Μασκομαχίες

Σε οποιαδήποτε συγκροτημένη πολιτεία, και στην πιο φιλελεύθερη ακόμα δημοκρατία, οι νόμοι έχουν αναγκαστική ισχύ. Ο κρατικός μηχανισμός οφείλει να τους επιβάλλει ή να εγγυάται την επιβολή τους. Η κοινωνία να συμμορφώνεται προς αυτούς.

Φαντάζεστε πριν εφαρμόσει τον κάθε νόμο ο κάθε αρμόδιος υπάλληλος να ήταν υποχρεωμένος να πείθει τον κάθε πολίτη σχετικά με την αναγκαιότητα ή τη σκοπιμότητά του; Να σάς τσακώνει, για παράδειγμα, ο τροχαίος κι εσείς να παραδέχεστε μεν πως τρέχατε με εκατόν ογδόντα πλην να τού υμνείτε την ηδονή της ταχύτητας; Να του εξηγείτε ότι σανιδώνοντας το γκάζι αισθάνεσθε ζωντανός; Να του επαναλαμβάνετε ρυθμικά το "Live Fast, Die Young”; Κι εκείνος να σάς παίρνει με το μαλακό, με παροιμίες όπως "σπεύδε βραδέως", με μύθους όπως τού λαγού και της χελώνας; Και ενώ κουβεντιάζετε στην άκρη της εθνικής οδού, να μαζεύονται κι άλλοι, περαστικοί, να σχηματίζεται πηγαδάκι, κάποιοι να παίρνουν το μέρος του τροχαίου, κάποιοι άλλοι να υποστηρίζουν εσάς; Μόνο στις ταινίες των Μόντυ Πάιθον συμβαίνουν τέτοια. Και όμως...

Η χρήση μάσκας στα σχολεία αποφασίστηκε από την κυβέρνηση, στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων της, κατόπιν διαβούλευσης με τους ειδικούς. Κανονικά δεν θα έπρεπε να ακουστεί κιχ. Πρόκειται για ένα επείγον μέτρο υγειονομικής σημασίας. Πώς να το αμφισβητήσεις εάν δεν διαθέτεις όλα τα ιατρικά και τα στατιστικά στοιχεία; Πράγμα αδύνατον και στον πλέον ενημερωμένο πολίτη. Εάν παρ’ελπίδα κάποιο ποσοστό γονέων, μικρότερο ή μεγαλύτερο, διεκήρυσσε την άρνησή του να συμμορφωθεί, πρόβλημά του. "Μαθητής χωρίς μάσκα δεν γίνεται δεκτός στην τάξη" θα όφειλε να δηλώσει κοφτά η αρμόδια υπουργός. Να καταστήσει δε υπεύθυνους, επί ποινή, τους διευθυντές των σχολικών μονάδων. Ποιός τους θα διακινδύνευε να γίνει το δημοτικό ή το λύκειό του εστία υπερμετάδοσης του κορονοϊού;

Έτσι διαμορφώνεις ως ηγεσία το κλίμα στην κοινωνία. Με στέρεα πεποίθηση. Αδιαφορώντας για το κόστος. Στοιχηματίζω δε πως όχι απλώς δεν θα υφίστασο φθορά αλλά θα είχες και πολιτικό κέρδος.

Η ηγεσία -φευ!- αντανακλά την κοινωνία. Νοιώθει αναγκασμένη να εναρμονίζεται μαζί της. Και η κοινωνία -όχι αποκλειστικά στην Ελλάδα, απανταχού τού ανεπτυγμένου τουλάχιστον κόσμου- μοιάζει να έχει χάσει τον μπούσουλα.

Μαίνεται, τις τελευταίες ημέρες, ο πόλεμος της μάσκας.

Οι μασκομάχοι εξεγείρονται προβάλλοντας τα πιο ευτράπελα επιχειρήματα, πιστοί στη μακρά παράδοση των οπαδών της επίπεδης γης, των αρνητών του ηλιοκεντρικού συστήματος, των κυνηγών μαγισσών. Τού καθ’ημάς ψευτοκαλόγερου Παπουλάκου, ο οποίος εν έτει 1850 ξεσήκωσε τη μισή Πελοπόννησο με πύρινα κηρύγματα εναντίον της Μεγάλης Βρεττανίας από ένα τυπογραφικό λάθος. Στο ευαγγέλιο που κράδαινε, στη φράση "άγγελοι του σκότους" είχε παραλειφθεί το γράμμα έψιλον. Πώς να μην ξιφουλκήσει συνεπώς ο Παπουλάκος κατά των "άγγλων του σκότους"; Πώς να μην ξιφουλκούν σήμερα οι πολέμιοι της μάσκας αντιμετωπίζοντας ένα νεφέλωμα από έννοιες πρωτόγνωρες, καινοτομίες δυσάρεστες, πρόσωπα που η διεθνής ισχύς τους τα καθιστά αυτόχρημα ύποπτα; Ο κορονοϊός, τα αντισώματα, το 5G, ο Μπιλ Γκέιτζ… Η τρίτη και η τέταρτη τεχνολογική επανάσταση. Ο ανειδίκευτος άνθρωπος -που σύντομα θα μοιάζει με ένα απολίθωμα του 20ου αιώνα- πλακώνεται από όλα αυτά. Ασφυκτιά. Για να αναπνεύσει βγάζει τη μάσκα.

Οι μασκολάτρες -λυπάμαι που το λέω- δεν προσφέρουν καλύτερες υπηρεσίες. Χλευάζοντας τους μασκομάχους, αποκαλώντας τους συλλήβδην ηλίθιους, εχθρούς και ντροπές του πολιτισμού, δεν καταφέρνουν παρά να τους συσπειρώσουν. Να τους μουλαρώσουν. Ο κάθε μασκολάτρης χρήστης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης σπεύδει να καταγράψει ένα τουλάχιστον περιστατικό (αληθινό ή επινοημένο) κατά το οποίο ταπείνωσε κάποιον δυστυχή μασκομάχο. Οι ομοϊδεάτες του τον επευφημούν κι εκείνος κορδώνεται, πείθεται για την υψηλή ευφυία του. Ούτε που τού περνάει από τον νου πως η συναισθηματική του νοημοσύνη αποδεικνύεται στα τάρταρα… Η κάθε διασημότης ή ανθυποδιασημότης διεξάγει την προσωπική της βιντεοσκοπημένη εκστρατεία υπέρ της μάσκας. Δίχως να υποψιάζεται ότι στον μοχθηρό κόσμο που ζούμε -που ανέκαθεν ζούσαμε- δεν έχει ελπίδα να αλλάξει μυαλά σε κανέναν. Θα κατηγορηθεί απλώς από τους μασκομάχους ότι -στρατευόμενος δήθεν υπέρ της δημόσιας υγείας- επιδιώκει την προσωπική προβολή.

Τι θα έπρεπε να συμβαίνει; Ό,τι είπα στην αρχή. Να εφαρμοστεί απλώς ο νόμος. Χωρίς οι μεν να διανοούνται -στο όνομα κάποιας στρεβλής έννοιας δημοκρατίας- να τον αρνηθούν, στα λόγια αν μη τι άλλο. Χωρίς οι δε να χρυσώνουν το χάπι, να μας παρουσιάζουν τη μάσκα σχεδόν σαν προνόμιο, σαν διαβατήριο για τη χώρα της ευθύνης και της ωριμότητας. Χάλια είναι να φοράς μάσκα. Έλα όμως που επιβάλλεται εωσότου να βρεθεί το εμβόλιο…

Το ζήτημα έγκειται στην πραγματικότητα αλλού. Στη σύγχυση προτεραιοτήτων από την οποία συλλήβδην πάσχουμε.

Δεν μπορεί ένας βασικός πυλώνας της εθνικής οικονομίας, ο τουρισμός, να έχει φέτος καταρρεύσει. Δεν μπορεί για την πλειονότητα (για όσους τουλάχιστον εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα) ο χειμώνας να προμηνύεται εξαιρετικά δύσκολος. Δεν μπορεί θεμελιώδεις τομείς της κοινωνικής δραστηριότητας -η εκπαίδευση, ο πολιτισμός, η εστίαση- να βρίσκονται επί ξηρού ακμής. Και οι Έλληνες να τυρβάζουν για ένα πανάκι με δυό λαστιχάκια στις άκρες του!

Και δεν μπορεί διότι απλούστατα ενώ εμείς μασκομαχούμε, άλλοι θα λαμβάνουν τις κρίσιμες αποφάσεις. Κι ενώ η κυβέρνηση θα κυβερνά και η Ευρωπαϊκή Ένωση θα στέκει ή δεν θα στέκει στο ύψος των περιστάσεων, εμείς θα χάσκουμε μπροστά στις οθόνες μας επευφημώντας τη νουνεχή -και ωραιότατη- Μάιλι Σάιρους, λοιδωρώντας τον συνομωσιολόγο τραγουδοποιό Λεωνίδα Μπαλάφα.

"Εις την οδόν έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί…" γράφει ο Καβάφης. Αρνούμαι να ασπαστώ μια τόσο αριστοκρατική θεώρηση της πραγματικότητας.

Πηγή: capital.gr

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr