το να πετάς την μπάλα έξω από το γήπεδο αποτελεί ανέκαθεν προσφιλή συνήθεια πολιτικών και εργατοπατέρων. Σου δίνει επιπροσθέτως την άνεση να διαπραγματεύεσαι και να κλείνεις τις κρίσιμες συμφωνίες στο παρασκήνιο. Μιλάμε συνεπώς για μία τακτική που συμφέρει απολύτως αμφότερες τις αντίπαλες πλευρές.
Όσο θα πλησιάζουμε στις εκλογές, οι κλωτσοπατινάδες σε νοσοκομεία, δικαστήρια, πάνελ θα πληθαίνουν. Ο Άδωνις με την απόχη του θα μαζεύει ψηφαλάκια. Ομοίως και η κατακερματισμένη και εν πολλοίς στρουθοκαμηλική στις μέρες μας Αριστερά. Ώσπου, μετά από δύο -ίσως και τρεις- αναμετρήσεις, η μπίλια θα καθίσει κάπου. Και η δύσμοιρη Ελλάδα θα πρέπει να κυβερνηθεί. Και να αντιμετωπίσει τα κρίσιμα, ίσως και αγιάτρευτα, προβλήματά της. Στο μεταξύ, με τον θόρυβο που σηκώνεται, "εις την οδόν" που λέει και ο Καβάφης "ουδέν ακούουν οι λαοί από τη μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων…"
Πηγή: capital